Είναι ο σούπερσταρ μακιγιέρ που έχει συνεργαστεί με μύθους της μόδας όπως ο Alexander McQueen, o Elie Saab και ο Oscar de la Renta. To The Fashion Bible συνάντησε τον makeup artist, hair stylist, επιχειρηματία, μέντορα, Φρέντυ Καλομπράτσο στη σχολή του, Freddy Make Up Stage. Ως ο τελευταίος αθόρυβος Έλληνας σούπερσταρ μακιγιέρ που ανέδειξε διαδόχους που εργάζονται τώρα ως μαέστροι του μακιγιάζ στον Hermes, στενό συνεργάτη της MAC και της Εstee Lauder, ο Φρέντυ Καλομπράτσος αποκαλύπτει τα δικά του κεφάλαια στην ελληνική και παγκόσμια Βίβλο της Ομορφιάς.

Φρέντυ τι γίνεται;

Σάντυ, πόσο χαίρομαι που ήρθες εδώ στο χώρο μου. Τι κάνεις εσύ και μικραίνεις, για πες.

Μικραίνω, είμαι στα μαγικά σου χέρια, στη μαγική σου σχολή.

Ειλικρινά χαίρομαι πάρα πολύ γιατί κατά καιρούς, όταν βρισκόμαστε, κάνουμε πολύ ωραίες συζητήσεις, συνεντεύξεις. Κι όταν με πήρες να βρεθούμε ειλικρινά χάρηκα πάρα πολύ.

Κι εγώ, Φρέντυ μου, και σε καλωσορίζουμε στη Βίβλο της Μόδας, που είναι και η Βίβλος της ομορφιάς μαζί. Και ήθελα να σε ρωτήσω, ποιο θα ήταν το πρώτο κεφάλαιο στη Βίβλο της Ομορφιάς για σένα;

Ο άνθρωπος. Πάντα πρωταγωνιστής είναι ο άνθρωπος. Εγώ λέω συγκεκριμένα ότι δεν ισοπεδώνω προσωπικότητες με ένα πινέλο, αναδεικνύω. Δηλαδή, η αλήθεια, μιας και ζω μέσα σε έναν καθρέφτη, ξεκινάει από εμάς. Ποιοι είμαστε. Πώς εκφραζόμαστε. Και αυτό μπορεί να γίνει χρώμα, μπορεί να γίνει κατάσταση. Αν δεν ξέρουμε εμάς, δεν πάμε πουθενά, χανόμαστε. Σαφώς το πρώτο κεφάλαιο που λένε είναι η αυτογνωσία. Γιατί η μόδα είναι αλήθεια. Είναι η αλήθεια μας.

Υπάρχει αλήθεια σε αυτή την εποχή; Αν φτάσουμε στο τελευταίο, στο πιο πρόσφατο κεφάλαιο της Βίβλου…

Πηδήξαμε πολλά κεφάλαια, Σάντυ. Ναι, η αλήθεια είναι τώρα μεγάλο θέμα. Αυτό όχι, δεν υπάρχει αλήθεια. Ο κόσμος ντύνεται, δεν βάφεται για να βγάλει τον εαυτό του, βάφεται να μιμηθεί άλλους ανθρώπους. Και συνήθως η μίμηση ποτέ δεν είναι τόσο επιτυχημένη, όσο το αυθεντικό. Άρα έχει χαθεί το αυθεντικό και περνάμε να μιμηθούμε φρύδια από κάποια γυναίκα, μάτια από μια άλλη, χείλη και υπερβολή στην ποσότητα. Δηλαδή δεν υπερβάλλουμε μόνο στην ένταση, υπερβάλλουμε και στην ποσότητα. Άρα θα έλεγα ότι ο κόσμος σαν να μην θέλει να βλέπει τον εαυτό του, την πραγματικότητά του και να προσπαθεί με πολύ make-up να καλύψει γιατί θέλει να μοιάσει. Δεν θέλει να αναγνωρίσει τον εαυτό του.

Έχω ένα μεγάλο παράδειγμα να σας πω και εγώ στην πορεία της ζωής μου. Πηγαίνοντας στα Fashion Weeks, Μιλάνο και Παρίσι, προσπαθούσα να ανακαλύψω τη Μιλανέζα και την Παριζιάνα. Στο Μιλάνο είναι εύκολο να δεις μόδα. Την ώρα που κατεβαίνεις στο αεροδρόμιο βλέπεις μόδα. Στο Παρίσι είναι πάρα πολύ δύσκολο, είναι και multi-ethnic. Και μου πήρε καιρό να καταλάβω το ότι η Παριζιάνα βάφεται γυμνή. Να είναι ωραία και να φοράει ό,τι θέλει. Η Μιλανέζα έχει αυτήν τη δύναμη της μόδας που χρησιμοποιεί πολύ ωραία αξεσουάρ, πολύ ωραία ρούχα, βάφεται λίγο, πολύ λίγο.

Και ερχόμαστε μετά σε εμάς, που η γυναίκα προσπαθεί να ταιριάξει τη σκιά με το φόρεμα, την απόχρωση κι αυτά. Άρα προτιμώ τη Γαλλίδα στο μακιγιάζ. Αυτό το less is more, αυτό το είμαι εγώ, με μεγάλη αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση. Άρα προβάλλει τον εαυτό της και όχι πρότυπα άλλα.

Προσωπικότητα, κόκκινο κραγιόν και είμαι ελεύθερη. Η Ελληνίδα, Φρέντυ;

Η Ελληνίδα νομίζω περνάει μια βαθιά κρίση και δεν είναι μόνο η Ελληνίδα, θεωρώ ότι είναι παγκόσμιο το θέμα. Αυτά είναι τα πρότυπα του μάρκετινγκ, γιατί εγώ έτσι τα λέω, όλα αυτά τα πρόσωπα, τα οποία βλέπουμε συνέχεια να απασχολούν το διαδίκτυο, στην ουσία είναι προϊόντα marketing. Μέσα από αυτά προβάλλονται τα πάντα, καινούργια προϊόντα, καινούργιες συνήθειες, νομίζω ότι η πολλή πληροφορία χάθηκε και η Ελληνίδα, μαζί με άλλες πολλές, μέσα σε αυτόκαι δεν ξέρει τι να διαλέξει, πώς να εκφραστεί, δανείζεται και δεν τη μειώνει αυτή η αγωνία ποτέ, γιατί κάθε μέρα υπάρχει κάτι άλλο και μέσα σε αυτή την υπερπληροφόρηση χάνει τον εαυτό της.

Προσθέτοντας μαλλιά, προσθέτοντας βλεφαρίδες, προσθέτοντας σκιές στο πρόσωπο, γίνομαι πιο όμορφη;

Προσπαθούν να προσθέσουν κάτι το οποίο δεν χρειάζεται καθόλου μακιγιάζ. Να προσθέσουν αξιοπρέπεια, αρχές, αξίες, τρόπο, μια μοναδικότητα; Η μοναδικότητα δεν μπορεί να πάρει επάνω τις βλεφαρίδες και όγκους και contouring… Μισώ αυτή τη λέξη. Την μισώ! Όχι. Η μοναδικότητα εκφράζεται μέσα από ένα καθαρό ωραίο δέρμα, από ένα υπέρχο βλέμμα που έχει μέσα του ευτυχία, χαρά, ολοκλήρωση, που αυτό κανένα καλλυντικό δεν μπορεί να στο δώσει και μέσα από μια βαθιά γνώση του εαυτού μου. Δυστυχώς αυτό όλο που περιέγραψα μόλις τώρα δεν υπάρχει σε μεγάλο ποσοστό. Σαφώς υπάρχουν κορίτσια και κυρίες που συνεχίζουν να διατηρούν κάτι και έχουν μια αντίσταση. Και έχω μία μέσα μου… Το έχω ανάγκη, το βλέπω, το δημιουργώ ότι σιγά σιγά θα γυρίσει.

Δηλαδή μετά από τόσα προϊόντα, τόση πληροφορία κάποια στιγμή μια από τις γενιές που έρχεται θα κουραστεί και θα το γυρίσουνε. Άρχισε να γκρεμίζεται, πρέπει να γκρεμιστεί και να ξαναδομηθεί από την αρχή. Και βλέπω ήδη και πολλά από αυτά τα προϊόντα του μάρκετινγκ να αρχίζουν να γίνονται πιο ματ, φύγανε πολλές γυαλάδες που είναι πολύ σημαντικό, αρχίζει να μειώνεται το μακιγιάζ και είναι παρήγορο. Πιστεύω ότι κάποια στιγμή, έχουμε μεγάλη ευθύνη και εμείς αλλά και όλο το σύστημα για τα νέα παιδιά που έρχονται και στην ανησυχία τους επάνω μπαίνουν.

