Τι λέει το κοστούμι ενός πρωθυπουργού; Πόση εξουσία, πόση αισθητική και πόση αλήθεια κουβαλά η εικόνα ενός δημόσιου προσώπου; Ο Βασίλης Μπουρτσάλας δεν μιλάει στη διευθύντρια του thefashionbible.gr Σάντυ Τσαντάκη μόνο για μόδα. Μιλά για ηγεσία, για σώμα, για χαρακτήρα και για όλα όσα αποκαλύπτονται πριν καν ανοίξει το στόμα ενός πολιτικού, ενός παρουσιαστή ή ενός άνδρα που ανεβαίνει σε ένα βήμα.

Διαβάστε επίσης: The Fashion Bible Connections | Δάφνη Βαλέντε: Η δύναμη του πλισέ

Σε μια συζήτηση που περνά από τον Fred Astaire και τον Cary Grant, στους σύγχρονους ηγέτες, την τηλεόραση, τους γάμους και το ανδρικό σώμα, ο ιδρυτής του Bespoke Athens εξηγεί γιατί το σωστό ντύσιμο δεν είναι πολυτέλεια αλλά ευθύνη. Και γιατί, όταν η εικόνα καταρρέει, καταρρέει μαζί της και το μήνυμα. Από τις ασπρόμαυρες ταινίες του Fred Astaire και τα κρυφά ξενύχτια δίπλα στη μητέρα του, μέχρι τις νύχτες μαθητείας στον πάγκο ενός Έλληνα ράφτη και τη γέννηση του Bespoke Athens, ο Βασίλης Μπουρτσάλας ζωντανεύει στο The Fashion Bible Connections ιστορίες μνήμης, πειθαρχίας, πίστης και αισθητικής.

Σε μια εποχή που το ανδρικό ντύσιμο έχει γίνει «event driven», ο ίδιος επιμένει στη φιλοκαλία: στο ωραίο που έχει λόγο ύπαρξης. Μια συζήτηση για το κοστούμι ως στάση ζωής, για τη δημιουργικότητα που γεννιέται μέσα από την πίεση και για το γιατί το πραγματικό στιλ δεν ακολουθεί τη μόδα, την υπερβαίνει. Mε το «My Way» στο soundtrack.

Διαβάστε επίσης: Λάκης Γαβαλάς: “Eγώ θεωρούμαι πάντα εργάτης και αυτό θα είμαι”

Βασίλη μου καλώς όρισες στη Βίβλο της Μόδας.

Ευχαριστώ πολύ που με καλέσατε.

Αν σου ζητήσω να θυμηθείς το πρώτο κεφάλαιο, ποιο θα ήταν αυτό;

Είμαι πιτσιρικάς. Επειδή δεν μπορούσα να κοιμηθώ το βράδυ πολύ, ξετρύπωνα, πήγαινα κρυφά στο σαλόνι όπου η μαμά σιδέρωνε και έβλεπε ταινίες εποχή, ΥΕΝΕΔ. αν θυμάσαι κινηματογραφική βραδιά. Έπαιζε ταινίες παλιές του Χόλιγουντ, Fred Astaire, Gary Cooper, Cary Grant. Οπότε εγώ ξετρύπωνα. Με άφηνε τότε η μαμά. Και επειδή ήταν και αεροσυνοδός παλαιότερα, και γενικά ήταν στους VIP τότε, κατέβαζε τους ηθοποιούς που επισκεπτόντουσαν την Ελλάδα. Εγώ καθόμουνα και παρακολουθούσα τις ταινίες αυτές…

Μoυ άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος που ντυνόντουσαν. Και αυτή ήταν και η έμπνευση που είχα ως προς το ντύσιμο, πως ντύνομαι, το στιλ. Το οποίο ξεκίνησε πάρα πολύ μικρός, δεκατριών χρονών, δεκατεσσάρων. Το πρώτο μου μπλέιζερ και γκρι παντελόνι. Θυμάμαι τότε παλιά οι μπαμπάδες μας ήταν το πρώτο που μας έπαιρναν. Ένα μπλέιζερ, χρυσό κουμπί και ένα γκρι παντελόνι. Πρέπει να το πήρα στα έντεκα. Το πρώτο μου κοστούμι ήταν στα δώδεκα.

Γραβάτα;

Και τότε και γραβάτα, βούταγα του μπαμπά και πρώτο σμόκιν στα δεκαεφτά.

Το πουκάμισο που φοράς όμως;

Ναι, είναι λίγο πιο θεατρικό.

Δηλαδή έχεις πάντα μια διάθεση να μην ντύνεσαι όπως όλοι. Σου άρεσε από μικρός να βλέπεις κάτι, να το υιοθετείς και να το φέρνεις με έναν δικό σου τρόπο στο σήμερα;

Τώρα αυτή είναι καλή ερώτηση. Μου άρεσε το ωραίο και είχα και ωραίες εικόνες. Δηλαδή μας πήγαινε ο μπαμπάς πολλά Σαββατοκύριακα στο εξοχικό, έβλεπα θάλασσα, βουνό, φύση και είχα και πολύ καλοντυμένο μπαμπά και, επίσης, το όνομά μου, Βασίλης, ήταν του παππού. Ο παππούς πάντα στις ιστορίες ήταν ότι ήταν πάρα πολύ καλοντυμένος και ήταν διάσημος για το ότι ήταν πολύ καλοντυμένος στο Χαλάνδρι. Ήταν από τους πρώτους εμπόρους του Χαλανδρίου και αυτό ίσως μου είχε αποτυπώσει αυτό το “να ντυθώ σαν τον παππού”. Δεν ξέρω. Υπήρχε έμφυτο πάντως, ήταν πολύ έντονο μέσα μου.

