Ο Τim Walker είναι ο ο παραμυθάς που δεν φωτογραφίζει τη μόδα. Οι εικόνες του δεν μοιάζουν με μόδα που απλώς καταγράφηκε μπροστά σε έναν φακό.
Τρεις δημοπρασίες της Bonhams τον Σεπτέμβριο, σε Νέα Υόρκη, Παρίσι και Λονδίνο, φέρνουν ξανά στην αγορά κομμάτια από την εποχή του Karl Lagerfeld και της Virginie Viard.
Ξεχάστε για λίγο τις λεπτές αλυσίδες, τα μικροσκοπικά μενταγιόν και τα διακριτικά διαμαντάκια. Το καλοκαίρι τα κοσμήματα μεγαλώνουν, αποκτούν χρώμα και παίρνουν περισσότερο χώρο στο look.
Η μόδα ανακαλύπτει ξανά την τέχνη της παύσης. Υπάρχει κάτι σχεδόν ειρωνικό στο γεγονός ότι μια λίστα του The Zen Times με δέκα μικρές καθημερινές υπενθυμίσεις μοιάζει σήμερα πιο επίκαιρη για τη μόδα από οποιαδήποτε πρόβλεψη τάσεων.
Η ανδρική μόδα δεν ήταν ποτέ πιο απελευθερωμένη. Κι όμως, πολλοί άνδρες εξακολουθούν να τη φοβούνται.
Κάποτε ο πλούτος έκανε θόρυβο. Φαινόταν από τις τεράστιες αγκράφες στις ζώνες, τα λογότυπα που κάλυπταν ολόκληρα σακάκια, τα πανάκριβα ρολόγια που φοριούνταν σαν διαπιστευτήριο επιτυχίας. Σήμερα, η αισθητική της οικονομικής ελίτ μοιάζει να έχει πάρει την αντίθετη κατεύθυνση. Το πραγματικό status δεν αναζητά βλέμματα. Σχεδόν τα αποφεύγει.
Μια φορά κι έναν καιρό, όχι σε κάποιο μακρινό βασίλειο αλλά στις διεθνείς πασαρέλες, στο Παρίσι, στο Μιλάνο, στη Νέα Υόρκη, στο Λονδίνο, η μόδα αποφάσισε να πιστέψει ξανά στα παραμύθια.
Κουβαλάω εδώ και χρόνια τη συνέντευξη που πήρα από τον John Galliano. Και τώρα που ο δημιουργός που ξαναγράφει την ιστορία της μόδας από το Met Gala μέχρι το Zara επιστρέφει, ανατρέχω στις λέξεις πίσω από τις εικόνες.
Η μόδα πάντα ακολουθούσε τις αλλαγές της εποχής. Φέτος όμως δεν ακολουθεί τις τάσεις. Ακολουθεί το θερμόμετρο. Και το τρέξιμο είναι ίσως το καλύτερο παράδειγμα.
Υπάρχουν σπίτια που θυμίζουν περισσότερο αποθήκες παρά χώρους κατοίκησης. Όχι επειδή οι άνθρωποι που ζουν μέσα τους δεν αγαπούν την τάξη, αλλά επειδή δυσκολεύονται να αποχωριστούν όσα κάποτε είχαν σημασία.