Ο Δημήτρης Ντάσιος δεν είναι ο κλασικός σχεδιαστής μόδας. Ξεσπά δημιουργικά με την τεχνική του μουλάζ, αφηγείται ντένιμ ιστορίες, φέρνει σε μια ισορροπία πολυτέλεια και παράδοση. Αφηγείται στη διευθύντρια του thefashionbible.gr Σάντυ Τσαντάκη μαθήματα αγάπης και ελευθερίας, πίσω από τον φόβο, μαζί με το ταξίδι από το σκοτάδι στο φως, μπροστά και πίσω από τους προβολείς.

Δημήτρη μου καλώς όρισες στη Βίβλο της Μόδας.

Καλώς σας βρήκα και καλώς ήρθατε στο ατελιέ.

Διαβάστε ακόμα: Λάκης Γαβαλάς: “Eγώ θεωρούμαι πάντα εργάτης και αυτό θα είμαι”

Ευχαριστούμε πάρα πολύ για τη φιλοξενία. Ποιο θα ήταν το πρώτο κεφάλαιο στη δική σου Βίβλο της Μόδας;

Το πρώτο κεφάλαιο στην προσωπική μου αφήγηση θα ήταν εγώ, τριών ετών, με μια κούκλα την οποία δεν θυμάμαι που τη βρήκα, να φτιάχνω ρούχα επάνω της. Το οποίο απ’ ότι κατάλαβα μετά πια που ασχολήθηκα με τη μόδα ουσιαστικά έκανα μουλάζ. Δηλαδή την τεχνική της υψηλής ραπτικής. Και θυμάμαι πάρα πολύ καλά ότι έπαιρνα τα καλσόν της μητέρας μου γιατί ήταν ελαστικά και έκανα draping, έκανα τα ντραπέ πάνω στην κούκλα και παράλληλα έπαιρνα από τσιγάρα το ασημόχαρτο, από τις κασετίνες στα τσιγάρα που υπήρχαν τότε, το ασημόχαρτο και έκανα ρούχα τύπου Paco Rabanne, μεταλλικά φορέματα και μεταλλικές μπότες. Το θυμάμαι σαν τώρα αυτό.

Εκεί όμως ήταν το πρώτο και το τελευταίο κεφάλαιο για ένα μεγάλο διάστημα γιατί αυτά κοπήκανε πηγαίνοντας σχολείο, αφού πήγα σε ένα πολύ αυστηρό σχολείο, την Ελληνική Παιδεία.

Διαβάστε ακόμα: Ορσαλία Παρθένη: “Δεν είμαστε για όλους και αυτό είναι η δύναμη μας”

Και το πιο πρόσφατο κεφάλαιο στη δική σου Βίβλο της Μόδας ποιο ήταν;

Το πιο πρόσφατο κεφάλαιο νομίζω ότι θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν το σόου που έκανα πριν ένα μήνα περίπου, η Αστέρω, το οποίο ήταν το επετειακό σόου των είκοσι χρόνων στη μόδα, το οποίο ήταν μια προσωπική κατάθεση τέλος πάντων πάνω σε αυτό το vision που έχω, στο οποίο έμπλεξα και την προηγούμενη ιδιότητά μου που ήταν η ιδιότητα του ηθοποιού και τραγουδιστή και εμφανίστηκα και εγώ ο ίδιος και παράλληλα έδειξα όλες μου τις αναφορές, όλα τα references που έχω, που ουσιαστικά έρχονται από την παράδοση και το μπαρόκ. Είναι αυτό το πράγμα που με ενέπνευσε από την αρχή στη μόδα, ο συνδυασμός της Ανατολής με τη Δύση. Γιατί έτσι κι αλλιώς είμαστε στο μεταίχμιο. Είμαστε στη γεωγραφική θέση αυτή, η οποία είναι πάρα πολύ σημαντική και έχουμε επιρροές και από Ανατολή και από Δύση.