Στο Χαλάνδρι έτσι όπως λες θυμάμαι Μπουρτσάλας με κεφαλαία γράμματα και εδώ φτάνω στην Αναγνωστοπούλου και βλέπω Bespoke Athens. Αυτό το ταξίδι θα μπορούσε να είναι πολύ διαφορετικό με άλλους σταθμούς. Πώς διάλεξες αυτή την πορεία;

Η πορεία ήταν μία. Βασικά αυτό ήθελα να κάνω. Απλά πέρασε μια παρένθεση, η οποία συνέβη για άλλους λόγους. Τώρα είναι μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Ο μπαμπάς, η οικογένειά μου ήταν οι πρώτοι έμποροι του Χαλανδρίου. Είχαμε ένα εμπορικό κατάστημα. Παλιά οι μπαμπάδες μας παίρνανε στη δουλειά. Εμένα με έπαιρναν από πολύ μικρό, δούλευα στη λιανική. Δούλευα με τον μπαμπά πολύ μικρός και στα δεκαοχτώ άνοιξα ένα ανδρικό με ανδρικά ρούχα, κοστούμια, γιατί είχα αυτή την αγάπη πολύ έντονη, στου πατέρα μου μέσα το κατάστημα.

Τότε πήγα σε ένα κολέγιο και μετά ήθελα να πάω να σπουδάσω, να κάνω μετεκπαίδευση στην Αμερική. Ήθελα να φύγω, να δω τι μπορώ να κάνω μόνος μου στη ζωή μου και ήθελα να πάω στην Αμερική. Φεύγω, αλλά δε με παίρνει το πανεπιστήμιο, το Rhode Island School of Design, αλλά ήταν πιο έντονο φαίνεται το βίωμα να πάω να ζήσω στην Αμερική, να δω τι μπορώ να κάνω. Και μου είχε κάνει αίτηση η τότε κοπέλα μου σε ένα άλλο πανεπιστήμιο, το οποίο με παίρνει και πάω και αρχίζω καριέρα business.

Όταν πηγαίνω στην Αμερική τρελαίνομαι με την Αμερική και ιδιαίτερα με τη Νέα Υόρκη. Γιατί όταν πρωτοπήγα φορούσαν όλοι το πρωί στις εφτά η ώρα κοστούμια, μαντηλάκια, γραβάτες και λέω “εδώ είμαστε, εδώ πρέπει να ζήσω”. Και έτσι ξεκινάει. Αρχίζω να ντύνομαι πλέον, όχι να ασχολούμαι με το business αυτό και αρχίζω μια καριέρα corporate, η οποία καταλήγει να επιστρέφω μετά από δέκα χρόνια στην Ελλάδα να δουλεύω στα media. Καμία σχέση. Το είχα ξεχάσει το όνειρο. Το είχα για συνταξιοδοτικό. Ίσως να άνοιγα μαγαζί, να ντυνόμαστε ωραία. Παντρεύομαι. Συμβαίνει κάτι οικογενειακό. Τώρα πλέον το έχω πει δημοσίως. Παλιά τα απέφευγα για να μη νομίζει ο κόσμος ότι το χρησιμοποιώ.

Είχαμε ένα παιδάκι τετραπληγικό με βαριά τετραπληγία, το οποίο αντί να μας πάει προς τα πίσω, εμένα μου έδωσε πολύ δύναμη να ακολουθήσω το όνειρo μου

Είχαμε ένα παιδάκι τετραπληγικό με βαριά τετραπληγία, το οποίο αντί να μας πάει προς τα πίσω, εμένα μου έδωσε πολύ δύναμη να ακολουθήσω το όνειρo μου. Και κάπως με πολλές συγκυρίες, πολύ μεταφυσικές, βρίσκομαι να ανοίγω αυτό το όνειρο, να βρω τη δύναμη να ανοίξω το Bespoke Athens. Το οποίο ήταν μέσα μου, δηλαδή ήταν αυτό που πάντα ήθελα να κάνω. Και έτσι ανοίγω αυτό τον χώρο, ο οποίος αρχικά ήθελα να είναι ραφείο, αλλά έφερα και έτοιμα ρούχα μέσα γιατί δεν πίστευα ότι το ραφτό θα μπορούσε να σταθεί μόνο του.