Θα σου πω ένα ωραίο παράδειγμα με την κόρη μου. Στα 16 (πότε αρχίζετε τα κορίτσια να έχετε ανησυχία;), ήρθε με το κινητό της και μου λέει: “Μπαμπά, πρέπει να βάλω όλο αυτό στο πρόσωπό μου;”. Δεν με ρώτησε καν τι να κάνω, παρόλο που ξέρει τη δουλειά που κάνω. Και μου έδειξε ένα βιντεάκι με μια κοπέλα που έπαιρνε από το μπουκάλι και το έριχνε πάνω της και μετά προσπαθούσε με αγωνία να το σταθεροποιήσει και έβαζε πολύ πούδρα και μετά έψαχνε ένα σπρέι… Βρέθηκα σε δύσκολη θέση, Σάντυ, γιατί είσαι και πατέρας, είναι και η δουλειά σου, θέλει πολύ προσοχή. Της λέω “κοίταξε, πάρε ένα μπουκάλι, βάλτο και αν δεις ότι γίνεται, ότι στέκεται και αν σου αρέσει, τι να σου πω”. Τους λέω μόνο με πείραμα και παρατήρηση μπορούμε να μάθουμε. Δεν ήξερα τι να πω, γιατί το παιδί έτσι ξεκινάει. Και αυτό το παιδί που ξεκινάει έτσι και έρχεται σε μένα μετά εδώ στο σχολείο, να ξέρεις ότι πολύ εύκολα σε απορρίπτει, καταρχήν δεν σε ξέρει, γιατί δεν έχει ένα ιστορικό, δεν πάει πίσω να δει, ό,τι το ενδιαφέρει είναι το τώρα, η στιγμή.

Πάλι θα φέρω ένα παράδειγμα με την κόρη μου, γιατί μέσα από εκείνη έμαθα κι εγώ. Όταν έδιναν πανελλήνιες ήρθε και μου είπε «μπαμπά, αν ήθελα να γίνω makeup artist δεν θα ερχόμουν σε σένα». Λέω «γιατί παιδί μου; «Γιατί δεν θα σε ήξερα» μου λέει. «Γιατί» της λέω; «Δεν είσαι στις πηγές μας» και μου έδειξε το TikTok και το Instagram. Άρα πηγή για τα παιδιά είναι αυτό. Εγώ έχω μια στάση στο θέμα αυτό που δεν θέλω να βγαίνω μέσα από αυτό. Δηλαδή να σκεφτείς ότι TikTok μου φτιάξανε οι μαθητές μου, εγώ δεν είχα, γιατί εμείς θέλουμε να μας βλέπουμε ότι είμαστε εδώ, ότι κάνουμε αυτό, να ανεβάζουμε, να κάνουμε. Και μου φτιάξανε οι μαθητές. Μπαίνω κάπου – κάπου. Η αλήθεια είναι ότι όταν μπαίνεις αρχίζει, κάτι γίνεται με τα νέα παιδιά, παρόλο που αυτό που θα πω εγώ τους είναι πολύ δύσκολο να το καταλάβουν γιατί έρχεται σε μια αντιπαράθεση με αυτό που βλέπουν παντού. Άρα…

Η σχολή όμως Φρέντυ μου φτιάχτηκε πολύ πριν από αυτή την υπερβολή με το TikTok και τα social media. Πώς το σκέφτηκες, γιατί ήταν πάντα πολύ μπροστά από την εποχή…

Όταν πήρα μια πολύ μεγάλη εταιρεία να στήσω στην Ελλάδα, είχα την ιδέα να μην πάρω πωλητές και πωλήτριες. Η εταιρεία ήταν καλλυντικά, οπότε ήθελα να πάρω expertise, αλλά άρχισα να ψάχνω για makeup artists. Κι εκεί είδα ότι η αγορά έβγαζε makeup artists με στερεότυπα του τύπου πρωινό, βραδινό και νυφικό. Εγώ όταν πήγα να βάψω για τον Elie Saab και τον Oscar de la Renta που κάνουν τα καλύτερα νυφικά, δεν μου ζήτησαν νυφικό. Κάτσαμε και δημιουργήσαμε ένα μακιγιάζ. Σε σχέση με την κολεξιόν μου έδωσαν μια λέξη – αίσθηση, πώς βλέπουν τη γυναίκα και εμείς δημιουργούσαμε μακιγιάζ. Και είδα ότι υπήρχαν αυτά τα στανταράκια. Και έτσι δεν μπορούσα να βρω άτομα να έρθουνε κοντά με μια γυναίκα να την δούνε, να την ψυχολογήσουν, να την καταλάβουνε και να της δώσουνε ωραίες συμβουλές για την ίδια και όχι γενικά. Και επειδή δεν έβρισκα λοιπόν, αναγκάστηκα να εκπαιδεύω και στο τέλος, μετά από τα έξι χρόνια που έστησα την εταιρεία πολύ καλά και άνοιξα 26 σημεία πώλησης, λέω, μία μέρα, “μα τι γίνεται σε αυτήν την αγορά, παιδί μου;”.

Βγαίνουν make-up artists, αλλά δεν βγαίνουν παιδιά να κάνουν στην αγορά τώρα και να έχουν να πουν κάτι στη νέα γυναίκα. Και έτσι ήρθανε και τέσσερα παιδιά και με παρακάλεσαν και τα τέσσερα. «Μα κύριε Φρέντυ, πάμε σε σχολές, αλλά αυτά που λέτε εσείς στην τηλεόραση εδώ, τα ακούμε, μπορείτε να μας διδάξετε». Ε, λέω εγώ δεν προλαβαίνω να φάω. Φωτογραφήσεις, δουλειά, εταιρεία. Ήρθανε δύο-τρεις φορές και με συγκίνησαν. Λέω, έχω κάτι να δώσω τελικά και δεν το δίνω. Κι έτσι τους έκανα στην αρχή στο μαγαζί μέσα, τις Τετάρτες, το απόγευμα που ήταν κλειστά, μαθήματα δωρεάν. Και κάποιες στιγμές σκέφτηκα και λέω: “Κι αν περάσει τώρα το αφεντικό και δει, μήπως νομίζει ότι βγάζω και λεφτά στη ζούλα μέσα το μαγαζί”. Κι έτσι πήγα παρακάτω από την Ερμού και βρήκα ένα μικρό χώρο και ξεκίνησε αυτή η ιστορία. Και τώρα καμαρώνω πραγματικά γιατί συνειδητοποιώ ότι καλά έκανα και το έκανα.

Καταρχήν βρήκα εγώ έναν αυτοσκοπό. Με το που ξεκίνησα να διδάσκω, είδα αυτή την αγάπη του να δίνω. Την είχα πάντα σε πολλά πράγματα, δεν ήξερα ότι μπορώ να το κάνω και στο μακιγιάζ. Και αυτή η αγάπη οδήγησε στο ότι αυτήν τη στιγμή οι μαθητές μου, γιατί αυτή είναι η αξία ενός δασκάλου, οι μαθητές του, είναι leaders και στην αγορά της μόδας, δηλαδή ο beauty director, make-up artist, του Hermes, είναι ο Γρηγόρης Πυρπίλης, που είναι μαθητής μου. Αν πάμε στο μεγαλύτερο πρακτορείο του Λονδίνου, είναι ο Βασίλης Θεοτόκης, ο οποίος κάνει τώρα την καμπάνια του Versace, εξώφυλλα. Καμαρώνω. Αν ανοίξετε μια Vogue, όποιος βάφει, είναι απόφοιτοι μου. Άρα, νομίζω έχω καταξιωθεί μέσα από τους μαθητές μου πάρα πολύ. Αλλά θα σας πω και κάτι. Με την ίδια αγάπη, την ίδια ύλη, φιλοσοφία, τρέλα, που δίδασκα και διδάσκω, δεν μπορεί να έχω την ίδια επιτυχία.