Αυτή η αφήγηση Δημήτρη είναι αρκετά προσωπική. Δηλαδή όταν σε είδαμε να βγαίνεις στο Καπνεργοστάσιο, έχεις αυτό το εκτόπισμα. Το να βλέπει κανείς έναν δημιουργό που λειτουργεί με την τεχνική του μουλάζ, που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην υψηλή ραπτική και το πρετ-α-πορτέ, που συνδυάζει όλα αυτά τα στοιχεία, δε νομίζω ότι το έχω ξανασυναντήσει. Πώς έρχεται σε μια ισορροπία;

Κοίταξε, αυτό έχει να κάνει με την προηγούμενη μου ιδιότητα που ήμουν ηθοποιός και τραγουδιστής για πολλά χρόνια και ειδικά στο μουσικό θέατρο και συνδυάζεται τέλος πάντων με την μετέπειτα ιδιότητά μου, αλλά αυτά τα δύο στοιχεία του σόου καταρχήν, του να είμαι ο ίδιος ο υποκριτής, ο χορευτής, ο τραγουδιστής αλλά παράλληλα και σχεδιαστής, ήταν αυτά τα δύο στοιχεία τα οποία με χαρακτήριζαν από την προσχολική μου ηλικία. Γιατί από τη μία έκανα αυτό, δημιουργούσα ρούχα πάνω σε κούκλα και από την άλλη χόρευα σε αυτή την ηλικία.

Και κάποια στιγμή η Αρβελέρ την είχε ρωτήσει η Έλενα Ακρίτα «πως θα μπορούσα να καθοδηγήσω το παιδί μου στο θέμα το επαγγελματικό», και της είχε πει «είναι πάρα πολύ εύκολο. Παρακολούθησε το τι κάνει σε προσχολική ηλικία». Οπότε τελικά αυτά τα δύο πράγματα τα οποία έκανα σε προσχολική ηλικία, κατέληξαν να γίνουν τα επαγγέλματα που επέλεξα ο ίδιος. Γιατί ευτυχώς επέλεξα εγώ το τι θα κάνω στη ζωή μου, παρότι βέβαια υπήρχε μια καθοδήγηση από την οικογένεια, την οποία όμως παρέβλεψα. Και έμπλεξα με την τέχνη, γιατί ουσιαστικά η τέχνη ήταν αυτό που με ενδιέφερε πάντα. Και έτσι συνδυάζονται αυτά τα δύο στοιχεία, τα οποία συνδυάζονται σε όλες τις εκφάνσεις. Οπότε όλα αυτά μπλέκονται στην προσωπικότητά μου και ουσιαστικά αυτό είναι που με κάνει να αγαπάω τη μόδα. Ότι μπορώ με τη μόδα να εκφράσω όλα αυτά τα στοιχεία.

Κρατάω όμως αυτό το “έμπλεξα με την τέχνη, αγαπάω τη μόδα, έμπλεξα και με τη μόδα”; Ποιος είναι αυτός ο… παράλληλος κόσμος που μπορεί να μην είναι τόσο χρωματιστός και τόσο ιδανικός όσο φανταζόμαστε και τόσο τελικά ανέμελος;

Όταν αποφασίσεις ότι η μόδα θα γίνει επάγγελμα, θα καταλάβεις ότι υπάρχουν πάρα πολλές υποενότητες οι οποίες είναι πάρα πολύ δύσκολες. Εγώ η αλήθεια είναι ότι δεν το πολυαποφάσισα ότι η μόδα θα μου γίνει επάγγελμα. Μου προέκυψε. Εγώ όπως θυμάσαι, ήμουν στο Σύλλογο Σχεδιαστών σαν σχεδιαστής κοσμημάτων αρχικά. Και τότε κάνω ένα ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη. Μόλις είχα μπει στον Σύλλογο και παρουσιάζαμε τα κοσμήματα στα σόου. Κάνω ένα ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη και βλέπω κάποια στοιχεία από την Ανατολή, σαν αυτά που φοράς ας πούμε, κατά κάποιο τρόπο τα οποία με ενθουσιάζουν.