Εκείνη την εποχή ήταν μια εποχή που η λέξη “bespoke”, δεν ήξερε ο κόσμος τι είναι. Τώρα έχει γίνει πολύ γνωστή. Και ανοίγω το ραφείο με Έλληνες ράφτες. Φέρνω και τα έτοιμα. Τα πάντα έπρεπε να είναι χειροποίητα. Ήταν τρεις αξίες, να υπάρχει στιλ, να είναι χειροποίητο και να έχει αυτήν τη ρετρό, ας το πούμε κλασική, γύρω από την κλασική ένδυση. Οπότε όταν δεν προχώρησα με τους Έλληνες ράφτες, άρχισα να συνεργάζομαι με το εξωτερικό, Ιταλούς, Εγγλέζους μέσω skype τεχνολογία και να κάνουμε πρόβες. Βρήκα και έναν ράφτη, ένα genius ράφτη Έλληνα κρυμμένο, ο οποίος έγινε ο μέντοράς μου και ο δάσκαλός μου τα βράδια στο πώς είναι το κοστούμι. Και κάπως έτσι γεννιέται το Bespoke Athens και παίρνει την πορεία του.

Κρατάω αυτό τα βράδια. Σε φαντάζομαι να ξενυχτάς;

Αυτό να το πούμε ειδικά για τη νεολαία, για τα νέα παιδιά που έχουν μεγαλώσει με διαφορετικό αξιακό σύστημα το τελευταίο διάστημα. Θα σου περιγράψω λίγο τη ζωή μου τότε. Το πρωί είχα μια επιχείρηση η οποία είχε γίνει και δεν είχα και χρήματα. Είχα δανειστεί κεφάλαια, που σημαίνει έτρεχα, είχα άγχος και οικονομικό. Καινούργια, πολύ καινοτόμα για την εποχή της. Οπότε δούλευα από τις 10 μέχρι τις 9.

Στις 9 πήγαινα στον Θωμά που ήταν ο μέντοράς μου: Θωμάς Λιώνης. Για να τον τιμήσουμε κιόλας, έχει αποβιώσει. Μου έμαθε τα πάντα για τη ραπτική. Εννέα με δώδεκα καθόμουνα στον πάγκο δίπλα του σαν μικρό παιδάκι, τότε εγώ 33 χρονών. Είχαμε τον Κρίστιαν, το παιδί και τα βράδια τον πήγαινα, έμενε στη Νέα Φιλαδέλφεια, με το αυτοκίνητο. Εμείς μέναμε στη Γλυφάδα και τα τρία βράδια είχα βραδινή βάρδια για το μικρό. Καθόμουνα με ημίφως και έραβα και έκανα στο μικρό βάρδια και το πρωί ξαναξύπναγα. Και έτσι έμαθα ραπτική, τα κοστούμια και όλα αυτά. Κι αυτό γινόταν περίπου ενάμιση χρόνο μέχρι να τα μάθω καλά. Στη διαδρομή προς Φιλαδέλφεια μου εξηγούσε τις πρόβες, εγώ το βράδυ που γύρναγα ακόμα με ημίφως, αν δεν έραβα θα διάβαζα πατρόν. Να καταλάβω, που δεν καταλάβαινα τίποτα. Πήγαινα το πρωί να τον ξαναρωτάω. Δηλαδή ήμουν αυτοδίδακτος. Δεν υπήρχαν σχολές, τίποτα. Δεν κουραζόμουν ποτέ γιατί το αγαπούσα.

Ποιο ήταν το φως μέσα σε αυτές τις στιγμές; Δηλαδή τι ήταν το όνειρο που σε κρατούσε και έλεγες θα επιμείνω, θα ξενυχτήσω, θα το μάθω;

Όταν πήρα αυτό το δρόμο, καταρχάς στη ζωή μου υπήρχε πολύ πνευματικότητα. Πιστεύω πολύ στο Θεό, τον ένιωθα πολύ δίπλα μου και θεωρούσα ότι λόγω ότι περνούσαμε και αυτό το Γολγοθά αν το θες με το παιδί, μόνο καλό μας έκανε. Το δώρο του Θεού ήταν να μου δώσει το όνειρό μου σαν δουλειά, οπότε δεν φοβόμουν, αλλά από την άλλη ήταν ότι ήταν και μονόδρομος για να το κάνω τώρα λίγο πιο ας το πούμε πιο κοσμικό. Είναι αυτό που λέμε το Plan B, είναι distraction του plan A. Αν πιστεύεις σε κάτι πολύ, δεν ασχολείσαι τώρα, πετύχει δεν πετύχει, πας all the way, δίνεσαι όλος και το κάνεις. Εμένα δεν υπήρχε να κάνω άλλη δουλειά. Είχα μπει σε αυτό που αγαπούσα και γι’ αυτό και νομίζω ότι ήταν το κλειδί που επιβίωσα στην κρίση γιατί έκανα μια δουλειά να πουλάω luxury και πολυτέλεια μέσα σε μια τρομερή κρίση.

Μετά ήρθε ο κορονοϊός. Αυτό που με κράταγε είναι το ότι δεν είχε πισωγύρισμα, έπρεπε να δουλέψει. Δεν μπορούσα να κάνω άλλη δουλειά και δεν νομίζω ότι μπορώ να κάνω άλλη δουλειά. Έπρεπε να κάνω αυτό το πράγμα. Οπότε το παιδί, ο Θεός και αυτά σου δίνουν μια δύναμη και να έχεις το πείσμα να το κάνεις. Οπότε έβρισκα λύσεις. Ήμουν πολύ δημιουργικός να βρω λύσεις. Και ένα καλό είναι ότι όταν περνάς κρίσεις μεγάλες είναι πάρα πολύ καλό. Τώρα να πω τι κάνω. Κάνω μια τεχνική επαγγελματική. Εάν δεν έχω κρίση επειδή χαλαρώνω, δημιουργώ μόνος μου κρίσεις.

