Dior spring 2026 Couture: Όταν η υψηλή ραπτική ξαναβρίσκει τον λόγο ύπαρξης της

Ήταν ένα από τα πιο πολυαναμενόμενα γεγονότα στο fashion calendar του Ιανουαρίου. Η πρώτη haute couture συλλογή του Jonathan Anderson για τον Dior ήταν μια “έξυπνα στημένη” και πολύ προσεκτικά δομημένη παρουσίαση της ιστορίας του οίκου. Ο σχεδιαστής ανάδειξε τα “δυνατά” σημεία και απέφυγε τις κακοτοπιές με τις οποίες φλέρταρε στις πρώτες δύο κολεξιόν του. Στο πρώτο του couture show, ο Jonathan Anderson έκανε σαφές ότι η προσέγγισή του δεν βασίζεται στη νοσταλγία. Στη δική του ανάγνωση του Dior, η υψηλή ραπτική απογυμνώνεται από το βάρος των στερεοτύπων της και ανακαλύπτει την ουσία της.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Η τελευταία υπόκλιση της Véronique Nichanian: 37 χρόνια ανδρικής κομψότητας στον Hermès

Νέα εποχή Dior με άρωμα κυκλάμινου

Το σκηνικό του show γεμάτο λουλούδια είχε μια ήσυχη ένταση. Έμοιαζε με ένα γαλήνιο ανθισμένο κήπο. Ο Andreson εμπνεύστηκε από τα κυκλάμινα που παρέπεμπαν στο φόρεμα miss Dior του 1949 και ένα μπουκέτο που του είχε δώσει ο John Galliano στην πρώτη τους συνάντηση.

Η παρουσία του ίδιου του Galliano στο show ήταν μια ψήφος εμπιστοσύνης σε ένα νέο που του ανατέθηκε ένα εγχείρημα ιδιαίτερα δύσκολο σε μια εποχή που οι συνθήκες δεν είναι τόσο ευνοϊκές. Και μπορεί να μην έχει βρει τα πατήματά του ακόμα αλλά δείχνει να βρίσκεται σε καλύτερο δρόμο.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: 130 χρόνια Louis Vuitton Monogram: Το θρυλικό μοτίβο που δεν “μεγαλώνει” ποτέ

John Galliano, Jonathan Anderson

Στόχος: Μια υψηλή ραπτική που να μας αφορά

Τα πρώτα looks της συλλογής πρότειναν τη νέα σιλουέτα του Anderson για τον Dior. Μια καμπύλη θηλυκή που δεν περιορίζει τη σιλουέτα. Ο σχεδιαστής φάνηκε να είχε θέσει ένα βασικό ερώτημα στον εαυτό του. Μπορεί η υψηλή ραπτική να είναι ανάλαφρη χωρίς να χάνει τη δύναμή της; Η απάντησή του ήρθε από το υλικό και την αριστοτεχνία του δημιουργού σε συνεργασία με το έμπειρο ατελιέ του οίκου. Το τούλι, δουλεμένο στο χέρι, δημιούργησε όγκους που έδιναν όμως αέρινη κίνηση. Η απουσία κορσέ δεν ήταν δήλωση άρνησης, αλλά πρόταση ελευθερίας. Μια επιλογή με ιδιαίτερο βάρος για έναν οίκο ταυτισμένο με την αρχιτεκτονική της σιλουέτας.

Ακόμα πιο τολμηρή ήταν η εισαγωγή του πλεκτού στην υψηλή ραπτική. Ο Anderson του έδωσε τη διάσταση ενός δημιουργικού πειραματισμού, μιας πρόκλησης ακόμα για τον ίδιο και τον οίκο. Φορέματα που έμοιαζαν σχεδόν γλυπτικά έδειξαν πως η υψηλή ραπτική μπορεί να επανεφεύρει τον εαυτό της μέσα από υλικά που παραδοσιακά θεωρούνται υποδεέστερα στον κύκλο της και να εκπέμπει μια οικειότητα που θα την φέρει πιο κοντά στο κοινό. Η συνάντηση του άπιαστου ονείρου της υψηλής ραπτικής και της καθημερινότητας σε πραγματικό χρόνο ήταν ένα από τα κεντρικά στοιχεία που προσέγγισε ο Andreson με ένα ευφυή τρόπο που μείωσε την απόσταση ανάμεσά τους.

Αυτή η αντίθεση εκφράστηκε και μέσα από το ιδιαίτερα επιτυχημένο styling του show. Βραδινά κεντημένα κομμάτια συνδυάστηκαν με απλά, διάφανα tops δημιουργώντας πολυτελή σύνολα που εύκολα θα φορούσαμε σε οποιαδήποτε μητρόπολη του κόσμου. Ενδιαφέρον είχε και η επιμέλεια με την οποία ο Anderson προσέγγισε τα αξεσουάρ. Η συλλογή συνοδεύτηκε από αντικείμενα που λειτουργούσαν ως μικρά έργα τέχνης. Περίτεχνες τσάντες, κοσμήματα που μιμούνταν τη φύση, παπούτσια φτιαγμένα από υφάσματα του 18ου αιώνα. Το παλιό με το καινούριο συνυπήρχαν μαθαίνοντας το ένα από το άλλο. Και μαζί, το πριν και το σήμερα βάδισαν προς το αύριο.

Photo Credits: IG @Dior @jonathan.anderson / Video Edit: Ανδρέας Κωστόπουλος