Εντυπωσιάζομαι τρομερά και λέω αυτά πρέπει να συνδυαστούν με ντένιμ. Και έκανα μια συλλογή με ντένιμ jackets και αυτά τα στοιχεία και παράλληλα με πλισέ γιακάδες ελισαβετιανούς, οι οποίοι παρέπεμπαν στο μπαρόκ, και έτσι έχουμε το τουρκικό μπαρόκ. Και τα παρουσίασα στην Εβδομάδα Μόδας τότε, αλλά χωρίς να έχω κάποια επόμενη σκέψη. Δηλαδή ούτε σκεφτόμουν καν να τα βγάλω στην αγορά. Ήταν τελείως μοναδικά κομμάτια, ούτε σκεφτόμουν να τα πουλήσω, ούτε τίποτα. Ήταν μόνο και μόνο για το σόου.

Τέλος πάντων, τα είδαν τότε ο Μarino και η Claire που θυμάσαι ότι μας κάνανε consulting πάνω στη μόδα, αυτοί οι υπέροχοι, ο Ιταλός και η Γαλλίδα φίλη του που ήτανε πωλητές worldwide και έψαχναν κάποιον για να τον «σπρώξουν» στο εξωτερικό, λένε “αυτά πάνε Μιλάνο, Παρίσι, κατευθείαν, τώρα να τα δείξουμε στις Εβδομάδες Μόδας”. Το κάναμε και τα επέλεξαν οι πενήντα καλύτερες μπουτίκ του κόσμου τότε, από Νέα Υόρκη μέχρι Τόκιο.

Και ξαφνικά βρέθηκα εγώ σχεδιαστής μόδας σε μια βραδιά, με διεθνή εμβέλεια. Οπότε δεν το αποφάσισα ακριβώς. Έγινε. Ήταν πάρα πολύ σημαντικό να μάθω την έννοια της παραγωγής και ειδικά σε αυτά τα πράγματα που έφτιαχνα εγώ, τα οποία ήταν μοναδικά. Δηλαδή ήμουν σε ανοιχτή γραμμή συνεχώς με τους προμηθευτές μου στην Ανατολή. Πώς θα μπορέσουν να συλλέξουν χίλια τέτοια κομμάτια τα οποία ήταν μοναδικά, χειροποίητα και παλιά για να γίνουν αυτά τα jackets. Τέλος πάντων, αυτά τα προβλήματα ξεπεράστηκαν.

Ήταν πάρα πολύ στρεσογόνο αυτό το πράγμα εκείνη την εποχή. Και έτσι έμαθα πια την διαδικασία του επαγγέλματος της μόδας γιατί με πετάξανε στα βαθιά κατευθείαν. Αλλά δεν έκανα πίσω. Θα μπορούσα πολύ εύκολα τότε να κάνω πίσω. Θα μπορούσα πάρα πολύ εύκολα να τρομάξω και να πω «OK, δεν μπορώ. Δεν μπορώ να κάνω την υλοποίηση όλης αυτής της διαδικασίας». Παρόλα αυτά επέμεινα. Έμαθα πάρα πολύ γρήγορα να δημιουργώ ο ίδιος ένα ρούχο, να ράβω και όλη αυτή τη διαδικασία. Αλλά αυτό που δεν παρέκλινα ποτέ ήταν η συνθήκη του πως θα δημιουργήσω κάτι. Η συνθήκη αυτή ήταν ότι θα δημιουργήσω πάντα αυτό που θέλω πραγματικά. Θα κάνω κάτι το οποίο θα είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Γιατί έτσι κατάλαβα ότι λειτουργεί. Δηλαδή όταν έδειξα την πρώτη αυτή συλλογή, είδα ότι ένα κομμάτι της ψυχής μου ήταν αυτό που μίλησε στον κόσμο. Ε και λέω OK, θα συνεχίσω έτσι.