Γιατί;

Για να πιεστώ. Γιατί αν δεν πιεστείς, δεν έχεις δημιουργικότητα. Αν ας πούμε, αν έχεις πάρα πολλά χρήματα και μπορείς να τα εξαγοράσεις ό,τι θες, δεν θα έχεις δημιουργικότητα. Ενώ όταν πιέζεσαι πάντα δημιουργείς, υπάρχουν πραγματικές λύσεις. Είναι κάτι που δεν καταλαβαίνει και πολύς κόσμος και περισσότερο γκρινιάζει από ότι να το δει ως ευκαιρία αυτό ας πούμε.

Και αν σου ζητήσω Βασίλη μου να γυρίσουμε σε αυτές τις ασπρόμαυρες ταινίες; Τότε ποιον θαύμαζες περισσότερο;

Τον Fred Astaire.

Γιατί τον Fred Astaire συγκεκριμένα;

Αισθητικά ο Fred Astaire είχε αυτό που λέμε, ένα “grace”, μια “χάρη”. Και δεν είναι το τι φοράς, είναι το πώς το φοράς. Ο Fred Astaire, επειδή ήταν και χορευτής, είχε ένα χαμόγελο, μια θετική ενέργεια, και φορούσε το κοστούμι σα να φοράει πιτζάμες. Καταρχάς ήταν και πολύ καινοτόμος στιλιστικά. Δηλαδή ο Fred Astaire έφερε τις έγχρωμες κάλτσες. Βέβαια, έπαιζε σε ασπρόμαυρα φιλμ, δεν το ξέρει ο κόσμος. Η φανέλα που φόραγε, το παντελόνι ας το πούμε, ήταν το τζιν της εποχής. Να το κάνω πιο εύκολο. Αν ο Fred Astaire ζούσε σήμερα, θα ήταν από αυτούς που θα φορούσε κοστούμι με sneaker. Κατάλαβες;

Ο κόσμος τον βλέπει πολύ κλασικά, πολύ ντυμένο, αλλά πρέπει να τον πας στην εποχή του. Ήταν καινοτόμος. Φόραγε τις γραβάτες για ζώνες. Έκανε πολύ ιδιαίτερα πράγματα. Φόραγε το button down πουκάμισο και γενικά να ξέρεις ότι ντυνόταν και στη Savile Row και στην Αγγλία. Αλλά οι Άγγλοι, η αστική τάξη, η άρχουσα που ντυνόταν έλεγαν “πού ράβονται αυτοί οι ηθοποιοί;” Δεν ήθελαν να πηγαίνουν. Γιατί χαλούσαν τα πρωτόκολλα; Τα έσπαγε. Μεγαλύτερος ανακάλυψα τον Gary Cooper, που είναι πολύ πιο δυνατός dresser μαζί με τον Fred Astaire. Γιατί αυτοί; Γιατί είναι δυνατοί dressers;
Γιατί φορούσαν τα πάντα. Ο Gary Cooper δηλαδή ντυνόταν από καουμπόικα, casual, κοστούμια… Είχε μεγάλο εύρος. Ντυνόταν. Ο πιο απλός και αυτός που θαυμάζει ο κόσμος, αλλά αυτός δεν ντυνόταν στην ουσία ήταν, είχε ένα συγκεκριμένο στιλ, ήταν ο Cary Grant.

Ο Cary Grant, ναι.

Το οποίο εγώ ενώ θαυμάζω Fred Astaire, Gary Cooper, προσωπικά ντύνομαι σαν τον Cary Grant. Δηλαδή είναι πάρα πολύ απλός για μένα, αλλά γενικά δεν τον θαυμάζω. Δεν είναι dresser να θαυμάσεις. Έχει βρει ένα μοντέλο, μοτίβο και ντύνεται.

Στο δρόμο βλέπουμε “Fred Astaire”, βλέπουμε “Cary Grant;”

Όχι, αυτό είναι τώρα το πρόβλημα. Ήρθε το πρόβλημα. Αυτή είναι πολύ ωραία ερώτηση. Δεν έχουμε πια στο χώρο του θεάματος και στο χώρο τον πολιτικό ανθρώπους που να δίνουν παράδειγμα και είδωλο προς ντύσιμο και αισθητική. Γιατί δεν είναι απαραίτητο να είναι πάντα γραβάτες. Θα μπορούσαν να ήταν ωραία αισθητική. Να ξεκινήσουμε με απλά πράγματα. Συνδυασμό χρωμάτων. Δεν θα κάνουμε ρατσισμό. Αν δεν φοράει τζιν ή κοστούμι. Σωστά; Ούτε αυτό υπάρχει. Δηλαδή τώρα θα γίνουμε λίγο κακοί.

Παρουσιαστές της τηλεόρασης, πολιτικοί, ηθοποιοί. Δεν υπάρχει αισθητική. Γιατί έχει μπει από πίσω το χρήμα. Πλέον υπάρχουν οι στιλίστες. Πίσω από τους στιλίστες, η εταιρεία που θέλει να περάσει αυτό που θέλει να περάσει και είναι άβουλοι οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές. Ο Fred Astaire ραβόταν μόνος του, ο Gary Cooper ραβόταν μόνος, είχαν στιλίστες, φοβερούς στιλίστες, με φοβερές γνώσεις. Δεν είναι ότι δεν υπήρχαν, αλλά είχαν και δικό τους, ντυνόντουσαν και στην προσωπική τους ζωή έτσι.