Είναι τόσο δυνατά τα media, που ό,τι και να λες, δηλαδή εγώ λέω το δεδομένο, ένα και ένα ίσον δύο. Και ας πούμε ότι το 80% των άλλων λένε ένα και ένα ίσον τέσσερα. Η διαφορά είναι ότι από 12 χρόνια στο σχολείο θα πιστέψουν το 1 κάνει 4. Γιατί; Το ακούνε στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα ισπανικά, τα γερμανικά, τα αλβανικά, τα κινέζικα. Σε όλες τις χώρες υπάρχει κάποια κοπέλα, influencer που θα το κάνει. Και όχι influencer, θα το κάνουν κοριτσάκια απλά σπίτι τους που κάνουν how to. Και σου λέει δεν μπορεί όλα αυτά τα κοριτσάκια να κάνουν αυτό και εσύ να μας λες το ωραίο και να κάνει δύο. Δυστυχώς είναι τόσο μεγάλη δύναμη. Δεν τα βάζεις με αυτό το πράγμα.

Ας πάμε προς την αφαίρεση όμως.

Θεωρώ ότι θα πάμε κάποια στιγμή. Είχα και μία ωραία συζήτηση με έναν οικονομολόγο στο Παρίσι. Συζητούσαμε ότι επειδή θα γίνει αυτός ο Πύργος της Βαβέλ, αυτό το πράγμα, έθνη, εθνικότητες, φυλές, θα μπερδευτεί τόσο πολύ που θα ξαναχρειαστούν μέντορες σε όλες τις ειδικότητες να ξεκαθαρίσουνε τα ανθρώπινα μυαλά και να βάλουν πάλι τις βάσεις. Γιατί έχει γίνει πραγματικά Βαβέλ.

Ως μέντορας λοιπόν, Φρέντυ μου, ήθελα να σε ρωτήσω τι είναι αυτό που τελικά δεν μπορείς να διδάξεις.

Αυτή τη στιγμή δυσκολεύομαι πάρα πολύ να διδάξω αισθητική. Τα πάντα για μένα είναι θέμα αισθητικής. Η αισθητική είναι αρμονία. Αυτό δεν μπορώ να διδάξω. Προσπαθώ. Καταρχήν τα παιδιά όλο και λιγότερο ακούνε μουσική, βλέπουν ταινίες. Δεν έχουν ερεθίσματα ή παραστάσεις θεατρικές. Δεν έχουν τίποτα, είναι στον αέρα. Οπότε δεν μπορώ από κάποιον να πιαστώ. Δηλαδή ακόμα και το χιούμορ μου. Θα σου πω κάτι χαρακτηριστικό Σάντυ. Όταν κάνουμε τις πρώτες μέρες eyeliner, φεύγει το eyeliner, πάει στον κρόταφο. Και λέω, “την έκανες σαν την Νεφερτίτη”. “Ποια είναι αυτή κύριε Φρέντυ;” μου λένε. Λέω, “έχει καιρό να κάνει cd”. Τους λες Μarilyn Monroe…

Ούτε Μarilyn Monroe; Oύτε Nεφερτίτη;

Στα 20 παιδιά, ένας.

Τι αναγνωρίζουν από το παρελθόν; Την Grace Kelly λόγω της τσάντας;

Ούτε αυτό το αναγνωρίζουν. Δεν έχουν μπει στο high-end ή στα luxury. Είναι σε αυτά που σου είναι πολύ προσβάσιμα και τους προσφέρουν συνέχεια non-stop τα media, γιατί στην τελική προϊόντα είναι. Μόνο προϊόντα είναι. Κάποτε είχαμε την τηλεόραση και λέγαμε: “Ωχ, βλέπεις πολύ τηλεόραση, αυτό που είδες στη τηλεόραση…” Αλλά από τώρα, όλη μέρα έχεις μια τηλεόραση προσωπική και βλέπεις, non-stop. Τα παιδιά ξέρουν ό,τι προϊόν κινείται στην αγορά με το όνομά του. Το νούμερο, το όνομα, τα πινέλα, το τάδε, αν ήξεραν και λίγο ιστορία, λίγο γεωγραφία, θα ήταν συγκλονιστικό. Ναι. Και κάθε μέρα άλλο προϊόν, άλλο προϊόν, άλλο προϊόν.

Τα χρειαζόμαστε όλα αυτά;

Όχι. Εγώ μπορώ να σας πω… Πώς έβγαλα αυτά τα φοβερά παιδιά που κινούνται στον χώρο. Με τέσσερις σκιές. Μία άσπρη, μία μαύρη, μία μπεζ, μία καφέ. Δουλεύεις τα κοντράστ. Θέλεις σκληρά, θέλεις μαλακά. Με πολύ λίγα πράγματα τους έμαθα την τέχνη. Από εκεί και πέρα αντικατάσταση. Το χρώμα είναι αίσθηση. Αν δεν έχεις την αίσθηση, τι να κάνω κι εγώ. Δηλαδή, αν ξυπνήσεις το πρωί και βάλεις ένα ωραίο κραγιόν, φυσικό γιατί έχει πολύ φως. Και το βράδυ βάλεις ένα κόκκινο, σαν αίσθηση αλλάζει. Τεχνικά το που θα μπει το κραγιόν, είτε είναι μπεζ είτε είναι κόκκινο, σε σχέση με το σχήμα των χειλιών σου, πρέπει να πάει εκεί. Αυτό είναι η τέχνη και οι τεχνικές της, να διορθώνουμε σχήματα και όγκους.

Το χρώμα είναι αίσθηση, αλλά και αυτό έχει καταπλακωθεί αυτή τη στιγμή. Δηλαδή, αυτή η λέξη combo, το πήρα χαμπάρι και λέω κόμπο, κόμπο στο λαιμό μου έχει έρθει με αυτό το κόμπο, ούτε ένα κόμπο. Δηλαδή, δεν γίνεται να μην μπορείς να συνδυάσεις μια σκιά με ένα μολύβι, αντίστοιχο, ή ένα κραγιόν με ένα περίγραμμα, δηλαδή, Και αυτό έτοιμο. Πήγαμε μια μέρα σε ένα πολυκατάστημα και λέω θέλω αυτό το κραγιόν μου αρέσει πολύ. Α μου λέει, εξαφανίστηκε γιατί έγινε viral. Το φόρεσε μια στο, δεν ξέρω, στο TikTok ή στο Instagram και έγινε viral. Και κάθισα και σκέφτηκα και λέω, δηλαδή Όσες πήραν αυτό το προϊόν, σε όλες πήγαινε; Μπορεί στην κοπέλα να πήγαινε ωραία, αλλά οι άλλες το πήραν γιατί έγινε viral.

Και για να ανεβάσουν ποστ το πήραν για να δείξουν ένα καινούργιο βίντεο.

Και το άλλο που αρχίζουν να χτυπάνε νύχια πάνω στα κουτιά, κάνουν διάφορα για να ανοίξουν κάτι. Δηλαδή έχουν γίνει Αλαντίν. Έχουν αγωνία ποιος θα έχει το καινούργιο προϊόν να το δείξει πρώτος. Εμείς οι αθόρυβοι, που δουλεύουμε χρόνια στη δουλειά και το έχουμε το προϊόν, δεν καθόμαστε να ανοίξουμε τα προϊόν. Βλέπουμε προϊόντα που ανοίγουν, τα οποία υπάρχουν εδώ και πέντε χρόνια αλλά δεν τα έχουν ανακαλύψει ακόμα και το θεωρούν ως καινούργιο γιατί εμείς ψάχνουμε το προϊόν. Δεν ψάχνουμε πόσο ωραίο είναι το κουτάκι, ψάχνουμε την υφή, τι δουλεύουμε, τη διάρκειά της, τη σταθερότητά της. Δεν παίρνουμε κάτι για να το πάρουμε. Δεν χρειαζόμαστε και πάρα πολλά.

Μ’ αρέσει πολύ αυτό το “εμείς οι αθόρυβοι” Φρέντυ.

Ναι, γιατί πάντα εγώ όσα χρόνια δούλευα και δουλεύω, είμαστε πίσω, είμαστε backstage. Από τότε που βγήκα τα media, έχουν βγει όλοι μπροστά. Δηλαδή, αν ξέρανε οι επώνυμες, και ειδικά αυτές που ασχολούνται με το τραγούδι, ότι επάνω τους χτίζονται καριέρες, τελικά θα έπρεπε να τις πληρώνουνε κιόλας. Ανεβάζει ο άλλος, κάνει μία τραγουδίστρια, την ανεβάζει όλη την ημέρα και γίνεται αυτόματα διάσημος.

