Με επιρροές από τον μέντορα του Alexander McQueen και μια βαθιά κατανόηση της ιστορίας της μόδας, ο Έλληνας σχεδιαστής χαράζει τη δική του πορεία, παραμένοντας πιστός στον μαξιμαλισμό του. Στη συζήτησή του με τη Σάντυ Τσαντάκη, στο πλαίσιο της σειράς The Fashion Bible Connections, αποκαλύπτει τη διαδρομή πίσω από τη λάμψη: την πειθαρχία, τις αμφιβολίες, τις απαιτήσεις της δημιουργίας και τη βαθιά ανάγκη να συνδέεται με τον άνθρωπο πίσω από κάθε ρούχο. Γιατί, τελικά, η μόδα δεν είναι μόνο εικόνα. Είναι συναίσθημα, ταυτότητα και φως που πηγάζει από μέσα. Με demode ιστορίες, τότε και τώρα.

  • Χαίρομαι πάρα πολύ όποτε συναντιόμαστε γιατί αισθάνομαι ότι υπάρχει πάρα πολύ φως.
  • Εμένα είναι δική μου χαρά γιατί μπορώ να μιλήσω και ελεύθερα και να εκφραστώ σε έναν άνθρωπο που γνωρίζω χρόνια και αγαπάει πάρα πολύ τους σχεδιαστές γενικότερα.
  • Πότε συναντηθήκαμε για πρώτη φορά; Γιατί εγώ θυμάμαι κάτι άλλο κι εσύ κάτι άλλο.
  • Πρώτη φορά συναντηθήκαμε το 1999 στην εκπομπή Demode… Είχα πάει για ένα χρόνο σε μια σχολή μόδας στην Ελλάδα για να δω λίγο πως είναι τα ελληνικά δεδομένα. Και έτυχε εκείνη τη χρονιά να μας πουν ότι θα έρθει η περίφημη Σάντυ Τσαντάκη από την εκπομπή Demode να κάνουμε εκπομπή στη σχολή. Και μας είχες ρωτήσει τι είναι Demode, τι όχι και να σου πούμε αγαπημένο χρώμα. Και θυμάμαι είχα παίξει στην εκπομπή και είχα πει το μοβ… Αυτό.
  • Καταπληκτικό!
  • Ιστορικές στιγμές.
  • Εσύ όμως δεν έμεινες ποτέ Demode. Δηλαδή η Coco Chanel έλεγε ότι για να είσαι Demode, για να είναι κανείς Demode, πρέπει να αγαπάει τη μόδα, να αγαπάει το στιλ. Πρέπει να ξέρεις πάρα πολύ καλά τη μόδα από τη φόδρα της. Εσύ λοιπόν ξέρεις την ιστορία της μόδας και τη μεταλλάσσεις με έναν πολύ δικό σου τρόπο. Ποια είναι η προσωπική σου αφήγηση;
  • Η προσωπική μου αφήγηση όσον αφορά το εκπαιδευτικό κομμάτι, είναι είχα πάντα πολύ μεγάλη αγάπη για την ιστορία της μόδας. Μπαίνοντας και σε μεγάλα πανεπιστήμια όπου σπούδασα τη μόδα, την έκανα ιατρική, όπως μου λένε πολλοί φίλοι. Ολοκλήρωσα και το μεταπτυχιακό μου. Το ντοκτορά μου είχε μείνει, το οποίο θα ήταν μια επιλογή του να έκανα ακαδημαϊκή καριέρα. Κάτι που δεν ήθελα.
  • Στο Royal College of Art και στο Central Saint Martins.
  • Και μετά στο μεταπτυχιακό μου στο Royal College of Art, όπου τελειώνοντας το μεταπτυχιακό είχαμε την επιλογή να προχωρήσουμε και στο ντοκτορά. Είπα «Όχι, δεν θέλω να γίνω ακαδημαϊκός». Είχα πάντα μεγάλη αγάπη με την ιστορία της μόδας. Μου άρεσε πολύ η ουσία. Αυτό που είπες σαν έκφραση. Από την ούγια.