Σήμερα, αν ρωτήσεις ποιοι είναι οι πιο καλοντυμένοι άνδρες;

Δυστυχώς ή ευτυχώς, είναι αυτό το παρεάκι που έχουμε μέσα στα social media που πάμε στην Pitti Uomo στη Φλωρεντία που είμαστε ο κλάδος μας, αυτοί είναι…

Πόσοι είστε αυτοί που πηγαίνετε στη Φλωρεντία;

Είναι όλος ο κλάδος μας και αν πάρεις το κομμάτι το δικό μας τώρα, αυτό το “Sartorial” ας το πούμε, η λέξη που το περιγράφει, είναι κάπου 1.000 – 2.000 άτομα που μαζευόμαστε εκεί δύο φορές το χρόνο στη Φλωρεντία που αγαπάμε αυτό το ντύσιμο. Και βλέπεις τώρα για παράδειγμα όλους τους άνδρες τα τελευταία 20 χρόνια με ελαστάν κολλητό παντελόνι και από πάνω λίγο κοιλίτσα και ένα μπουφάν.

Θα στο κάνω αναγωγή. Πώς είναι αυτό; Πώς ήταν ο Ρομπέν των Δασών; Το καλσόν και από πάνω το μεγάλο τετράγωνο δηλαδή σαν… Με δύο ποδαράκια κάτω. Αυτός ο άνθρωπος όταν φοράει με το ελαστάν το κολλητό και το κοντοκάβαλο έχει βγάλει και την κοιλίτσα λίγο απέξω, μπορείς να τον φέρεις να τον ντύσεις με κοστούμι που δεν έχει ελαστάν; Το κοστούμι πρέπει να πάει περίπου στον αφαλό, ειδάλλως θα φαίνεται από κάτω η γραβάτα. Πώς θα μπει αυτός ο άνθρωπος όταν βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη καθημερινά με ένα κολλητό παντελόνι, να του βάλεις ένα παντελόνι φαρδύ; Δεν θα του αρέσει και θα έχει δίκιο.

Προτιμάει το κολάν.

Ναι, αλλά το κολάν δεν μπορεί να γίνει κοστούμι και οπότε αρχίζει και γίνεται και το κοστούμι έτσι. Κοντοκάβαλο από κάτω και βλέπεις όλους τους άνδρες με αυτά τα κοντοκάβαλα παντελόνια. Τώρα έχει αλλάξει. Ναι, γιατί ήρθε το ψηλοκάβαλο. Όλα τα οδηγούν οι γυναίκες. Τώρα έχει αρχίσει, έχει αλλάξει, είναι πιο ψηλοκάβαλα, έρχονται πιέτες. Τώρα ξανάρχεται το παλιό κλασικό, κάνει κύκλους. Η αισθητική όμως είναι πολύ δύσκολο να ξανάρθει. Τώρα κάποιος να ντυθεί όπως είμαι εγώ ντυμένος, όπως ήταν στην εποχή μας, τώρα μιλώ το 1990, είναι όπως περνάγανε οι πανκ. Αν περάσουν τρεις ντυμένοι έτσι τώρα στην πλατεία βγούμε περπατήσουμε, θα μας κοιτάξει λες και περάσανε πανκ όπως περνούσαν παλιά οι πανκ. Και θα σου πουν παντρεύεσαι; Είναι τα γνωστά.

Για πού το έβαλες; Πού έχεις να πας το βράδυ; Εντάξει. Οι πελάτες σου όμως βλέπουν κάτι που τους αρέσει. Πες μου για τους καλύτερους και τους χειρότερους. Τι είναι αυτό που σου λέει ένας άνθρωπος που έρχεται στο Βespoke για πρώτη φορά και ένας πιο εκπαιδευμένος μέσα σε εισαγωγικά πελάτης που ξέρει τι θέλει ή σε εμπιστεύεται;

Έχεις τους πελάτες που αγαπάνε αυτό το ντύσιμο, οπότε αυτοί είναι, ας το πούμε χομπίστες. Ντύνονται, ο κόσμος να χαλάσει, τους αρέσει να ντύνονται έτσι. Είναι ας το πούμε που λένε τώρα tribe. Δηλαδή αυτό τους αρέσει. Μια φυλή.

Όχι, όπως ο Ρομπέν των Δασών. Όπως ήταν οι πανκ.

Ναι. Ναι, έτσι είναι. Είναι αυτός. Το άλλο πλέον εμείς για να ντύσουμε έτσι ανθρώπους, έχει έξαρση φοβερή, είναι οι γάμοι. Τα events, για να μην πω μόνο οι γάμοι. Πλέον για να ντυθεί κάποιος έτσι, αυτό το ντύσιμο έχει γίνει event driven. Πρέπει να υπάρχει κάποιο event που ο άλλος θα πρέπει να βάλει κοστούμι και γραβάτα. Γι αυτό και έχουμε και κάτι το παράδοξο, πολύ σμόκιν, πολύ tuxedo, πάρα πολύ.

Μας αρέσει το σμόκιν!