Δεν θα ήθελες να έχεις έναν δικό σου λογαριασμό, τώρα θα σε… κάνω έξαλλο. Να έχεις έναν δικό σου λογαριασμό όλα αυτά τα χρόνια και να έχεις αναρτήσει όλες τις σημαντικές προσωπικότητες, όλα τα shows που έχεις κάνει παγκοσμίως και να έχεις όλους τους celebrities και να ψηλώνεις, να ψηλώνεις. Θα είχες φτάσει πια…

Η νέα γενιά, άμα της πεις McQueen, Alexander McQueen, που έχω κάνει έξι φορές το σόου του και είχα κάνει το πιο φοβερό σόου με την πυραμίδα στο κέντρο και το ολόγραμμα της Kate Moss, το οποίο είναι το μόνο σόου στην ιστορία του Fashion Week που έχει επανέλθει και δεύτερη φορά την ίδια μέρα. Δεν τον ξέρουν τον McQueen. Πώς θα το αξιολογήσουν αυτό. Δηλαδή δεν υπάρχει για τα παιδιά αυτά, είναι το τώρα και το σήμερα και η στιγμή. Δεν υπάρχει από πίσω ένα ψάξιμο, ένα background οπότε ποιος θα το αξιολογήσει; Η γενιά μου, οι άνθρωποι που δουλεύουν ή όσοι ξέρουν ότι η γενιά αυτή είναι.

Και θέλουν να σκαλίσουν κάτω από την επιφάνεια και να κοιτάξουν πίσω από τη βιτρίνα.

Έρχονται εδώ τα παιδιά, και έχω την υποχρέωση όταν έρχεται ένα άτομο εδώ και θέλει να γραφτεί, δεν το γράφω ποτέ, θα κάτσεις να μ’ ακούσεις, θέλω να κάνεις έρευνα αγοράς, να σε βοηθήσω πώς κάνω μια καλή έρευνα αγοράς, θα πας σε δύο-τρία σχολεία και μετά να αποφασίσεις. Το βοηθώ με ερωτήσεις. Μου είπε μια φίλη μου, είδα μια φωτογραφία στο διαδίκτυο…

Τους influencers.

Εδώ υπάρχει μια διαφορά με τους influencers δεν τα βάζω. Υπάρχουν χιλιάδες κοριτσάκια άλλα, τα οποία κάνουν αυτό σπίτι τους. Με τον καιρό παίρνουν δύναμη, γιατί τους κάνεις like, πάει μια εταιρεία, γίνεται ένα τέτοιο παιχνίδι, στο οποίο εγώ δεν θέλω να μπω. Θα έλεγε μου, όχι, δεν θέλω να μπω σε αυτό το παιχνίδι και θα σου πω κάτι πάνω σε αυτό. Λοιπόν, βλέποντας, ξέρουν μόνο αυτούς. Και εγώ τι λέω. Εγώ λέω είμαι μαζί σας. Καλά να ξέρεις και τον Γιαννάκη και τη Μαιρούλα, αλλά να ξέρεις και όλους τους ανθρώπους που φτιάξουν όλο αυτό το πράγμα. Μα ακούνε; Έτσι με κοιτάνε, τι είναι αυτό.

Λέω, δηλαδή, σκέψου τώρα να πας, θέλεις να μπεις, να πρωταγωνιστείς σε ένα χώρο και να ξέρεις τους πρωταγωνιστές του χώρου. Ε, πώς θα μπεις σε αυτόν το χώρο; Δεν θα τα αναγνωρίσεις ποτέ. Ποτέ όμως. Δηλαδή θα περάσει μπροστά σου το ιερό τέρας του μακιγιάζ και θα της πεις κάνε παραπέρα. Εσύ, ποιος είσαι εσύ; Τα ξέρετε, ναι. Και τι λέω σε αντίθεση. Λέω στα αγόρια. Ξέρω τα αγόρια που αγαπάνε τον ποδόσφαιρο. Ξέρουν από όλες τις ομάδες όλους τους ποδοσφαιριστές με το όνομά τους. Δεν ξέρουν σε ποιο δευτερόλεπτο του δεύτερου ημιχρόνου μπήκε το τρίτο γκολ. Σωστά. Αυτό είναι αγάπη για κάτι. Εσύ τι ξέρεις, τι δεν ξέρεις.

Βγαίνοντας όμως από τη σχολή, ευτυχώς ξέρουν.

Προσπαθούμε ειλικρινά να αφήσουμε λίγο γνώση. Τώρα λέω λίγο. Παλαιότερα όλη τη γνώση την παίρνανε τα παιδιά. Όταν δεν είχαμε το διαδίκτυο, ανά δεκαετία παρακολουθούσαν τη γυναίκα για να καταλάβουν τα παιδιά το μακιγιάζ, δεν είναι μόνο κραγιόν και σκιές. Το μακιγιάζ είναι κοινωνικό φαινόμενο. Πολιτικό, οικονομικό. Έχει να κάνει με τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Και γι’ αυτό και ανά δεκαετία άλλαζε. Άρα για να μπορέσουν να βλέπουν το μακιγιάζ σε σύνολο και όχι μέρος. Εγώ τι λέω…

Το μακιγιάζ, παιδιά δεν είναι εδώ, δεν είναι στο πρόσωπό σας. Είναι από την κορυφή του κεφαλιού σας μέχρι τα πόδια σας. Για να βλέπουν σύνολο. Δεν βλέπουν σύνολο. Βλέπουν συνέχεια μέρος. Κεφάλια, κεφάλια, κεφάλια, κεφάλια. Και δεν ξέρουν τι φοράνε από κάτω αυτά τα κεφάλια. Το κεφάλι ακουμπάει σε ένα σώμα. Έχει ένα σωματότυπο, ένα τρόπο που κινείται. Δηλαδή μπορώ να σε πάρω, να σου κάνω το χτένισμα της Monroe, να σε βάψω σαν τη Monroe, να σου πάρω εκείνο το λευκό το φόρεμα, το υπέροχο.

Εφτά χρόνια φαγούρα.

Ναι, αλλά μετά όταν σηκωθείς να περπατήσεις, θεωρώ ότι θα πέσεις. Γιατί αυτή έχει και ένα δικό της εκτόπισμα, με ένα τρόπο που όλο αυτό το κίνησε. Και αυτό την έκανε διαφορετική. Άρα δεν δανειζόμαστε. Δεν μπορούμε να δανειστείς αξίες. Με δανεικές αξίες δεν θα κάνεις τίποτα στη ζωή σου.

Πώς θα θυμόμαστε λοιπόν το 2025, Φρέντυ;

Πώς θα το θυμόμαστε;

Ένας ιστορικός του μέλλοντος που θα ανατρέξει σε αυτή τη χρονιά ή στη δεκαετία που έχει ξεκινήσει από το 20.

Ναι, αγωνία, μεγάλη αγωνία μέσα από το μακιγιάζ και μια κοινωνία με πολλά προβλήματα, ειδικά κρίση οικονομική, που ένα κραγιόν ή ένα νύχι στην υπερβολή του είναι τα μόνα όπλα προς τα έξω. Μια προσπάθεια, η γυναίκα να βγάλει το πιο αισθησιακό της πρόσωπο στο να κυνηγήσει το θήραμά της, να είναι ένας πλούσιος ή επώνυμος μπάσκετμπολίστας, ποδοσφαιριστής.

Δηλαδή, πας το βράδυ στα κλαμπ και τη βλέπεις την αγωνία. Είναι όλα βαμμένα με τον ίδιο τρόπο, γυαλίζουν από παντού, να προκαλέσουν, πέφτουν και τα φώτα πάνω και υπεργυαλίζουν. Να προκαλέσουν τα βλέμματα ανδρών που έχουν βρει, το πώς κινούνται, τα μπαίνουν σε ένα χώρο, μια αγωνία. Πόση αγωνία, αντί να αφαιρέσουν τον χρόνο αυτό στον εαυτό τους και να γίνουν καλύτεροι. Τεράστια αφιέρωση στα χείλη, στα ζυγωματικά, στη βλεφαρίδα, στα φρύδια. Αυτά τα φρύδια. Εδώ είναι μιαμισή τρίχα, εδώ είναι 2,1. Να πάω να βάλω άλλη μια τρίχα. Δηλαδή εντάξει έλεος.

