Δύο μοντέλα και οι Viktor and Rolf άλλαξαν την ιστορία της μόδας
Oι Viktor and Rolf αποφάσισαν να μην παρουσιάσουν τη συλλογή τους στην πασαρέλα. Προτίμησαν να γράψουν ιστορία.
Τι συμβαίνει όταν ένας οίκος αποφασίζει να αφαιρέσει από την εξίσωση της πασαρέλας το στοιχείο της χλιδής; Αυτή ακριβώς την ερώτηση έθεσαν οι Viktor Horsting και Rolf Snoeren με τη νέα τους συλλογή υψηλής ραπτικής παρουσιάζοντας ένα δρώμενο θεατρικού χαρακτήρα που αποτελούσε έναν στοχασμό πάνω στην αξία, την υπερβολή και την ανθρώπινη αντίληψη.
Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Η Levi’s συναντά την υψηλή ραπτική στο Παρίσι: Η Christelle Kocher μεταμορφώνει το denim σε couture
Η ευφυής σύλληψη Viktor and Rolf
Η έμπνευση για τη συλλογή “Gilded Age 2.0” πηγάζει από τη εποχή της επίδειξης και της υπερκατανάλωσης, μια μεταφορά για τον σημερινό κόσμο, όπου η εικόνα, η προβολή και η λάμψη συχνά υπερισχύουν της ουσίας. Το σκηνικό θύμιζε υπνοδωμάτιο, με δύο μοντέλα να κινούνται σχεδόν σαν είδωλα μπροστά σε έναν αόρατο καθρέφτη.
View this post on Instagram
Οι κινήσεις τους ήταν συγχρονισμένες, όμως όχι απόλυτα ίδιες, δημιουργώντας την αίσθηση μιας αντανάκλασης που αποκλίνει ελάχιστα από την πραγματικότητα. Έβγαζαν ρούχα από θήκες, συρτάρια και κουτιά, ντύνονταν και άλλαζαν εμφάνιση μπροστά στο κοινό, μετατρέποντας την ίδια τη διαδικασία του ντυσίματος σε μια ιστορία που ο κάθε θεατής μπορεί να ερμηνεύσει όπως νιώθει.
Το διπλό είδωλο της μόδας
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της συλλογής βρισκόταν στη διπλή εκδοχή κάθε δημιουργίας. Σύνολα από υφάσματα σε τόνους του χρυσού, διακοσμημένα με παγιέτες, κεντήματα και λαμπερές λεπτομέρειες είχαν απέναντι τους ακριβώς τις ίδιες σιλουέτες, κατασκευασμένες από λινάτσα, ένα υλικό που απέχει έτη φωτός από ότι ορίζουμε ως πολυτέλεια.
Η αντίθεση αυτή μας βοήθησε να φτάσουμε στο συμπέρασμα ότι η δημιουργικότητα και η τεχνική μπορούν να αναδείξουν ακόμη και το πιο ταπεινό υλικό σε κάτι πολύτιμο. Τα χρυσά κρόσσια που κινούνταν θεαματικά στις λαμπερές δημιουργίες μεταφράστηκαν σε εξαιρετικά προσεγμένα ξέφτια στη λινάτσα, τα οποία απαιτούσαν αντίστοιχη δεξιοτεχνία στην κατασκευή τους.
Εκεί όπου οι παγιέτες δημιουργούσαν εντυπωσιακές αντανακλάσεις φωτός, οι χειροποίητοι γαλλικοί κόμποι στις υφασμάτινες επιφάνειες πρόσφεραν βάθος, υφή και πολυπλοκότητα. Το αποτέλεσμα δεν έμοιαζε με μια πιο οικονομική εκδοχή του ίδιου ρούχου, αλλά με μια διαφορετική ερμηνεία της ίδιας ιδέας.
Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Οι πετσέτες παραλίας είναι το νέο flex του beach style
Ξεχώρισαν ακόμη τα παλτό με τα έντονα μανίκια και τα τρισδιάστατα λουλούδια, τα οποία εξελίσσονταν από γεωμετρικές φόρμες στο κάτω μέρος του ενδύματος σε πιο οργανικά και ογκώδη άνθη στους ώμους. Οι αναφορές στον σχεδιασμό του Charles Rennie Mackintosh ήταν εμφανείς χτίζοντας ένα δίαυλο ανάμεσα στην ιστορία της τέχνης και τη μόδα.
Οι πολλαπλές ερμηνείες
Παρά τη θεατρικότητα της παρουσίασης, οι δημιουργοί απέφυγαν να δώσουν μια εύκολη απάντηση στο ερώτημα που έθεσαν. Δεν υπέδειξαν ποια εκδοχή των ρούχων αξίζει περισσότερο ούτε υποστήριξαν ότι η λιτότητα είναι ανώτερη από τη χλιδή. Άφησαν το κοινό να αποφασίσει μόνο του αν η αξία ενός ρούχου προκύπτει από το υλικό του ή από τη δημιουργική διαδικασία που κρύβεται πίσω από αυτό.
Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Ποιος κρύβεται πίσω από τη μάσκα της Zendaya;
Μια άλλη πιθανή ερμηνεία, την οποία θα δίναμε εμείς, είναι πως επειδή το μοντέλο που είναι νεότερο σε ηλικία φορά τα πολυτελή ρούχα ενώ το άλλο μοντέλο φορά την υφασμάτινη εκδοχή, ίσως να σημαίνει πως η σοφία και τα σωστά κριτήρια έρχονται με την ηλικία και τις εμπειρίες μας. Ένα νεαρό κορίτσι αγαπά τη λάμψη και ίσως θαμπώνεται από αυτήν. Μια έμπειρη γυναίκα ξέρει πολύ καλά τι αξίζει. Και γιατί αξίζει.
Η κορύφωση ήρθε με δύο τελευταία looks, στα οποία οι λέξεις “Restraint” και “Decadence” ήταν τοποθετημένες τρισδιάστατα στους ώμους των μοντέλων. Η “Εγκράτεια” και η “Παρακμή” αποτέλεσαν το τελικό σχόλιο των σχεδιαστών για τη σύγχρονη κοινωνία, όπου η υπερβολή, η συνεχής προβολή και η αναζήτηση της εντυπωσιακής εικόνας κυριαρχούν, ιδιαίτερα μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Η συλλογή δεν επιχειρεί να καταδικάσει την πολυτέλεια. Εκείνο που αμφισβητεί είναι τα κριτήρια με τα οποία αποδίδουμε αξία στα αντικείμενα και, κατ’ επέκταση, στις ίδιες τις εμπειρίες μας. Μπορεί ένα φόρεμα από λινάτσα να θεωρηθεί εξίσου πολύτιμο με ένα χρυσοκέντητο couture σύνολο, όταν πίσω του κρύβονται οι ίδιες ώρες χειροποίητης εργασίας, η ίδια φαντασία και η ίδια τεχνική αρτιότητα;
Photo Credits: @buxtonmidyette / @victorandrolf