Πάρα πολύ μας αρέσει.

Και πηγαίνει και σε πολλούς άνδρες.

Και πάει, όχι μόνο. Καταρχάς κρύβει ολόκληρο το κλασικό ντύσιμο, έχει το ωραίο ότι κρύβει βασικά τρόπους και κουλτούρα από πίσω. Το σμόκιν είναι ένα δίχρωμο ρούχο και είναι βραδινό. Γιατί είναι δίχρωμο; Για να πέσουν όλα τα φώτα πάνω στο πρόσωπο, στον άνθρωπο και όχι στο ρούχο. Στην ουσία είναι μια στολή. Δηλαδή είναι ασπρόμαυροι οι άνδρες, σα να πηγαίνουν στο σχολείο με την ποδιά.

Πιγκουίνοι.

Πιγκουίνοι. Το οποίο είναι το πιο ωραίο χρώμα το ασπρόμαυρο, πάει σε όλους.

Το άσπρο φωτίζει πολύ ωραία.

Το άσπρο φωτίζει, μαύρο και επίσης είναι ότι “συνοδεύω την κυρία”, οπότε γίνομαι εγώ, δίχρωμος. Είμαστε όλοι οι ίδιοι για να μπορούμε να μιλάμε. Δεν έχουμε ταξικές, από που ήρθε ή δεν ήρθε, που κοίτα πως είναι ντυμένος σαν τα παγόνια που πάνε σε όλες τις εκδηλώσεις και είναι πολύχρωμα και χάνεσαι. Πλέον βλέπεις το ρούχο αντί τον άνθρωπο, οπότε οδηγεί στον άνθρωπο για να επικοινωνήσει το βράδυ στο event. Και δεύτερον, προηγείται η κυρία δίπλα, να την οδηγώ, να μη γίνομαι εγώ το επίκεντρο. Έτσι είναι και οι γάμοι. Τώρα άμα ακούσεις τι μας ζητάνε για γάμους… Από καρό… Άσχετα πράγματα.

Βρες μου σήμερα μερικά παραδείγματα. Βρες μου έναν πολιτικό, έναν πολιτικό στην Ελλάδα το εξωτερικό που έχει αισθητική και που μπορεί πολύ καλά να υπηρετήσει αυτό το όνειρο…

Θα δεις George Clooney, Brad Pitt τώρα και τα λοιπά ντύνονται. Αλλά βλέπεις σε μας είναι εμφανές. Δεν είναι ο Brad Pitt, δε φοράει το ρούχο όταν… Μα είναι σχεδιαστής ο Brad Pitt; Κάνει κάτι σομόν, κάτι βλέπουμε κάτι κοστούμια λινά, κάτι λαχανί. Δεν το έχει σόρρυ, δεν το έχει. Φαίνεται. Για μένα φαίνεται. Δεν είναι το ίδιο. Δεν μπορώ να σου πω έναν ηθοποιό που να νιώσω ή δεν μου έρχεται τώρα που να πω ότι είναι ωραία ντυμένος.

Να σου πω, κάποια εποχή όταν μπήκε το Tom Ford στα δεδομένα και έφερε αυτό το πιο κλασικό κοστούμι, την ώρα που μπήκε στο Χόλιγουντ, γιατί πριν το Χόλιγουντ ήταν δράμα. Το παρακολουθούσα θυμάμαι πολύ. Ήταν τραγικό. Ο Tom Ford αρχίζει και τους ντύνει καλύτερα επειδή έχει πιο ωραία αισθητική. Θυμάμαι είχα δει ξαφνικά τον Tom Hanks, έναν από τους πρώτους που έβαλε και τον είχε αλλάξει το κοστούμι, αλλά τον είχε αλλάξει το κοστούμι. Και το βλέπω γιατί βλέπω το κοστούμι. Αυτό που μου ζητάς εσύ τώρα είναι να δω έναν άνθρωπο που να ντύνεται ωραία και να εκπέμπει. Δηλαδή τι σημαίνει ντύνεται ωραία; Να έχει γούστο, αισθητική και να είναι σε αρμονία, γιατί αυτό είναι για μένα, η προσωπικότητα του με το ντύσιμο. Αυτό δεν το βλέπω. Δεν μπορώ να το δω σε κάποιο δημόσιο πρόσωπο. Δεν το έχω δει. Να δω ένα ωραίο ρούχο δηλαδή να πάρουμε τον δικό μας πρωθυπουργό. Ντύνεται με κοστούμια ο άνθρωπος, αλλά δεν είναι τα κοστούμια πιστεύω που θα του ταιριάζανε.

Τι θα του ταίριαζε;

Θα του ταίριαζε ένα πολύ ωραίο κοστούμι. Σοβαρό κοστούμι που να είναι πάνω του, στο σώμα του σωστό. Εντάξει. για να μη μιλάμε για τον τωρινό πρωθυπουργό, ας πάρουμε παλαιότερες καταστάσεις. Ας πούμε, να το κάνω πιο απλά. Όταν έγινε ο Τσίπρας πρωθυπουργός, έπρεπε να φοράει ένα αριστερού τύπου κοστούμι.

Δηλαδή αν ερχόταν ο Αλέξης Τσίπρας τώρα στο Bespoke και ο Κυριάκος Μητσοτάκης τι θα τους έδινες;

Τελείως διαφορετικά ρούχα.