Και τα φρύδια;

Στα φρύδια υπάρχει υστερία. Υστερία. Και ξέρεις τι γίνεται. Δεν υπάρχει αρμονία πάνω μας. Υπάρχει ένα σύνολο. Δηλαδή, αν μας κόψεις κάθετα και μας διπλώσεις, δεν είναι τίποτα ίσιο. Είναι η αριστερή και η δεξιά μεριά. Είναι η μεριά της χαράς και της λύπης. Αυτές οι δύο μαζί φτιάχνουν τον μοναδικό άνθρωπο. Πάντοτε ένα φρύδι είναι πιο ψηλά σε σχέση με το άλλο, το ρουθούνι μας. Εδώ αυτά κάθονται σε ένα καθρεφτάκι. Κάτσε να σου το κάνω σα να γελάσεις. Kοιτάζω στο καθρεφτάκι, το λέω Κυριακή, μεσημέρι, με ωραίο ήλιο στο μπαλκόνι και παίρνουν το καθρεφτάκι και αρχίζουν. Αυτό το ρουθούνι μου δεν είναι ακριβώς ίδιο με αυτό. Να πάω στον πλαστικό μου. Ναι. Μου λείπουν από εδώ δύο τρίχες, από εδώ τεσσερισήμιση πρέπει να πάω να βάλω δύο τρίχες και καταλήγουν στο να έχουν δύο φρύδια tattoo υπογωνία τσαντισμένα. Eγώ αυτές τις λέω “οι απορημένες”, δηλαδή μαζεύονται δύο τρεις τέτοιες και λέει η μία “πέθανε ο Γιάννης” και λένε όλες μαζί “πέθανε ο Γιάννης”. Δεν έχουν συναίσθημα έχει απορία μόνο.

Μόνιμη απορία…

Παγώνει το συναίσθημα, δεν υπάρχει συναίσθημα

Έχει παγώσει το συναίσθημα.

Γιατί ζωγραφίζουμε πάνω μας έτσι τα πράγματα ακριβώς στην ίδια θέση όλα. Το έχουν κάνει εδώ και χρόνια και το λέω στα παιδιά. Βάλανε σε ένα κομπιούτερ την τέλεια μύτη, το τέλεια στόμα, δεν βγήκε ωραίος άνθρωπος. Και έτσι χάνουμε εμάς και μια υστερία να μας βλέπουν ότι είμαστε σαν την τάδε, επώνυμες τώρα, να μην λέω ονόματα, γιατί όταν αναφέρω ονόματα με πιάνει κάτι. Υπήρχαν κάποιοι leaders, εξηγώ στα παιδιά για αυτό το θέμα, ότι αυτά τα ονόματα μπορεί να λέγεται, ας πούμε μια Kardashian. Αυτά είναι παγκόσμια προϊόντα και οι εταιρείες θα ρίξουν λεφτά επάνω τους. Κι αν προσέξεις τα τελευταία χρόνια, δεν γυαλίζει η Κardashian. Είναι ματ. Γιατί δεν γυαλίζει; Δεν την ακολουθείς. Κρατάνε αυτό που μέσα τους θεωρούν το πιο λαμπερό, το πιο εντυπωσιακό, το πιο κραυγαλέο.

Τους εξηγώ ότι αυτή τη στιγμή παγκόσμια τα δέρματα είναι πιο ματ. Δεν υπάρχει αυτή τόσο η γυαλάδα που υπήρχε και θα το δούμε. Λέω, δεν ακούνε ποτέ. Ενώ παλιότερα και εσείς παρακολουθούσατε. Όλοι παρακολουθούσαμε. Εμείς τους ποδοσφαιριστές ή ένα ροκ τραγουδιστή. Αλλά ειδικά μέσα από τη μουσική που παίρναμε πολλές εικόνες, ήταν η μουσική που μας άρεσε. Δηλαδή δανειζόμασταν μια εικόνα μία ή ενός αλλά μας άρεσε η μουσική, ο τρόπος, το ντύσιμο. Δεν παίρναμε τη σκιά ή το κραγιόν. Γι’ αυτό κάποιοι περάσαμε τη φάση ροκ κάποιοι άλλοι pop. Τώρα δεν υπάρχει αυτό, δεν υπάρχει μια οντότητα στην εμφάνιση, υπάρχουν σκιές, κραγιόν, σε ένα πρόσωπο. Δεν θέλω να βγω τώρα ως ο τύπος που πιάνει τη γενιά και τη βαράει. Τη γενιά αυτή την αγαπώ, είναι εξαιρετικά παιδιά, έχουν πολύ ανάγκη για συζήτηση. Το πρώτο τέταρτο της δουλειάς μου, δεκάλεπτο, έχει να κάνει με αυτό το θέμα. Κοιτάω να πιαστώ από κάπου να συζητήσουμε. Και ξέρεις, Σάντυ μου πόσο ανάγκη τα παιδιά έχουν να συζητήσουν πέρα από τη σκιά και το κραγιόν; Και τα βλέπεις και ηρεμούν. Αρχίζουν και διερωτώνται, έρχεται μια ερώτηση μετά την άλλη και κάθε μέρα γίνεται ένα δέσιμο. Είναι ένα σπίτι που προσπαθώ ο δάσκαλος, ο μπαμπάς, να βάλω τα παιδιά σε έναν τρόπο σκέψης, να τους δώσω γνώση.

Εντάξει, με τη γνώση έχουμε θέμα. Τους φέρνω βιβλία για να δούνε από πού εμπνεόμαστε και πώς. Δηλαδή πρέπει να πάμε πίσω για να μπορέσουμε να έρθουμε πολύ μπροστά. Να έχουμε πηγές γνώσης. Τις οποίες, αν τις καταπιείς σαν κατσίκα, θα τις μασήσεις και μετά θα γίνουν δικές σου. Γι’ αυτό κάνει και η κατσίκα αυτό το πράγμα με την τροφή της. Άρα, ελάτε να μασήσουμε γνώση και θα δείτε ότι μετά με έναν τρόπο θα σας βγει. Προσπαθώ μέσα από εικόνες να δούμε. Δεν βλέπουν shows καταρχήν, δεν βλέπουν μόδα.

Δεν βλέπουν περιοδικά, δεν βλέπουν ντοκιμαντέρ…

Το περιοδικό άστο, έχει περάσει. Αλλά τι τους λέω. Οκ, ένα περιοδικό είναι ένα αρχείο. Τους έχω εδώ στοίβες από περιοδικά. Στο διάδρομο ένα παιδί δεν έχει σκύψει να πάρει ένα περιοδικό, να πει “πότε ήταν αυτό το 90; για να δω τι κάνατε το 90;”. Έτοιμη, μασημένη τροφή. Δεν το κάνουνε.

Που θα ανακαλύψουν έναν άλλο κόσμο…

Ξεκινάω από τη μόδα από το 1920 και παρακολουθώ τη γυναίκα και εκεί τους λέω που είναι κρυμμένο αυτό που λέμε smokey αλλά γιατί γίνεται αυτό, τι μάκρoς είχε το φόρεμα. Ήταν μια διαμαρτυρία αυτό το χρώμα, γιατί ήταν τόσο στενό το καπέλο και ερχόταν να κατεβάζει τη δομή του προσώπου και να δίνει μια θλίψη, γιατί η γυναίκα πέρναγε δύσκολα, είχαμε ένα κραχ, είχαμε τόσα πολλά προβλήματα, άρα να καταλάβουμε πίσω από μια σκιά και από ένα σχήμα, ένα συναίσθημα.

Τη Μelania που την είδαν με το τεράστιο, το υπερμεγέθες καπέλο πριν από την ορκωμοσία του Donald Trump και τώρα με την ταινία που ετοιμάζεται, δεν αναρωτήθηκαν γιατί ήθελε να παίξει;

Αχ, δεν ξέρουν τη Μelania. Δεν ξέρουν ούτε την Μelania. Δεν ξέρουν τον Trump, δεν τους ενδιαφέρει καθόλου αυτό, είναι παιδιά της παγκοσμιοποίησης που ό,τι δουν στο κινητό τους. Προς Θεού όχι όλα τα παιδιά. Υπάρχουν και παιδιά με ενδιαφέροντα. Αλλά μιλάμε για ένα μεγάλο κομμάτι της γενιάς. Η γενιά Gen Z, η ίδια αυτή που τη δημιουργήσανε, δεν την προσλαμβάνουν με τις τελευταίες στατιστικές. Δεν θέλουν παιδιά Gen Z. Γιατί ξέρουν ότι είναι η καμένη γενιά.