Και μετά από είκοσι χρόνια μπορώ να πω ότι μάλλον είχα δίκιο. Γιατί δεν με πρόδωσε αυτή η διαδικασία ποτέ. Και επίσης, το σημαντικότερο είναι ότι μου διατήρησε τρομερά αυξημένο αυτό το ενδιαφέρον. Δεν σταματώ ποτέ να έχω ένα τρομερό ενδιαφέρον για τη δημιουργία. Τρομερό όμως. Δηλαδή είναι ουσιαστικά το παιχνίδι του μικρού Δημήτρη που έπαιζε όταν ήταν τριών χρονών. Δηλαδή είναι μια βιωματική διαδικασία μάλλον, η οποία παραμένει ζωντανή και με τροφοδοτεί συνεχώς στη δύσκολη καθημερινότητα που έχει αυτό το επάγγελμα, ειδικά όταν το δουλεύεις σε τέτοιο εύρος. Παρόλα αυτά με τροφοδοτεί τρομερά αυτή η ανάγκη της δημιουργίας και παραμένω τόσο ενεργά λαμπερός, δημιουργικά λαμπερός όσο την πρώτη στιγμή που το έκανα, αλλά πια με λιγότερο φόβο. Γιατί τότε δημιουργούσα, αλλά είχα και φόβο.

Φόβο γιατί;

Γενικά είχα φόβο μικρότερος. Ήταν κάτι το οποίο δυστυχώς το εισέπραξα από την οικογένεια μου. Ήταν μια δύσκολη συγκυρία η οικογενειακή μου ζωή και ουσιαστικά τροφοδοτήθηκα με πάρα πολύ φόβο. Έχω κακοποιηθεί, έχω εισπράξει πράγματα πολύ αρνητικά, και γενικότερα ο φόβος ήταν το βασικό στοιχείο που με κατηύθυνε. Και όταν ξεκίνησε αυτή ιστορία αυτής της δουλειάς, επειδή άλλαξα σου λέω μέσα σε μια βραδιά τερέν και βρέθηκα σε ένα περιβάλλον πάρα πολύ μεγάλο και πάρα πολύ απαιτητικό. Αυτό το πράγμα, παρότι θα έπρεπε να μου δώσει μια τεράστια ικανοποίηση, το μόνο που μου έδωσε ήταν ένας τεράστιος φόβος και τρομακτικό στρες και έπρεπε να το αντιμετωπίσω όλο αυτό για να μπορέσω να προχωρήσω. Πράγμα που έκανα μέσα από θεραπεία, ψυχοθεραπεία κτλ πολλά χρόνια, αλλά για να αντιμετωπίσω και γενικότερα τη στάση μου απέναντι στο φόβο για τη ζωή, το φόβο για τη δημιουργία, το φόβο του θανάτου. Τέλος πάντων, όλες αυτές τις εκφάνσεις του φόβου τις οποίες είχα εισπράξει στη ζωή μου με ενδοφλέβιες ενέσεις.

Η δική μου ανάγνωση στον Δημήτρη Ντάσιο αποκαλύπτει μια τρομερή εσωτερική δύναμη. Εγώ βλέπω ότι είσαι ένας άνθρωπος που μπορείς με μαγικά να φτιάξεις έναν δικό σου κόσμο. Θυμάμαι και στα κοσμήματα, ο τρόπος που παρουσίαζες τα κοσμήματα, η Άρτα με τα Γιάννενα, τα συναισθήματα, οι τίτλοι, η μουσική, ο τρόπος που ξέρεις να ρίξεις φως μέσα στο σκοτάδι δείχνουν ακριβώς τη δουλειά που έχει γίνει.

Δεν σταματάει ποτέ αυτό το ενδιαφέρον. Οπότε όλο αυτό μαζί, συγχρόνως με την πολύ μεγάλη εμπειρία που είχα στο θέατρο και στη μουσική, το οποίο και σπούδασα αλλά και έκανα σαν επάγγελμα πολλά χρόνια δίπλα σε πολύ μεγάλα ονόματα εκείνης της εποχής και σε μεγάλα θέατρα, με γέμισαν τρομερές παρακαταθήκες, τις οποίες βγάζω στη δουλειά μου κάθε φορά.

Ουσιαστικά τελειώνοντας το έργο, το ρούχο, το οτιδήποτε, τότε γίνομαι ο μάνατζερ του εαυτού μου. Μέχρι τότε δουλεύει το παιδί μέσα μου, δουλεύει ο μικρός Δημήτρης. Είναι ο καλλιτέχνης αυτός και δουλεύει χωρίς κανένα περισπασμό και χωρίς κανένα εμπόδιο. Είναι απόλυτα ελεύθερος να δημιουργήσει και να δουλέψει. Όταν τελειώνει ο Δημήτρης, το παίρνω εγώ που είμαι ο μάνατζερ και μπαίνω στη διαδικασία των εκθέσεων, των shows, των πωλήσεων.