Για πες μας, για ντύσε τους.

Στον Τσίπρα θα του έδινα πολύ πιο αδόμητο ρούχο, αλλά πρέπει να το δω από κοντά γιατί δεν τον έχω δει από κοντά. Να σου πω το ρούχο του. Ξέρω ότι έχει κάποιες κλίσεις δεξιά και αριστερά, πολύ έντονες. Θα ήταν πιο αδόμητο. Θέλει παντελόνι λίγο διαφορετικό γιατί έχει λίγο μπούτια, έχει λίγο αυτά. Τώρα μη με βάζεις να λέω αυτά… Πρέπει να τον δω, να εμπνευστώ. Πάντως έπρεπε να φορέσει κάτι πιο αριστερό, πιο αριστερό. Τι εννοώ; Πιο ελεύθερο, πιο χαλαρό.

Ο Μητσοτάκης έχει ένα άλλο. Θέλει να δώσει ένα authority. Είναι πιο δομημένος άνθρωπος, θέλει ένα πιο power suit ας το πούμε και ωραίο, όμως να φαίνεται δυνατό. Είναι πρωθυπουργός της χώρας μας. Να πάρουμε έναν πολιτικό που ήταν ο πιο καλοντυμένος και ήταν από τους πιο καλοντυμένους άνδρες που υπήρχαν. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Δε μιλάω πολιτικά. Μπορεί να πει κάποιος τον Κωνσταντίνο Καραμανλή όταν έβλεπε δεν είχε παράστημα και ανάστημα; Ένιωθες ότι ήταν πρωθυπουργός; Και αυτό είναι πρωθυπουργός και ηγέτης. Έτσι δεν είναι; Ο Μέγας Αλέξανδρος δηλαδή όταν έμπαινε μπροστά δεν ήταν πιο επιβλητικός; Δεν έπρεπε να είναι ή δεν είναι; Είναι υποχρέωση. Δεν είναι. Και πρέπει και ως υποχρέωση να δίνεις και γούστο και αισθητική. Διότι αν δε δώσει ο πρώτος πως θα δώσει από κάτω όλοι;

Και με τους τηλεπαρουσιαστές να πιάσουμε το δικό σου χώρο. Ο δικός σου χώρος είναι τραγικός και δεν ξέρω αν φταίει η δημοσιογραφία. Προφανώς φταίνε τα κανάλια που δεν δίνουν budget ή όχι. Είναι δυνατόν κανάλια που είναι εικόνα, οι ειδήσεις που είναι και το πιο σοβαρό, πρέπει να είναι ντυμένος έτσι ο κόσμος, άνδρες, γυναίκες ή να μην έχουν γκαρνταρόμπα; Τι πάει πει δεν έχω budget για γκαρνταρόμπα; Το χειρότερο στιλιστικό που βλέπεις ποτέ είναι στους sportscaster. Δεν έχει ξαναγίνει. Τι φοράνε; Τι γραβάτα είναι; Είναι 5 απλοί νόμοι ας πούμε αισθητικής, οι οποίοι καταρρέουν παντού σε όλη την τηλεόραση, σε όλη. Τώρα το κολάρο να είναι μέσα από το σακάκι. Άμα δεις είναι όλοι sportscaster. Έξω το κολάρο, έξω το σακάκι, το κολάρο μπορεί να είναι μικρό. Ο κόμπος γραβάτας θα είναι τεράστιος. Δυσαναλογίες. Είναι παντού οι δυσαναλογίες. Βλέπεις την εικόνα και έχεις ζαλιστεί με το που ξεκίνησες. Και μετά σου λέει κάνουμε εικόνα και κάνουμε τηλεόραση και κάνουμε media και κάνουμε. Είναι η δουλειά μας. Τι η δουλειά σας δηλαδή;

Οι γυναίκες με κοστούμι σου αρέσουν;

Εμένα προσωπικά μου αρέσουν αλλά…

Στις ορκωμοσίες για παράδειγμα που βλέπουμε παραδοσιακά γυναίκες με κοστούμι. Η γραβάτα σου αρέσει στη γυναίκα;

Όχι.

Τι δεν σου αρέσει;

Δεν μ’ αρέσει, ενώ είναι πολύ ωραίο, βγάζει ένα άλλο, ας το πούμε υπονοούμενο ίσως ερωτικού περιεχομένου Αλλά δεν είναι ωραίο. Την προτιμώ πιο θηλυκό. Δεν θα ήθελα γραβάτα.
Σε έναν κόσμο με πολλούς λοιπόν Ρομπέν των Δασών. Με Ρομπέν των Δασών, κολλητά παντελόνια…
Λιγότερους πιγκουίνους Κοιλίτσα από πάνω και V πουλοβεράκι και όλα μαύρα. Εγώ απορώ με σας τις γυναίκες.

Γιατί;

Πώς βγαίνετε με αυτό; Όλοι οι άνδρες είναι ντυμένοι το ίδιο το βράδυ. Είναι με ένα V, μισό-αξύριστοι. Μαύρο μπουφάν, μαύρο παντελόνι, μαύρα όλα. Και εσείς πάτε πάρα πολύ ωραία, ντυμένες, φτιαγμένες.