Θα βγουν στο φως. Θα βγουν στο φως. Έτσι λέμε. Να σου πω, Φρέντυ μου, και όλες αυτές οι celebrities, αγόρια και κορίτσια, που γίνονται επιχειρηματίες μέσα από την ομορφιά, δηλαδή είναι, όπως αναφέρθηκες στην Kardashian, είναι οι μικρότερες, η μικρή Kylie Jenner, που έγινε δισεκατομμυρίουχος από την ομορφιά. Η Rihanna.

Και η Rihanna έβαλε πολύ περισσότερα από τα καλλυντικά της. Όλες, ναι. Γιατί έχουν δει αυτό είναι το πιο εύκολο πράγμα που μπορεί να σου φέρει λεφτά. Η αναγνωρισιμότητα να γίνει μια σειρά προϊόντων. Και δεν φοράνε πια, φοράνε τη Rihanna ή φοράνε την Κardashian ή φοράνε… Αυτό είναι.

Η Pat McGrath για παράδειγμα με τα προϊόντα που έβγαλε έγινε μια πετυχημένη επιχειρηματίας, εξαργύρωσε τη φήμη της. Δηλαδή ο Φρέντυ Καλομπράτσος φτιάχνοντας μια δική του σειρά καλλυντικών θα μπορούσε να εξαργυρώσει όλα αυτά τα χρόνια.

Ναι, θα μπορούσε. Έχω μαθήτριές μου που έχουν κάνει ήδη προϊόντα και πάνε και πάρα πολύ καλά. Τι διδάσκατε στο παιδί, να βάλετε στο κεφάλι του τώρα την εποχή αυτή; Βγάλτε προϊόντα να κάνετε λεφτά, βγάλτε προϊόντα.

Τι θα έφτιαχνες Φρέντυ;

Με δυσκολεύεις τώρα Σάντυ. Θα ήθελα πάρα πολύ να φτιάξω μία πρώτη ύλη. Εγώ πιστεύω στη βάση, το τέλειο μακιγιάζ έχει να κάνει με ένα τέλειο δέρμα. Εδώ χαίρομαι με τη νέα γενιά που ευτυχώς μέσα από το TikTok μπήκε το Skincare. Γιατί παλαιότερα λίγες φροντίζανε το δέρμα, το βάφανε. Τώρα η νέα γενιά ευτυχώς. Θα ήθελα να φτιάξω μια βάση, ένα ωραίο foundation, το οποίο να δίνει την αίσθηση όχι της κάλυψης, της ομοιοχρωμίας, να μην είναι καθόλου βαρύ, να περιποιείται το δέρμα, Δηλαδή να το φοράς και να σου αφήνει… Μα το foundation τι είναι; Μια εντατική κρέμα είναι.

Εγώ τολέω στα παιδιά: θα παίρνω το foundation από εταιρίες κρεμικές που έχουν τεχνογνωσία στην κρέμα, έτσι; Και μετά είναι φυσικά χρωστικά. Ή να ξέρετε σε ποια εργοστάσια γίνονται. Γιατί κακά τα ψέματα, μέσα στην παγκοσμιοποίηση, εγώ πήγα στο Τορόντο σε ένα τεράστιο laboratory και απομυθοποίησα τα προϊόντα. Λες θέλω αυτή τη φόρμουλα, τη δοκιμάζεις, θέλω να μου βάλετε λίγο παραπάνω, και αν έχεις να αγοράσεις σαν ένα κωδικό 3.000 κομμάτια, κάνεις και τη δική σου σειρά. Δεν είναι πια δύσκολο και γι’ αυτό μπορεί να βρεις και σε λιγότερα ακριβές εταιρείες πια ωραία προϊόντα, τεχνολογία. Έχει και τα καλά της, έτσι;

Εγώ θα ήθελα ένα foundation που να το φοράει η γυναίκα και να την κάνει όμορφη, ενυδατωμένη, να μην αφήνει ίχνος από γραμμές. Ειδικά, μου αρέσει η γυναίκα που είναι πάνω από 40. Γιατί τότε έχει πιο πολύ ανάγκη. Μέχρι τα 30-35, ξέρεις. Αλλά για να μπορείς να έχεις ένα ωραίο δέρμα, πρέπει να ξεκινήσεις από μικρός να το προσέχεις. Στην Κύπρο, όταν είχα πρωτοπάει με μια μεγάλη εταιρεία που έκανα ένα ωραίο tour ομορφιάς, μου έκανε εντύπωση ότι η Κύπρια μαμά θα πάρει την κόρη της από 16 προς το 17 να την πάρει στην αισθητικό της, να δει το δέρμα της, τις ανάγκες του, την κρέμα της σωστή. Βέβαια εκεί ξεκινάει από το πολύ ήλιο που έχουν 11 μήνες στον χρόνο, οπότε κάνουν εύκολα πανάδες. Εδώ αργούμε να βάλουμε τα παιδιά. Αλλά ευτυχώς τα έβαλε το διαδίκτυο. Είναι όλα με skincare. Το κακό  είναι, ότι είναι 12 χρόνων το παιδάκι και πάει κι αγοράζει skincare που το είδε. Μου λένε κοπέλες σε πολλά καταστήματα οι γονείς φέρνουν τα παιδιά 12 χρόνων να πάρουν skincare.

Από τα 12…

Γιατί αυτό βλέπει όλη μέρα στο διαδίκτυο. Μια μέρα γνώρισα ένα ζευγάρι, η κυρία με γνώρισε. Και λέει στον άντρα της “είναι ο Φρέντυ”. “Ποιος είναι ο Φρέντυ”; της λέει. Τέλος πάντων λέει “με μακιγιάζ ασχολείται. Πρέπει να σας γνωρίσει η κόρη μας. Όλη η μέρα ασχολείται με αυτό. Αγοράζει προϊόντα”. Λέω “πόσο είναι;” “Εξήμιση” μου λέει! Ναι, ήταν τραγικό αυτό. Και οι γονείς καμαρώνουν.

Ο σκοπός είναι να μπούμε μέσα σε αυτό. Και να κάνουμε εμείς ό,τι μπορούμε. Εγώ θέλω να είμαι με τα παιδιά αυτά. Πριν λίγα χρόνια, όχι τώρα πια, έρχονταν μητέρες οι οποίες έφεραν μια 14χρονη κόρη για να της φτιάξω το φρύδι και μου λέγανε, “Φρέντυ μου, θα πάρει ένα τσιμπιδάκι όπως έκανα εγώ πριν 30 χρόνια και θα το βγάλει λάθος, αλλά επειδή θα νιώσει δεσποινίδα θα αγαπήσει αυτό το λάθος. Ξέρεις, το πρώτο φρύδι που φτιάχνεις το αγαπάς, γιατί αισθάνεσαι ότι μεγάλωσα, έγινα κι εγώ.”

Ας το βγάλεις σωστά, για να μην την ακολουθήσει το λάθος. Και κάθομαι με το παιδί και συζητάω. Πριν πιάσω το τσιμπιδάκι, τίποτα. Και τα καταφέρνω, γιατί μπαίνω μέσα του. Μιλάω με αγάπη. Καταλαβαίνω την αγωνία σου, να μεγαλώσεις. Έλα να το μετρήσουμε, για να δούμε τι περισσεύει από το μέτρημα. Να ξεκινήσουμε λίγες τριχούλες τώρα, που είσαι 15. Και θα ξανάρθεις στα 16 να το ξαναδούμε, στα 17, ώστε να ταιριάζει κάθε φορά στην ηλικία σου αυτό.

Γιατί αν τώρα κάνουμε ένα φρύδι στα 15 που το έχει μια κυρία 25, αυτή η δεκαετία μετά, πού θα πάει, λοιπόν, στα 25 τι θα κάνουμε στα 35. Και το μέτρημα τα βοηθάει πάρα πολύ. Όταν τους αποδεικνύει πού πρέπει να είναι οι αποστάσεις, τότε κάθονται και ακούν. Αυτό, η γνώση. Εγώ θεωρώ ότι πρέπει να δίνουμε γνώση στα παιδιά για το κάθετι. Βέβαια αυτή η γνώση θέλει και μία αγκαλιά, θέλει να πηγαίνεις ένα περίπατο, θέλει στο πάρκο που παίζουμε, μέσα από μία αρμονία. Δεν είναι η γνώση να θέλει κάποιος να τους το κάνει μάθημα.