  • Τι έμαθες και τι δεν έμαθες στο Central Saint Martins;
  • Στο Saint Martins αρχικά έμαθα το να επιβιώνεις. Είναι τόσο σκληρή η εργασία, η πειθαρχία, απίστευτα πρότζεκτ, πάρα πολλή δουλειά, απίστευτες ώρες. Η μόδα δεν είναι μονόπλευρη. Η μόδα είναι παντού και η μόδα υπάρχει και σε περιμένει σε κάθε σημείο, σε κάθε σημείο της ζωής μας για να μπορείς να την αρπάξεις. Σημαντικός παράγοντας η τύχη. Αυτό που δεν έμαθα είναι ότι ο ρομαντισμός στην πραγματική ζωή πρέπει να ισομερίζεται με τον ρεαλισμό. Αυτό είναι και θέμα ηλικίας και θέμα εμπειριών.
  • Έμαθες δίπλα στους καλύτερους. Πώς ήταν να έχεις κοντά σου τον Alexander McQueen;
  • Ήταν ευλογία για ένα παιδί που λατρεύει τη μόδα. Να έχεις ως καλλιτεχνικό director, τον Alexander McQueen. Όταν μας το ανακοίνωσαν ότι θα έχετε για εφτά μήνες, αυτόν τον θρύλο της μόδας, δε νομίζω ότι είχα ποτέ κλειστό το στόμα μου. Για μένα ήταν θείο δώρο. Δηλαδή αυτά που διάβαζα ως ιστορία της μόδας τα ζούσα μετά σε real life. Αυτός ο άνθρωπος ήταν δίπλα μου, δίπλα μας, μας καθοδηγούσε, ήταν η έμπνευσή μας, μας έδειξε τον δύσκολο τρόπο. Μου είχε πει κάποια στιγμή ότι «εσύ Έλληνα δεν θα γίνεις ποτέ μινιμαλιστής. Θα είσαι μαξιμαλιστής. Ακολουθείς έναν δύσκολο δρόμο γιατί πάντα θα πρέπει να επιβιώσεις ότι αυτό που κάνεις μπορεί να προσαρμοστεί και στην κανονικότητα». Και δεν είναι μόνο η haute Το έχω πληρώσει, το έχω ακούσει πολλές φορές αυτό.
  • Αυτόν τον μαξιμαλισμό λοιπόν που επέλεξες για να συστηθείς σε ένα ελληνικό καταρχήν και σε ένα παγκόσμιο κοινό, πώς τον πληρώνεις; Και πώς μεταφράζεται σε εργατοώρες, σε πειθαρχία, σε συλλογές, σε όλες αυτές υπέροχες δημιουργίες που βλέπουμε;
  • Σε αυτό θέλω να πω μια μεγάλη παρένθεση ότι στο πρώτο μου σόου που είχα δείξει στην Εβδομάδα Ελληνικής Μόδας στο Ζάππειο, είχα δείξει πολύ νωρίς το μεσημέρι. Θυμάμαι ότι και η οικογένεια μου είχε οριακά προλάβει να έρθει να με παρακολουθήσει. Είχες έρθει και είχες γράψει μια κριτική η οποία ήταν τόσο-όσο θυμάμαι και ήταν πολύ ενθαρρυντική. Αλλά υπήρχαν και τελίτσες οι οποίες με μια απίστευτη λογική έλεγαν ότι άλλος ένας couturier στην ελληνική αγορά και πώς ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να επιβιώσει; Αυτό λοιπόν το πήρα και προσπάθησα να το κάνω πραγματικότητα. Το φίλτραρα στο μυαλό μου και είπα ότι στην ζωή αυτή αν μπούμε στη διαδικασία των στερεοτύπων και βάλουμε ταμπέλα πάνω στη δουλειά μας, εμείς οι ίδιοι θα ακολουθούμε έναν δρόμο που θα είναι μονόδρομος. Εγώ πορεύτηκα σε έναν δρόμο ο οποίος δεν ήταν και δεν είναι εύκολος, γιατί ακριβώς έχουμε να κάνουμε με μια πολύ μικρή αγορά. Μιλάω πάντοτε για την ελληνική αγορά με πάρα πολλές κοινωνικοπολιτικές, πολλές φορές συνιστώσες, με προσεγγίσεις όπου, δυσκολευόμαστε πολλές φορές να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα γιατί είναι και πολύ γρήγορες οι συνθήκες που πρέπει να διαπραγματευτούμε. Παρόλα αυτά θεώρησα ότι πήρα το ρίσκο να μείνω αυστηρός στο όραμά μου και στην εικόνα που ήθελα πάντα να παρουσιάζω luxury ή ρούχα τα οποία ήταν πολύ δουλεμένα ή επεξεργασμένα. Έχω αποδείξει λοιπόν μέσα από την καριέρα μου στα χρόνια αυτά και στο πελατολόγιο που είμαι πολύ ευλογημένος με στηρίζει και με υποστηρίζει όχι φανατικά θα πω, αλλά με μια ευλάβεια και αυτό με τιμάει πολύ ότι ξεφεύγουμε πολλές φορές από αυτό που έχουμε στο μυαλό μας ότι ο Βρεττός Βρεττάκος φτιάχνει λαμπερά κρυστάλλινα ρούχα με sparkling λεπτομέρειες, έχουμε μπει σε πολλά είδη, τα οποία όμως σαν φιλοσοφία ζωής δεν μπαίνω στη διαδικασία να το διαφημίσω ή να το προβάλω, απλά γιατί θεωρώ ότι σε πορεία χρόνου αυτός που πραγματικά γνωρίζει ποιος είμαι, το καταλαβαίνει ότι μπορώ να κάνω τα πάντα.