Πες μας μια στολή ασφαλή και εναρμονισμένη με την ιδέα.

Πάει με τον άνθρωπο. Εγώ είμαι πολύ φιλελεύθερος σε αυτό. Να πω και ένα αστείο τώρα που έρχονται για γάμους τα παιδιά. Έρχονται και είναι 28-30 χρονών. Πώς ξέρουμε αν έχει ξαναβάλει σακάκι; Πας να βάλεις σακάκι, συνήθως όποιος φοράει σακάκι ξέρει να δίνει το χέρι από κάτω, γιατί το σακάκι όταν σου κάνει το χέρι έτσι για να βάλει, ξέρεις, μπορείς να κάνεις την ερώτηση.

Δεν έχει ξαναβάλει σακάκι;

Και έρχεται να πάρει γαμπριάτικο και λέει δεν μπαίνει το σακάκι από εδώ. Πώς θα πάει πάνω; Άρα δεν έχει ξαναβάλει ποτέ. Η αλήθεια είναι δεν έχει ξαναβάλει. Το 80% των παιδιών μέχρι 30 έρχονται εδώ, δεν έχουν ξαναβάλει σακάκι. Το σακάκι υπάρχει ακόμα από τον 18ο αιώνα, το ίδιο. Δεν έχει αλλάξει. Έχει αλλάξει από ρεντικότα, να γίνει πιο κοντό, μακρύ… Το σακάκι σαν σακάκι δεν έχει αλλάξει ποτέ. Είναι δύο αιώνες. Πάμε για τρίτο. Γιατί είναι το πιο έξυπνο ένδυμα που υπάρχει. Διότι σου φτιάχνει σώμα ή ακολουθείς σώμα ανάλογα πως θα το δομήσεις. Είναι ένα ένδυμα το οποίο μπαίνεις μέσα στην καφετέρια, δεν χρειάζεται να το βγάλεις, βγαίνεις από την καφετέρια, στις περισσότερες θερμοκρασίες, το μπουφάν πρέπει να το βγάλεις-βάλεις. Έχει τσέπες να βάλεις τα πάντα. Είναι η τσάντα του άνδρα, ωραία; Δηλαδή βάζεις τα πράγματά σου που χρειάζεσαι πλέον και έχουμε κινητά, αυτά, τέτοια, οπότε έχει παντού τσέπες και είναι ένα ένδυμα το οποίο μπορεί να εμφανιστείς το πρωί, μπορεί να εμφανιστείς και το βράδυ. Δεν υπάρχει πιο έξυπνο ένδυμα. Γι’ αυτό και αντέχει.

Έχεις κρατήσει το πρώτο που είχες φτιάξει εκείνες τις νύχτες με το ξενύχτι, με τον μέντορα σου, που μαρτυράει όλη αυτή την υπομονή επιμονή που είχες;

Δεν κατάφερα ποτέ να φτιάξω ολόκληρο σακάκι. Έχω όμως ένα τσαντάκι που έχει όλο μου το κιτ με τις βελονιές κ.τλ., τα οποία όταν έρχονται παιδιά που θέλουν να μάθουν ραπτική, πάντα τους δείχνω τι έκανα εγώ και ξέρω τι να κάνει για να ξεκινήσει. Το οποίο δεν χρειάζεται πλέον. Έχουμε κάνει μια σχολή ραπτικής online youtube σε συνεργασία με έναν στην Αγγλία του οποίου έχεις πάρει και συνέντευξη.

Πες μας γι’ αυτή τη συνεργασία. Πώς ξεκίνησε;

Είναι αυτός, ήταν ιδιοφυία στην εκπαίδευση. Έφτιαξε, αποδόμησε όλη μας την τέχνη. Μακάρι να υπήρχε αυτός όταν ξεκίνησα εγώ, θα είχα γλιτώσει τόσα βράδια. Και είναι online και είναι και δωρεάν.

Πώς λέγεται;

International School of Tailoring. Και είναι ο Reza, μια διάνοια παιδί τριάντα χρονών από το Ιράν, το οποίο είναι εκπληκτικό. Όποιος θέλει να μάθει ραπτική μπορεί να μπει μέσα, είναι δωρεάν. Εμείς λειτουργούμε ως tutoring, ας πούμε, βοηθάμε αν έχει κάποιες απορίες. Και μπορεί να μάθει να κάνει ραπτική. Καλωσήρθατε στο International School of Tailoring.

Εμείς φτιάχνουμε μια ελληνική Βίβλο της Μόδας, το The Fashion Bible. Στο κεφάλαιο Bespoke Athens by Βασίλης Μπουρτσάλας, τι εικόνα θα βάλουμε και ποιες λέξεις;

Ωραία. Η εικόνα θα είναι μια φιγούρα ανθρώπινη. Κάπου θα είναι ένας σταυρός. Και η λέξη είναι “Φιλοκαλία”.

Ευχαριστούμε Βασίλη πολύ.

Επιμέλεια – συνέντευξη
Σάντυ Τσαντάκη

Οπερατέρ
Δημήτρης Μπελεγρίνης
Αντώνης Βαραμπούτης

Video graphics / editing
Ανδρέας Κωστόπουλος

Μακιγιάζ
Freddy make up stage
Roula Zozoula

Οργάνωση Παραγωγής
Χρήστος Ναστούλης