Εγώ δεν έχω τόση αγωνία για τα παιδιά. Έχω μεγαλύτερη αγωνία για τα πρότυπα των παιδιών…

Αυτό δεν μπορούμε να το αποφύγουμε, αλλά αν έχουμε φτιάξει εμείς τον καμβά, τη δομή, εγώ μεγάλωσα σε μια οικογένεια, οικογένεια. Πραγματικά υπήρχε πολύ δυνατή οικογένεια και όχι μόνο σε μένα, γενικά υπήρχε. Αυτός είναι ο ιστός από τη στιγμή που καταστράφηκε αυτό το θέμα. Λοιπόν, και πήρα αρχές, πήρα αξίες, πήρα πάρα πολλά πράγματα, αλλά δεν τα πήρα, δεν με έβαλε κανείς να μου τα μάθει, βγαίνανε μέσα από έναν τρόπο.

Και υπήρχαμε πολλοί μαζί, αρκετή ώρα μαζί. Τώρα δεν υπάρχει και αυτός ο χρόνος. Αλλά θεωρώ ότι είμαστε υποχρεωμένοι, δηλαδή αντί να πας το παιδί με την παιδαγωγό, με την κυρία που στο προσέχει να παίξει, μπορείς εσύ να το πας εκείνη τη μία ώρα να το παίξεις. Και εκεί θα το περάσεις, βλέποντας το παιδί. Θέλει να βλέπει, να του λες “μην καπνίσεις” και να καπνίζεις την ώρα που το λες. Το παιδί θέλει να βλέπει, το παιδί μιμείται.

“Μην είσαι συνέχεια στο κινητό”…

Κι εγώ την πάτησα κάποια στιγμή Σάντυ γιατί περνάγαμε μια περίοδο που είχε μπει αυτό για τα καλά και εγώ αρνιόμουν και είδα ότι έχανα δουλειές. Δηλαδή θα σε έπαιρνε κάποιος να σου πει, έγραφε, σε θέλω αύριο εκεί, μεθαύριο εκεί. Και εγώ δεν το έβλεπα, και ξανά αναγκάστηκα όταν πήγαινα το βράδυ σπίτι μετά από τόση δουλειά να μπαίνω και να δουλεύω και μέσα από αυτό.

Θέλω να τα αγκαλιάσουμε τα παιδιά αυτά. Και νομίζω ότι πρέπει να μας δώσουν και βήμα. Τώρα τα media, η τηλεόραση, δεν ξέρω. Κάπως πρέπει να τα πλησιάσουμε μέσα από τα δικά τους δεδομένα και να βάλουμε εκεί αυτά που ξέρουμε εμείς καλά. Και νομίζω θα πάει καλύτερα. Είμαι αισιόδοξος. Γιατί ξεκινάει το παιδί και τόσο χρόνια με τόση πληροφορία κάποια στιγμή θα βαρεθεί. Δεν μπορεί τώρα πια. Εγώ μπαίνω να παρακολουθήσω για να μπορώ να είμαι από δίπλα. Και κάποια στιγμή κουράζομαι, δεν βαριούνται να βλέπουν αυτό το… Βάζω το κονσίλερ εδώ, κάνω ένα τρίγωνο, κάνω ένα τρία, κάνω ένα τέσσερα. Έχουν αρχίσει και βάζουν και αριθμούς. Το τρία είναι αυτό, το τέσσερα είναι εκείνο. Βάζω πρώτα το foundation, μετά κονσίλερ, μετά πούδρα, ξαναβάζω foundation, ξαναβάζω κονσίλερ, κρατάω πούδρα, τελειώνει το μακιγιάζ, ξαναβάζω. Δηλαδή κάποια στιγμή δεν θα βαρεθούν τα παιδάκια μας ή θα πάνε λίγο πιο πέρα, δεν μπορεί

Εμείς πρέπει να βοηθήσουμε τώρα τη γενιά. Νομίζω ο αθλητισμός είναι ένα πολύ ωραίος τρόπος να διοχετεύσουν τα παιδιά την ενέργειά τους και πιστεύω στο αριστεύειν, να θέλουν να γίνονται καλύτερα, όχι με φροντιστήριο κι εμείς από πίσω να τα κυνηγάμε, να θέλουν αυτά να διεκδικήσουν. Τους έχουμε στερήσει και αυτό φαίνεται και στην πορεία, γιατί είναι όλα έτοιμα, όλα φτιαγμένα, όλα καλά. Και βλέπω τα παιδιά που βγαίνουν από μικρά, όσο πιο μικρά βγαίνουν, τόσο πιο γρήγορα πετυχαίνουν. Άρα να αφήσουμε τα παιδιά να εκφραστούν, να τα βγάλουμε προς τα έξω, και θα τα καταφέρουν.

Είμαι σίγουρη. Και για το τέλος, Φρέντυ μου, ήθελα να σου ζητήσω, αφού σου έβαλα τα δύσκολα, θέλω να βγάλεις και το επιχειρηματικό σου δαιμόνιο, δεν μπορεί να έχουν κάνει όλοι άλλοι και όχι εσύ.

Θα γίνει και αυτό, ίσως ακόμα να είμαι μικρός.

Αν γυρίσουμε ένα ντοκιμαντέρ για τον αθόρυβο Φρέντυ Καλομπράτσο, ποιο σοου, επειδή αναφέρθηκες στον Alexander McQueen, στον Elie Saab, στον Oscar de la Renta, με ποιο σοου πιστεύεις ότι θα ήθελες να ξεκινήσεις ή να κλείσεις την αυλαία;

Στο σοου του Alexander McQueen. Ηταν μια εποχή που η Kate Moss κατηγορείτο για χρήση ουσιών και όλοι λέγανε καταστράφηκε. Είμαστε σε μια βαυαρική αυλή σε ένα χώρο και ξύλο γύρω γύρω και παντού και στη μέση είχε τοποθετηθεί μια γυάλινη πυραμίδα. Τότε ο McQueen είχε εμπνευστεί και είχε κάνει σκοτσέζικες φούστες και ρούχα και έβαλε πάνω πολύ ακριβά υλικά και τα κέντησε. Είναι ένα πολύ ιδιαίτερο θέμα. Και εκεί που δείχναν τα μοντέλα, πέφτει το φως, σταματάνε όλοι και μέσα στην πυραμίδα εμφανίζεται μια φωτεινή κοιλίδα, μια κουκίδα που αρχίζει σιγά σιγά να κινείται. Και να γίνεται σαν ένα μαντίλι. Το μαντίλι βγάζει κι άλλο μαντίλι κι άλλα μαντίλια. Ήθελα το μιλ φέιγ του McQueen, το φόρεμα αυτό το συγκλονιστικό, και τελικά καταλήγει στη μορφή της Kate Moss.

Και μετά έβαλε τεχνολογία. Ήταν πολύ μπροστά αυτό ήταν ανατριχιαστικό το θέαμα και, όπως είπα και πριν, ήταν το μόνο σοου στην ιστορία που επαναλήφθηκε την ίδια μέρα δεύτερη φορά. Αυτό ναι, και ένα πάρα πολύ ωραίο στο Παρίσι με τον Κenzo, που είχε χρησιμοποιήσει μουσική τάγκο. Είχε έρθει από το Παρίσι μια ομάδα για να χορέψει τάνγκο με μια τεράστια καρδιά στο κέντρο, όλη από τριαντάφυλλα. Και γύρω-γύρω δουλεύανε, έβγαιναν τα μοντέλα, έσπασε η καρδιά και γέννησε μικρές καρδιές από μικρά τριαντάφυλλα. Ήταν συγκλονιστική. Αγάπη. Ο άνθρωπος θέλει αγάπη, το ρούχο. Κάτι πρέπει να σου δίνει, να νιώθεις κάτι, δεν φοράς για να φοράς. Το φοράς γιατί κάτι γίνεται με αυτό το ρούχο.

Και αποτέλεσες κομμάτι της ιστορίας αυτής της αγάπης;

Ναι.