  • Αναρωτιέμαι όση ώρα σε ακούω βλέποντας το Instagram σου που είναι μια βιτρίνα στον κόσμο, βλέπεις γυναίκες τόσο διαφορετικές μεταξύ τους όπως είναι η Μαριάννα Λάτση, η Άννα Βίσση, η Taylor Swift, η Beyonce, η Έλενα Παπαρίζου. Superstars που επιλέγουν να τους φτιάξεις ειδικά για εκείνες ένα ρούχο όταν με τη βοήθεια ενός στυλίστα έχουν πρόσβαση σε ιστορικούς οίκους, σε ένα ρούχο υψηλής ραπτικής που κουβαλάει μέσα του απίστευτη ιστορία. Επιλέγουν κάτι όμως από τον Βρεττό Βρεττάκο. Αυτό πως γίνεται; Πώς το εξηγείς;
  • Αυτό είναι για μένα η αναγνώριση σε διάρκεια ετών και είναι αυτό που προσπαθώ, στην ουσία εξαργυρώνω το πάθος μου και την αγάπη μου για τη μόδα μέσα από τη δημιουργία και την αποδοχή ανθρώπων που πραγματικά θα είχαν κάθε τρόπο και με κάθε φυσικό μέσον να έχουν τα πάντα, από άποψη ρούχων στην γκαρνταρόμπα τους. Αυτό που με χαροποιεί ιδιαίτερα είναι ότι έχουν αντιληφθεί ότι υπάρχει μία συνέπεια στη ραφή, την κατασκευή, τη δομή των υλικών και κάθε φορά ότι προάγω και προβάλλω κάτι καινούργιο, μπορεί να μη φανεί φαινομενικά σε ένα ρούχο λαμπερό, wow! Έβαλε κάποιες χιλιάδες κρύσταλλα πάνω. Δεν είναι απλά βάζουμε ένα ρούχο και αρχίζουμε και το κεντάμε. Η ταπεινότητα με έχει βοηθήσει στο να εκτιμήσω περισσότερο όταν μια star όπως η Βeyonce έχει τη δυνατότητα μέσα σε ένα βεστιάριο που είχαν πεντακόσια haute couture κομμάτια και είχα πάει για να παρακολουθήσω backstage τη διαδικασία. Και ξαφνικά μέσα σε αυτό το πολυκατάστημα ρούχων υπήρχαν και κρεμάστρες απλά με το όνομά μου και τα ρούχα μου.