Έχεις δεχτεί την ίδια αναγνώριση και το ίδιο χειροκρότημα στην Ελλάδα;

Όχι. Κοίταξε, ήταν λίγο αστείο στην αρχή. Όταν έκανα αυτά τα πρώτα jackets προσπάθησα να έρθω σε επικοινωνία με κάποια καταστήματα στην Ελλάδα για να τα δείξω, να δούμε τι θα μπορούσε… Δεν μου έκλεισε κανείς ραντεβού. Κανείς όμως. Πηγαίνοντας αρχικά στο Μιλάνο και μετά στο Παρίσι ερχόντουσαν τεράστιες φυσιογνωμίες της μόδας με καταστήματα τα οποία είναι ιστορικά και έχουν ουσιαστικά καθορίσει τα trends σε όλο τον κόσμο εδώ και χρόνια και μου έκαναν υποκλίσεις και τράβαγε ο ένας από τον άλλον ποιος θα το πρωτοπάρει στο Παρίσι, ποιος θα τα έχει στη Νέα Υόρκη, ποιος δεν τα έχει εδώ. Όταν είδα όλο αυτό το πράγμα, δηλαδή όλη αυτή τη διαφορά, ξαφνικά λέω ΟΚ.

Ήξερα γενικότερα την ελληνική αντιμετώπιση σε κάθετι καινούργιο και γενικότερα ότι πάντα υπάρχει μια έλλειψη αποδοχής. Εντάξει, είναι κάτι το οποίο το γνωρίζουμε. Είναι δυστυχώς ελληνικό “προνόμιο” αυτό, σε εισαγωγικά. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι ένα από τα σημαντικότερα αθηναϊκά μαγαζιά τότε με αγόρασε, αγόρασε τη συλλογή, από το Παρίσι όμως.

Καταπληκτικό!

Ενώ είχα ζητήσει ραντεβού να κάνουμε πριν. Όχι, ήρθε στο Παρίσι, είδε την κατάσταση που γινόταν και αγόρασε τη συλλογή από εκεί.

Είναι αλλιώς να σε αγοράζει κανείς από το εξωτερικό.

Έτσι φαίνεται. Εχεις άλλο γκλάμουρ. Έχεις άλλη ακτινοβολία, φαίνεται. Το κάνουμε πάντα αυτό. Παραδοσιακά. Είναι ελληνικό φαινόμενο. Είναι ελληνικό στάτους. Όπως είναι ελληνικός στάτους ας πούμε το ότι οι ελληνικές εκδόσεις των ξένων περιοδικών έχουν κάνει εμπάργκο στους Έλληνες σχεδιαστές. Και φυσικά κατευθύνονται από τα funds, αλλά παρόλα αυτά είναι οι ελληνικές εκδόσεις τους και παρόλα αυτά κάνουν εμπάργκο στους Έλληνες σχεδιαστές. Είναι τρομακτικά δύσκολο να μπεις σε ένα ελληνικό περιοδικό, να μπει ένας Έλληνας σχεδιαστής. Νομίζω ότι και σε αυτό έχουμε παγκόσμια πρώτη.

Γιατί πιστεύεις ότι συμβαίνει αυτό;

Γιατί καταρχήν υπάρχει μια τρομακτική ξενομανία στην Ελλάδα, που αυτή πατάει πάρα πολύ στην ανασφάλεια του Έλληνα δυστυχώς και στην ανασφάλεια του Έλληνα λόγω της καταγωγής του. Ο Έλληνας δε θέλει καθόλου να αποδεχτεί τη γεωγραφική του θέση. Δε θέλει καθόλου να αντιληφθεί το στοιχείο της Ανατολής που εμπεριέχεται στη γεωγραφική μας θέση μαζί με το στοιχείο της Δύσης, που μας κάνει μοναδικούς στον κόσμο…

Ένα αναγνωρίσιμο πρόσωπο Δημήτρη, μπορεί να συνεπάγεται και τεράστια αύξηση στις πωλήσεις; Δηλαδή τώρα θέλω να σου πω θα πάω σε ένα ακραίο παράδειγμα. Είχαμε τις Χρυσές Σφαίρες. Το να φορούσε ένα τζάκετ σου ο Timothee Chalamet.