Κι εκεί πώς είχες βάψει τα μοντέλα;

Εκεί μου άλλαξε όλη την κοσμοθεωρία για το μακιγιάζ. Άλλες συνθήκες. Δεν υπήρχε ένα μακιγιάζ παραγγελία να μας το δώσει όπως υπάρχει τώρα. Εκεί καθόμασταν με τον σχεδιαστή, το στιλίστα, ερχόταν ένα μοντέλο. Ο στιλίστας σας άρχισε να ντύνει το μοντέλο και ο σχεδιαστής με λέξεις αισθήσεις μας έλεγε πώς βλέπει τη γυναίκα την περίοδο εκείνη. Τη βλέπει punk, rock, chic. Τι είναι αυτό, μια αίσθηση μας έδινε με τα ρούχα. Αλλιώς βάφεις για ένα βαμβακερό και αλλιώς για ένα μεταξωτό  ρούχο. Και μέσα από τις αισθήσεις προσπαθούσαμε με τα μαλλιά και το μακιγιάζ να ολοκληρώσουμε αυτή την εικόνα.

Τότε τα καταγράφαμε, δεν υπήρχαν ούτε κινητά, Polaroid φωτογραφία. Τα καταγράφαμε για να έρθουν οι fashion editor, οι δημοσιογράφοι μόδας, όλοι αυτοί να δουν το σοκ και να φτιάξουμε τις τάσεις, να δημιουργηθούν τάσεις. Τώρα δεν κάνει η μόδα τάσεις,. Δυστυχώς, αυτό είναι το μεγάλο μου παράπονο. Όταν βλέπω και περιοδικά πολύ έγκυρα, που είναι μέσα στο TikTok ή έχουν την σελίδα τους και βγάζουν τις τάσεις μέσα από τα look που παίξανε το τελευταίο δίμηνο στο Instagram. Αυτό με σκοτώνει. Άρα σταματήσανε να είναι leaders, σταματήσανε να ακολουθούν. Δεν μου αρέσει αυτό.

Θα επιστρέψει, όπως επιστρέφουν όλα.

Έτσι πιστεύω και εγώ. Έτσι πιστεύω. Θα έχουμε ανάγκη για πρότυπα.

Και πάμε να ολοκληρώσουμε αυτή την υπέροχη κουβέντα με κάτι πολύ αισιόδοξο. Γιατί δεν είμαστε και οι δύο νοσταλγοί του παρελθόντος. Αλλά αν κάναμε ένα πως σε μία δεκαετία από το παρελθόν και θέλαμε με ένα μαγικό ραβδί να τη φέρουμε στο σήμερα, πού θα στεκόσουνα; Δύσκολα σου βάζω. Πότε πιστεύεις ότι οι γυναίκες ήταν έτσι αθόρυβα όμορφες; Μου άρεσε πολύ η λέξη που χρησιμοποίησες. Η Marilyn που έλεγες έβαζε ένα μολύβι μόνο….

Τα πάντα έκανε η Marilyn. Έκανε υπέροχα eyeliner, υπέροχα φρύδια. Και τότε η κοσμητολογία και οι πλαστικές και όλα υπήρχαν. Αλλά δεν ήταν τόσο προσβάσιμα.

Χωρίς όμως υπερβολή. Δεν έβλεπες τη Marilyn και έλεγες “μα είναι ψεύτικη”.

Να στο πω με ένα άλλο παράδειγμα. Κάποτε μια γυναίκα, η μαμά μου ήταν μοδίστρα και μπορούσε να βγάζει και πατρόν. Λοιπόν, πήγαινε μια κυρία και διάλεγε ένα ύφασμα της αρεσκείας της. Στην Ερμού υπήρχε ο Παπαγιάννης, τα καλά υφασματάδικα. Μέσα από εκατό τόπια διάλεγανε αυτό που την εκπροσωπούσε και κάτι της έλεγε. Το έφεραν στη μητέρα μου και σύμφωνα με το σωματότυπό της έφτιαχνε ένα πολύ ωραίο ρούχο που τον αναδείκνυε ή τον κάλυπτε. Είναι πολύ σημαντικό. Είχαν τα φιγουρίνια της, έτσι τα λέγανε τότε, που μπορεί να ήταν μια Vogue, φιγουρίνια της εποχής, ένα Officiel.

Το Burda…

Και προσαρμόζανε στο σώμα της γυναίκας. Αυτή η γυναίκα, λοιπόν, πήγαινε σε μια δεξίωση και της έλεγε η φίλη της, «Μαίρη μου, τι ωραίο το φορεμά σου».  Τώρα αν τολμήσεις και πεις τι ωραίο το φόρεμα σου, σου λέει Prada, Gucci, Dior. Σωστά. Άρα δανείζεται. Δανείζεται ένα όνομα. Εμένα αυτό με ενοχλεί. Όταν λέω πολύ ωραία έχεις βαφτεί σήμερα, είναι, μου λένε, μια εταιρεία. Σε ρώτησα εγώ τι εταιρεία; Σου λέω ότι έχεις βαφτεί εσύ ωραία. Δεν πιστεύεις εσένα που το έκανες ωραίο. Γιατί μου βάζεις προστιθέμενή αξία το προϊόν ή την ταμπέλα του ρούχου;

Στην αλήθεια, επιστροφή στην αλήθεια. Στην αλήθεια. Χωρίς να είμαστε κινητές διαφημίσεις…

Εγώ αρνούμαι να βάλω ένα ρούχο που είναι εκεί πάνω κάτι να λέει. Πάντα τα αρνιόμουν. Δεν μου άρεσε καθόλου αυτό το πράγμα. Λέγανε ότι θα με πληρώσει να το φορέσω στην πλάκα. Οκ, νομίζω ότι πρέπει να φτάσει, να πιάσει πάτο. Νομίζω ότι είμαστε πάρα πολύ κοντά ή και μέσα στον πάτο για να ξαναγεννηθεί.

Με φως και χρώμα. Και αλήθεια, ευχαριστούμε πάρα πολύ.

Και εγώ σας ευχαριστώ που δώσετε την ευκαιρία να πούμε τόσο ωραία πράγματα σαν αυτή πραγματικά και να βοηθήσουμε αυτά τα παιδιά, τα μοναδικά που έρχονται κάθε μέρα στον κόσμο και να τους δώσουμε πολύ φως μέσα από τη γνώση και πολλή αγάπη, αγάπη, αγάπη.

Και είδες λοιπόν πόσα πολλά είχες και έχεις ακόμη να δώσεις;

Έχω, έχω ναι. Θα φέρω παραδείγματα. Είμαι στην Κρήτη και κάνω μία παρουσίαση τι είναι μακιγιάζ και εκεί ανάμεσα στο πλήθος, αρκετά άτομα, υπήρχε μια κοπέλα που μπήκε και είπε ότι είχε σπουδάσει δημοσιογραφία και μου λέει «Κύριε Φρέντυ, γιατί δεν βγαίνετε μέσα από το κινητό σας κι εσείς, από το TikTok να τα πείτε αυτά. Ξέρετε, εμείς πρώτη φορά τα ακούμε και τα έχουμε τόσο ανάγκη. Θα μας βοηθήσετε αν βγείτε να τα πείτε.” Με συγκίνησε και πιστεύω ότι πλησιάζει η ώρα που θα βγω όπως κάποτε ξεκίνησα να κάνω ένα σχολείο για να φτιάχνω makeup artists, μήπως πρέπει να βγω να βοηθήσω τη γενιά αυτή.

Έχεις ήδη αργήσει. Τώρα, σήμερα.

Εντάξει πάμε και θα βάλεις ένα χεράκι βοηθείας.

Με μεγάλη μου χαρά.

Χάρηκα πάρα πολύ Σάντυ μου, ειλικρινά.

Κι εγώ Φρέντυ μου.

Να περνάμε όμορφα. να δίνουμε χαρά και γνώση που μπορούμε να το κάνουμε αυτό, να κρατάμε τις αρχές μας, είναι πολύ σημαντικό. Έχουμε μια συνταγή που πρέπει να την περάσουμε. Δυστυχώς ούτε η συνταγή για τα μελομακάρονα δεν περνά. Λέω “Θα κάνετε μελομακάρονα; Η μυρωδιά είναι η πιο δυνατή αίσθηση. Η μυρωδιά.” Συναίσθημα, ανάμνηση.

Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο, Φρέντυ.

Θα τον σώσει, βέβαια. Ε; Ναι. Τέλεια.