  • Για έναν νέο σχεδιαστή όμως που βλέπει τη διαδρομή σου, μπορεί να μοιάζει εύκολη αυτή η περιπέτεια. Να λέει ότι ωραία, εντάξει, παίρνεις την Taylor Swift, στέλνεις ένα ρούχο, το βλέπει η Taylor Swift και λέει “ο Βρεττός Βρεττάκος, ναι”. Είναι τόσο απλό;
  • Δεν είναι απλό, είναι αντιθέτως πάρα πολύ δύσκολο. Και το δύσκολο δεν το λέω με τρόπο αποτρεπτικό για να μην ονειρεύεται και να μην προσπαθεί κάποιος. Τα όνειρα είναι εκεί για να τα έχουμε. Μετά μπαίνουμε σε μια διαδικασία ρεαλισμού και πειθαρχίας και εργασίας. Το όνειρο είναι απλά για να ονειρευόμαστε. Όταν μπαίνεις στη διαδικασία να πραγματοποιήσεις πράγματα τέτοια, τέτοιες συνεργασίες σημαίνει ότι χρειάζεται να υπάρχει μια συνέπεια στο κομμάτι της δουλειάς. Θυσίες, δύσκολες στιγμές, πολλές κακοτοπιές και πολλά λάθη. Και ξανά. Και επαναπροσδιορίζεσαι. Δυστυχώς ή ευτυχώς ζούμε σε μια εποχή που είναι πολύ fast, fast food. Τα παιδιά πολλές φορές τα νεότερα παιδιά κοιτάνε το αποτέλεσμα χωρίς να έχουν προσπαθήσει να αντιληφθούν η διαδρομή αυτή τί έχει, με τι λιθαράκι έχει ίσως επιβαρυνθεί. Το σημαντικό για μένα είναι ότι μέσα από τις πολύ δύσκολες στιγμές και πίστεψέ με, υπήρξαν πολλές δύσκολες στιγμές μέχρι να, ακόμα και από τη στιγμή που κάτι δεν πέτυχε, ένα ολόκληρο πρότζεκτ μηνών έχει τύχει να έχει καταστραφεί, να μην προχώρησε και να μπαίνεις στη διαδικασία να πεις ότι τώρα βάζω, κάνω delete και επαναπροσδιορίζομαι μέσα από τη δουλειά.
  • Προσπαθώ να καταλάβω πόσο διαφορετική είναι η προσέγγιση για να φτιάξεις ένα ρούχο που πρέπει να χορεύει. Δηλαδή όταν είναι η Jennifer Lopez στη σκηνή, πρέπει να είναι βαρύ, αλλά όχι τόσο βαρύ το κοστούμι της. Αντίστοιχα, η Beyonce, η Άννα Βίσση όταν εμφανίστηκε στο Καλλιμάρμαρο σε αυτή την sold out συναυλία σε συνεργασία με την ομάδα της και με την ίδια την καλλιτέχνη. Τι πρέπει να ξέρεις; Τι σου έχει μάθει εμπειρία σου και τι δεν θα ξανάκανες με ευκολία;
  • Σίγουρα οι άνθρωποι που καθορίζουν και πλαισιώνουν έναν καλλιτέχνη είναι εκεί για να βοηθήσουν. Πολλές φορές χρειάζεται όμως το ένστικτο σου να επικεντρωθεί στον καλλιτέχνη και μόνο. Τι σημαίνει αυτό; Όλοι θα πούμε πολλές γνώμες εκείνη τη στιγμή. Εκείνη την ώρα, λοιπόν, επικεντρώνομαι στον καλλιτέχνη και λέω την πιο απλή ερώτηση: “Τι θέλεις εσύ ιδανικά; Πώς νιώθεις;” Εκεί λοιπόν βλέπεις ότι είναι μια ερώτηση που περίμενε με αγωνία να του δώσεις το έναυσμα να σου απαντήσει «κάτι το οποίο δεν θα με εμποδίζει, κάτι που με βοηθάει στη κίνηση». Και εκεί λοιπόν μπαίνεις στη διαδικασία να σκεφτείς ότι πολύ ωραία όλα αυτά που λέμε όλοι γύρω μας, ακόμα και εγώ ο ίδιος. Αλλά πρέπει να σκεφτούμε την πρακτικότητα επίσης. Οπότε μπαίνεις σε μια διαδικασία να βρεις ένα εξαιρετικής ποιότητας ελαστικό ύφασμα που πάνω εκεί θα κάνεις με ειδικό τρόπο τεχνοτροπία όπου δεν πρέπει να είναι κεντητό, ίσως κάποια σημεία να είναι με κρύσταλλα τα οποία είναι θερμοκολλημένα, μικρότερης διάστασης και μεγέθους, γιατί τα μεγαλύτερα κρύσταλλα σε μια σκηνή και με έντονα φώτα μπορεί να τονίζουν περισσότερο τη σιλουέτα. Ταυτόχρονα, ξέρεις τα σημεία στα οποία πρέπει να υπάρχει μια εύκαμπτη στα πόδια, στα γόνατα, στα χέρια. Οι ανάσες που κάθε καλλιτέχνης παίρνει δηλαδή… Πολλές φορές με τους συνεργάτες μου και με τους ανθρώπους που υλοποιούν τα ρούχα μου. Καμιά φορά νομίζω ότι κάνω χειρουργείο ανοιχτής καρδιάς. Πραγματικά θέλει απίστευτη μελέτη.