Α, ωραία θα ήταν.

Ωραία δε θα ήταν; Τον φαντάζομαι κιόλας. Θα του πήγαινε καταπληκτικά.

Ο Timothee Chalamet, πέρα από το ότι είναι ένας καταπληκτικός ηθοποιός, είναι και μια περσόνα που μπορεί να φέρει οτιδήποτε. Δηλαδή δεν έχει να κάνει με την εμφάνισή του. Είναι τρομερά δυνατή προσωπικότητα. Ναι, θα ήταν καταπληκτικό αυτό.

Θα το επιδίωκες όμως, θα του έστελνες ρούχα; Θα προσπαθούσες…

Τώρα που το λες, ειδικά στον Timothee Chalamet μπορεί να έστελνα γιατί νομίζω ότι πραγματικά θα του πήγαινε καταπληκτικά. Η αλήθεια είναι δεν το έχω κάνει.

Γιατί;

Είμαι λίγο περισσότερο old-fashioned θα έλεγα. Η έννοια των influencers για μένα δεν είναι πολύ σημαντική, με την έννοια του ότι δεν την αξιολογώ ιδιαίτερα. Γιατί το να δημιουργήσω μια περσόνα η οποία θα πουλάει και να δώσω εγώ σε αυτή την περσόνα τα ρούχα μου για να τα πουλήσει, δε μου φαίνεται πάρα πολύ ισχυρό.

Το να τα δώσω βέβαια σε μια προσωπικότητα σαν τον Timothee Chalamet ή σε κάποιον πολύ σημαντικό ηθοποιό που θα έχει όλη μου την εκτίμηση για το έργο του και αυτό το πράγμα θα μου δημιουργήσει ένα πραγματικό ενδιαφέρον να το φορέσει εκείνος, γιατί το να το φορέσει εκείνος για μένα θα σημαίνει ότι αξιολογεί και εκείνος αυτό το ένδυμα με τέτοιο τρόπο. Δε θα το έκανε ποτέ αν δεν ήθελε να το φορέσει. Δε θα είχε κανένα λόγο.

Η έννοια των influencers ξεκίνησε από τα εμβληματικά πρόσωπα της σόουμπιζ. Δηλαδή τώρα πέθανε η Brigitte Bardot και ξαναγύρισε η εικόνα της Brigitte Bardot. Είμαι σίγουρος ότι η Brigitte Bardot θα γίνει το επόμενο trend. Ήδη άρχισαν να λένε “να σας πούμε πώς θα φτιάξετε τα μαλλιά της Brigitte Bardot”.

Όμως η Brigitte Bardot ήταν ένα απίστευτο icon, ένα πλάσμα εξωπραγματικό. Ηθοποιός, τραγουδίστρια, ακτιβίστρια. Ήταν ένας άνθρωπος, χορεύτρια, εμπεριστατωμένος, ο οποίος είχε ένα τέτοιο εκτόπισμα και γι’ αυτό όλες προσπαθούσαν να την μιμηθούν. Έτσι ξεκίνησε η έννοια του influencer. Τώρα στις μέρες μας αυτό το πράγμα έχει φύγει από αυτό που ήτανε. Από την πολύ δυνατή φυσιογνωμία την οποία θα μιμηθούμε. Το να μιμηθούμε ένα άτομο το οποίο έχει μπει σε αυτή τη διαδικασία για να δημιουργήσει πωλήσεις, για μένα μου είναι πολύ λίγο. Θα ήθελα αυτά τα άτομα να έχουν ένα ιστορικό από πίσω τους, ένα background.

Θα μπορούσαμε να κλείσουμε και να μας…

Τραγουδήσω; Από το σόου κάτι; Ε όχι, δεν μπορώ να τραγουδήσω τώρα. Ντρέπομαι.

Θα βάλουμε, τώρα, τότε, τώρα για κλείσιμο της συνέντευξης μας, θα βάλω αυτό το υπέροχο ξεκίνημα που ζήσαμε όλοι μέσα στο Καπνεργοστάσιο.