  • Διαβάζεις σχόλια μετά;
  • Γίνεται μια ανάρτηση. Τον πρώτο καιρό διάβαζα εξονυχιστικά όλα τα σχόλια και μέτραγα “πόσα θετικά, πόσα αρνητικά.” Κάποια στιγμή το ξεπέρασα, το είδα καθαρά στατιστικά. Ως στατιστική εταιρεία, τα 5.000 σχόλια, τα 000 είναι θετικά. Ε, θα υπάρξουν και τα 1.000, τα οποία θα πουν την άποψή τους, κάποιες φορές πιο έντονα, λίγο πιο καυστικά, αλλά νομίζω ότι η κριτική είναι εκεί για να σε βοηθήσει ακριβώς στο επόμενο πρότζεκτ να εξελίξεις περισσότερο τον εαυτό σου. Υπάρχει μεγάλη ανασφάλεια. Ως καλλιτέχνης υπάρχει ανασφάλεια, αναθεώρηση. Οπότε ήδη έχεις καταβάλει τον εαυτό σου με έναν αρνητισμό εκ των πραγμάτων, όταν φτιάχνεις πράγματα, γιατί υπάρχει ανασφάλεια, το άγχος, η πίεση. Νιώθεις ένα relief και μια αναζωογόνηση όταν κάποιος σου κάνει κριτική. Τουλάχιστον ενδιαφέρεται.
  • Πες μας λίγο. Βάλε μας αυτόν τον κόσμο να μας πεις από τις συνεργασίες σου. Ξέρω ότι ακούγονται κλισέ όλα αυτά, αλλά έχει ενδιαφέρον να μας πεις, αυτές οι γυναίκες που θαυμάζουμε, που έχουν δουλέψει πάρα πολύ σκληρά και συνεχίζουν να εκτίθενται και να ξέρουν πάρα πολύ καλά τι σημαίνει βγαίνω μπροστά και κατακτώ ένα τεράστιο κοινό. Πώς είναι η Taylor Swift; Πώς είναι η Beyonce;
  • Όσο μεγαλύτερος ο σταρ, όσο μεγαλύτερη προβολή, όσο εκτίθεται περισσότερο, είναι πιο σωστοί και πιο έμπειροι επαγγελματίες. Που σημαίνει ότι την ώρα που θα δουλέψεις και θα συνεργαστείς μαζί τους, ποτέ δεν αντιμετώπισα αυτό που λέμε ντιβισμούς, περίεργες απαιτήσεις. Δεν ξέρω αν αυτά γίνονται κρυφά ή φανερά. Εμένα με έχουν αντιμετωπίσει ως έναν εξωτερικό συνεργάτη γιατί δεν είμαι ευρύτερα μέσα στην ομάδα τους. Μου έχουν δεχτεί με εξαιρετικό τρόπο. Αντιθέτως, όσο κατεβαίνουν τα επίπεδα της αναγνωρισιμότητας και του μεγέθους, μπορεί να αντιμετωπίσεις πολύ πιο δύσκολες ίσως συμπεριφορές και συνθήκες σε ένα μικρότερο, μικρότερης εμβέλειας σταρ, πχ στην Ελλάδα, παρά στο εξωτερικό. Γιατί αυτά που φτιάχνεις σαν ρούχα και στην ουσία πολλοί άνθρωποι θαυμάζουν αυτόν που θα το φοράει στο εξωτερικό και κάποιοι το κοπιάρουνε, έρχονται να αντιμετωπίσουν τον Βρεττό Βρεττάκο, οποίος σου λέει “εντάξει, αφού έχεις ντύσει την Beyonce, πρέπει να αντιμετωπίσεις και εμένα σαν Beyonce”. Θεωρώ ότι τους ξεπερνάω με μία ευγένεια. Ότι σε μένα αυτές οι συνθήκες, αυτά τα ωραία τερτίπια, δεν περνάνε με την έννοια της ευγένειας πάντα. Εκεί λοιπόν πρέπει να έχεις αποκτήσει τις άμυνες ο ίδιος σαν άνθρωπος. Να συνειδητοποιήσεις ότι «κάνε μια βουτιά στο συντριβάνι απέξω, χτύπα λίγο με κρύο νερό το πρόσωπό σου και μετά μπορείς να επανέλθεις».
  • Υπάρχει το “ιατρικό απόρρητο” εντός εισαγωγικών, δηλαδή γνωρίζεις μυστικά, νιώθεις λίγο σαν πλαστικός χειρουργός και μαζί και ψυχοθεραπευτής ότι ξέρεις τα δυνατά σημεία τους, ξέρεις αν θέλουν να δείξουν γυμνά χέρια, γυμνά πόδια, αν θέλουν περισσότερο να τονίσουν τη μέση ή το μπούστο. Υπάρχουν τέτοια μυστικά;
  • Στο κομμάτι αυτό της εχεμύθειας και της διακριτικής προσέγγισης, εσύ ξέρεις καλύτερα από όλους το σώμα μιας συγκεκριμένης πελάτισσας σου. Αναδεικνύεις και προβάλλεις τα καλύτερα στοιχεία με ωραίους τρόπους, πολύ έξυπνους και τεχνικά προσαρμοσμένους. Προσπαθείς να κρύψεις κάποια μικρότερα defaut σε ένα σώμα. Η γυναικεία φιλαρέσκεια για μένα είναι ότι πιο γλυκό υπάρχει και χαρακτηρίζει τη γυναικεία οντότητα. Σαφέστατα δε συγχωρώ και δεν επιτρέπω συμπεριφορές οι οποίες μπορεί να ξεφύγουν. Σαφέστατα πρέπει να υπάρχουν όρια, όπως υπάρχει όριο και στην έμπνευση σε κάποιους δύσκολους σωματότυπους δεν μπορείς να κάνεις τα πάντα. Πολλές φορές μου λένε “θα’θελα να βάλω τη φόρμα της Beyonce”. Και πού να πας ας πούμε, στο γάμο της αδερφής σου; Δε γίνεται. Δηλαδή πρέπει να κατευθύνεις τον κόσμο όταν έχει έναν ενθουσιασμό και μια αφέλεια, έτσι, παιδική. Ονειρεύεσαι, βλέπεις κάτι, το ζητάς. Εκεί λοιπόν πρέπει να το προσαρμόσεις και να το πλασάρεις με ένα τέτοιο τρόπο που πάντα δεν θα χτυπήσεις ευαίσθητες χορδές, αλλά θα τις αγκαλιάσεις και θα τις χαϊδέψεις.
  • Το πιο απαιτητικό ρούχο μέχρι σήμερα; Που έχεις βάλει την υπογραφή σου και λες πώς το έφτιαξα αυτό; Ή δε θα το ξανάκανα, με παίδεψε τόσο πολύ.
  • Είχα κουραστεί πάρα πολύ, όχι από άποψη τόσο δημιουργική όσο τεχνικής προσέγγισης, ένα ρούχο το οποίο δεν έχει εμφανιστεί ακόμα, θα είναι σε λίγο καιρό. Είναι ένα ρούχο της Bjork, το οποίο έχει και καλή τεχνική προσέγγιση και σχεδιαστική, αλλά έχει πάρα πολύ πάνω τεχνολογία. Διότι πρέπει να ένας λευκός καμβάς με ένα απίστευτα δουλεμένο ρούχο σε πολλά επίπεδα, το οποίο όμως επάνω πρέπει να πέφτει σε ένα ειδικό φως το οποίο θα «λεντάρει» και θα διαφοροποιείται με χρώματα. Νομίζω το καταφέραμε, αλλά θυμάμαι ότι οι άνθρωποι που μαζί το φτιάξαμε βήμα, βήμα, κομμάτι, κομμάτι, θέλαμε περίπου δύο μήνες. Πραγματικά, σαν αποτέλεσμα είναι αυτό που λέγανε παλιά σαν παροιμία ότι “αυτή η δουλειά δεν πληρώνεται”. Είμαι πολύ τυχερός που έχω λίγους αλλά πολύ καλούς ανθρώπους δίπλα μου, εξαιρετικούς τεχνίτες, οι οποίοι μέσα στη διάρκεια των ετών, μπήκαν στη διαδικασία να εξελιχθούν μαζί με μένα και να γίνουμε ένα και να φτιάξουμε ακόμα πιο μοντέρνα ρούχα, πιο δουλεμένα, με νέες τεχνικές και με νέες επεξεργασίες και διαφορετικά φερμουάρ και ραφές. Και τα κρύσταλλα να μη θυμίζουν κρύσταλλα, αλλά να θυμίζουν έναν καμβά ή ένα μωσαϊκό. Με σκληρή δουλειά. Η τύχη από μόνη της δεν λέει πολλά.