Βάλτο, αλλά τώρα ντρέπομαι. Αλλά ξέρεις, είμαι πολύ ντροπαλός μέσα σε όλο αυτό. Καθόλου δε φαίνεται αυτό. Το ξέρω. Δεν το καταλαβαίνει ποτέ κανείς. Ποτέ όμως. Δηλαδή και τώρα είμαι και λιγότερο. Παλιά, όταν ήμουνα “νέος και ωραίος”, δεν φαντάζεσαι…

Παραμένεις νέος και ωραίος Δημήτρη Ντάσιε.

Παρόλα αυτά όμως τότε πραγματικά δηλαδή τρομακτικά ντροπαλός και όλοι νόμιζαν ότι είμαι τρομερά σνομπ. Ξέρεις γιατί ήμουν πάρα πολύ κλειστός και όλοι νομίζαν ότι… Αλλά δεν ήταν έτσι. Ήμουν ντροπαλός και εξακολουθώ να είμαι.

Να κλείσουμε τότε με το πιο φωτεινό κεφάλαιο στη δική σου Βίβλο της Μόδας; Μια εικόνα που θα βάζαμε. Ποια θα ήταν η καλύτερη, πιο φωτεινή στιγμή σε αυτά τα είκοσι χρόνια; Σκεφτόμουν πάντα ότι όταν φτάσει ένας άνθρωπος στο τέλος της ζωής του, ότι ίσως γυρίσει πίσω εκείνη την ώρα, ανάλογα τις συνθήκες φυσικά και πει: “ΟΚ, τι; Πώς ήταν αυτό; Πώς ήταν αυτή η διαδρομή; Τι έκανα;”

Αν συνέβαινε τώρα αυτό και γυρνούσα και έλεγα… «Καλά τα κατάφερες» θα έλεγα. Αλλά δε θα το έλεγα για την καριέρα μου μόνο. Δεν μπορώ, φυσικά δεν μπορώ να το παραλείψω αυτό. Θα το έλεγα για το πώς κατάφερα να κάνω αυτή την καριέρα μεταπηδώντας από τις εγγραφές τις οικογενειακές που είχα, που ουσιαστικά δε μου επέτρεπαν να κάνω οποιαδήποτε καριέρα. Αντιθέτως ήταν τρομακτικά εγκλωβιστικές στον τομέα της επιτυχίας και της εξέλιξης.

Το πώς κατάφερα να καταρρίψω αυτές τις εγγραφές μέσα από τρομακτική δουλειά με τον εαυτό μου και να φτάσω να κάνω αυτό που πραγματικά ήθελα και να κάνω αυτή την καριέρα μέχρι όπου πάει. Που εντάξει, δεν είναι και κάτι τρομερό, αλλά για μένα είναι τρομερό το ότι κατάφερα να υπάρξω ελεύθερος στη διαδικασία της δημιουργίας, ώστε αυτό να φτάσει να γίνει και μια καριέρα.

Για μένα αυτό ήταν το turning point, το σημαντικότερο στη ζωή μου. Και νομίζω ότι αν διάλεγα μια στιγμή φωτός είναι αυτή, αυτό το γύρισμα, αυτή η λάμψη ελευθερίας. Που για μένα πρέπει να είναι στόχος κάθε ανθρώπου. Και επίσης, το τελευταίο μου επίτευγμα, η αγάπη για τον εαυτό μου που πλέον έχει συντελεστεί πραγματικά που νομίζω ότι είναι επίσης το σημαντικότερο πράγμα για έναν άνθρωπο. Αυτό.

Σε αγαπάμε Δημήτρη.

Κι εγώ σας αγαπώ. To ξέρετε.

 

Επιμέλεια – συνέντευξη
Σάντυ Τσαντάκη

Οπερατέρ
Δημήτρης Μπελεγρίνης
Αντώνης Βαραμπούτης

Video graphics / editing
Ανδρέας Κωστόπουλος

Μακιγιάζ
Freddy make up stage
Roula Zozoula

Οργάνωση Παραγωγής
Χρήστος Ναστούλης