  • Και αυτή η ισορροπία ανάμεσα στο pret–a–porter de luxe, semi couture και υψηλή ραπτική, πώς μπορεί να φτάσει στο Παρίσι και στο Chambre Syndicale και να γίνει αποδεκτός ένας Έλληνας σχεδιαστής; Το έχεις σκεφτεί;
  • Συνήθως μιλάμε με δεδομένα στη ζωή μας, με δεδομένα που έχουμε ζήσει, με δεδομένα που έχουν γίνει αυτό που λέμε “τα facts”. Νομίζω ότι όταν ακολουθείς με έναν τρόπο ιεροτελεστίας, θα πω τα δεδομένα, για να φτάσεις κάπου που έχεις στόχο, πχ την Εβδομάδα Μόδας haute couture, πρέπει να περάσεις από όλα τα στάδια. Να δώσεις συνέντευξη, να παρουσιάσεις το book και το portfolio σου σαν να είσαι απόφοιτος μιας σχολής ή μπαίνοντας σε μια μεγάλη σχολή. Να αναγνωρίσει ο άλλος ότι πραγματικά κατέχεις και σε διέπει το πάθος, η αγάπη και τεχνογνωσία για αυτό που θες να υπηρετήσεις. Πολλά ρούχα στην εποχή μας δεν θα έπρεπε να λέγονται haute couture, αλλά απλά couture. H haute couture δεν είναι brand. Είναι ένας τίτλος που δίνεται στα ρούχα, όπου για να μπεις σε αυτή τη διαδικασία πρέπει να ακολουθήσεις πρωτόκολλα. Τα πρωτόκολλα υπάρχουν και στη μόδα, όπως υπάρχουν σε όλα τα επαγγέλματα. Υπάρχουν πρωτόκολλα στην ιατρική, πρωτόκολλα στη νομική, πρωτόκολλα στη δημοσιογραφία. Σέβομαι και μπορώ να θεωρήσω μια έξυπνη προσέγγιση ότι μπορείς να ξεπεράσεις πολλά από αυτά για να ανέβεις κάπου ή να φτάσεις κάπου. Όλα είναι αποδεκτά, αλλά προτιμώ να ακολουθήσω τον δύσκολο και δίκαιο δρόμο, όχι για να φανώ εγώ στο τέλος ότι ήμουν εγώ ο σωστός, αλλά γιατί εγώ μέσα μου θεωρώ ότι για να πετύχω όλη αυτή τη διαδικασία και τη διαδρομή που λέγαμε στην αρχή, πρέπει να ζήσεις τα πάντα για να φτάσεις στο όριο που εσύ ονειρεύεσαι. Γιατί κανένας μετά δεν θα μπορέσει να σε οριοθετήσει και να σου βάλει όρια, αν δεν ξέρεις εσύ την πραγματική σου αξία. Εγώ πέρασα από το πρώτο level, το δεύτερο, το τρίτο, για να φτάσω εκεί που είμαι τώρα και αυτή τη στιγμή σαφέστατα θα δεχτώ την κριτική, αλλά γνωρίζω όλο το ταξίδι για να φτάσω κάπου χωρίς να προσπαθώ να κερδίσω χρόνο.
  • Φτιάχνοντας αυτή τη Βίβλο της ελληνικής μόδας, αν βάλουμε μια φωτογραφία Βρεττός Βρεττάκος και έναν τίτλο τι θα επιλέξουμε;
  • Η στιγμή που μου έρχεται στο μυαλό μου και ίσως είναι από τις πιο σημαντικές. Ήταν από τα πρώτα ρούχα της αποφοίτησης μου και αυτό γιατί ήταν και το πρώτο ρούχο που άνοιξε το σόου μου. Με αυτό πήρα και το πτυχίο μου και ήταν από κάτω ο πατέρας μου που με χειροκρότησε.
  • Και πως είναι αυτό το ρούχο; Είναι ένα ρούχο που έχω δει στο χρώμα του δέρματος;
  • Ναι, είναι εδώ. Ναι. Και το έχω πάντα. Το ακολουθώ παντού. Αυτό νομίζω είναι ένα ρούχο το οποίο με αγγίζει και συναισθηματικά και μέσα εκεί κρύβει τον μικρό Βρεττό, τον Βρεττό στα μέσα της ζωής του, στην εξέλιξή του, στην εφηβεία του, τα όνειρά του όλα μέσα και η ανάγκη της αποδοχής από την οικογένειά του. Και νομίζω είναι χαρακτηριστικό ρούχο, γιατί αυτό ήταν ο στυλοβάτης και ο πυρήνας για να μπορέσει αυτό το ρούχο να γίνει βάση πλατφόρμα για να εξελιχθώ και να φτιάξω πολλά ακόμα.
  • Άρα είναι όλη αλήθεια σου και πίσω από όλη αυτή τη λάμψη και το “bling bling” τελικά εσύ δεν διαλέγεις το μοβ που μου είχες πει στην πρώτη μας συνάντηση. Διαλέγεις το χρώμα του δέρματος και έναν όχι λευκό καμβά, αλλά τον λευκό καμβά για έναν σχεδιαστή. Κάπως έτσι;
  • Έτσι ακριβώς. Το μοβ είναι πολύ αγαπημένο και παρεξηγημένο χρώμα. Κρύβει μια μελαγχολία και δεν είμαι εκ φύσεως μελαγχολικός άνθρωπος. Απλά το μοβ μου βγάζει και μια ροκ προσέγγιση για τα ρούχα μου. Τα χαρακτηρίζει μια ροκ αισθητική. Το “bling bling” φαντάσου ότι σαν ορολογία, όταν το είχα πρωτοακούσει δεν μου άρεσε καθόλου. Μου έκανε λίγο “δεύτερο”, λίγο “υποτιμητικό”. Και έρχομαι στον αντίποδα μέχρι τώρα της καριέρας μου που έχουν γράψει πολλοί κριτικοί μόδας, από τη Herald Tribune μέχρι τους New York Times με τα ρούχα των stars. Και μου λέγανε “the star of Bling Bling” και έλεγα πω πω “bling bling”, τι άσχημη ορολογία. Δε λέγανε κάτι πιο σοφιστικέ.
  • Είσαι ο βασιλιάς του “bling bling”.
  • Είμαι και αυτό. Είμαι και αυτό. Νομίζω με έχει χαρακτηρίσει πολύ αυτό. Αλλά το έχω αποδεχτεί. Είναι μια ταυτότητα, που την έχω εισχωρήσει μέσα στο αγαπημένο δερμάτινο φόρεμα. Και έτσι έρχεται και η ισορροπία. Από το δέρμα στη λάμψη. Και πίσω στο φως. Γιατί όταν έχεις βάση και γνωρίζεις το μέσα σου, με προσπάθεια πάντα, προσπαθείς να μπεις και στο μέσα των άλλων ανθρώπων για να μπορέσεις να τους γνωρίσεις. Οπότε επιδερμικά δεν πρέπει να μαθαίνουμε και να μην ανακαλύπτουμε τον άνθρωπο, αλλά να μπαίνουμε και να εισχωρούμε και σε πιο βαθύτερα συναισθήματα.
  • Σε ευχαριστούμε πολύ για αυτή την συναισθηματική συνέντευξη.
  • Είναι πιο σημαντικό από ότι να πορεύεσαι με ανθρώπους, να νιώθεις ότι ακόμα και με ανθρώπους που μπορεί να μη μιλάς πολύ συχνά, ακόμα και όταν ξαναβρεθείς μετά από καιρό, να νιώθεις ότι συνεχίζεις από την πρώτη μέρα που ήρθες ως δημοσιογράφος στο Demode και μου είπες για το αγαπημένο μου χρώμα.
  • Ευτυχώς παραμένουμε Demode.
  • Και είμαστε μια χαρά.
  • Και “bling bling”μαζί.