Ο χρυσός στα χέρια της μοιάζει να χάνει το βάρος του και να αποκτά την ευαισθησία της δαντέλας. Ένα αντικείμενο που συνοδεύει στιγμές, κρατά μνήμες και γίνεται μέρος της ταυτότητας εκείνου που το φορά. Με αφετηρία την ελληνική παράδοση και βλέμμα στραμμένο στη σύγχρονη αισθητική, έχει διαμορφώσει μια σχεδιαστική γλώσσα που ισορροπεί ανάμεσα στην τέχνη και την καθημερινότητα.

Στη συζήτηση που πραγματοποιήθηκε στον χώρο της στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Λεβέντη 7, στο Κολωνάκι, μιλά για την αξία του χειροποίητου, την αναζήτηση της αυθεντικότητας, τις προκλήσεις μιας αγοράς που αλλάζει διαρκώς και τη διαχρονική δύναμη του κοσμήματος να αφηγείται ιστορίες πολύ πέρα από τις τάσεις. «Κάθε κόσμημα που έχεις αποκτήσει σου θυμίζει κάτι… Νομίζω είναι πολύ σημαντικό αυτό με τα κοσμήματα. Μας θυμίζει σταθμούς της ζωής μας.»

Χριστίνα μου καλωσόρισες στη Βίβλο της Μόδας.

Γεια σου Σάντυ.

Τι θα έλεγες να την κάνουμε και λίγο διαφορετική; Να την ανοίξουμε και να γίνει μία Bίβλος κοσμημάτων. Ποιο θα έλεγες ότι είναι το πρώτο κεφάλαιο στην προσωπική σου Bίβλο;

Το πρώτο κεφάλαιο στην προσωπική μου Bίβλο ήταν χειροποίητα, πιο γλυπτά, μεγάλα κοσμήματα, βαριά, φτιαγμένα σε 22 καράτια χρυσό, με πολύ μεγάλες πέτρες, one of a kind, τα οποία λέγανε μία ιστορία το καθένα. Έτσι, πιο καλλιτεχνικό approach μπορώ να πω, και πιο, χειροποίητο, αν θέλεις, πιο εικαστικό κόσμημα να το πω; Κάπως έτσι.

Από αυτά που δε φοριούνται, που τα βλέπεις, τα θαυμάζεις και θέλεις να φωτογραφίζεις ή από αυτά που μπορούμε να φοράμε κιόλας;

Όχι, μπορούσες να τα φορέσεις και ήταν και πολύ άνετα όταν τα φόραγες. Απλά ήταν, είχαν μεγάλο όγκο. Πολύ εντυπωσιακά.

Εσύ έχεις πετύχει αυτή την ισορροπία ανάμεσα στον όγκο, στο βάρος. Δηλαδή εγώ τώρα με το δαχτυλίδι σου, με τα σκουλαρίκια σου και με το κολιέ που φοράω αυτή τη στιγμή, νιώθω μία απόλυτη ελευθερία. Πώς βρίσκεις αυτή την ισορροπία;

Είναι πολύ σημαντικό τα κοσμήματα όταν τα φοράμε να αισθανόμαστε άνετα με αυτά, να μην μας βαραίνουν,  και να φαίνεται η ομορφιά μας μέσα από αυτό, μέσα από τα κοσμήματα. Εγώ πέρασα διάφορα στάδια. Από εκεί που έκανα πολύ βαριά κομμάτια, μετά πήγα στα πολύ ελαφριά κομμάτια. Με όγκο βέβαια, αλλά ελαφριά. Η πορεία μου έχει περάσει διάφορα στάδια.

Η ιδέα αυτή της δαντέλας, Χριστίνα, πώς μπορεί να μιμηθεί ένα τόσο δύσκολο υλικό, όπως είναι ο χρυσός, στα δικά μου μάτια δύσκολος, κάτι τόσο φίνο, ντελικάτο, που έχει να κάνει με την ύφανση; Πώς μπορεί να το υιοθετήσεις;

Η δαντέλα ήταν κάτι που ήθελα να αποδώσω, αλλά βγήκε σταδιακά. Επειδή έχω υποφέρει από βάρος σκουλαρικιών στα αυτιά μου ως φοιτήτρια και επειδή έφτιαχνα πολύ βαριά κομμάτια τα οποία πονούσαν τα αυτιά μου και έχω υποστεί και βλάβη, μου έχει κατέβει η τρύπα, ήθελα να είναι κάτι το οποίο παρόλο που είχε όγκο, να είναι ελαφρύ. Ψάχνοντας λοιπόν αυτή την ιστορία, σιγά-σιγά βγήκαν οι δαντέλες, οι οποίες είναι σαν κέντημα και είναι ουσιαστικά όλες χειροποίητες, στο χέρι. Στριφτό σύρμα, το οποίο δημιουργεί διάφορα patterns και είναι μέρος της γυναικείας φύσης.

Αυτό το χειροποίητο που λέμε εμείς το βλέπουμε, Χριστίνα μου, στη βιτρίνα, το δοκιμάζουμε, το φοράμε, το υιοθετούμε στην καθημερινότητά μας. Χρονικά όμως, πόση αφοσίωση απαιτεί ένα δικό σου κόσμημα για να βγει στην παραγωγή;

Παίρνει πάρα πολύ χρόνο. Αλλάζει πάρα πολύ από το σχεδιασμό, στην κατασκευή και, και ξαναλλάζει μέχρι να πούμε ότι OK, είμαστε ικανοποιημένοι και μπορούμε να το δείξουμε ως σχέδιο. Γιατί μία ιδέα είναι μια ιδέα, αλλά για να γίνει πρέπει να αλλάξουν πάρα πολλά πράγματα. Ούτως ή αλλιώς όμως παίρνει και χρόνο γιατί το χειροποίητο κόσμημα δεν είναι παραγωγή, παίρνει χρόνο. Άρα μιλάμε για κάτι το οποίο είναι χρονοβόρο.

Εσύ προέρχεσαι από μία οικογένεια που είχε σχέση με το κόσμημα. Τι άλλαξες εσύ από αυτά που είχες σαν εικόνες παιδικές και τι έφερες διαφορετικό;

Οι γονείς μου είχανε κατάστημα κοσμημάτων και ασχολήθηκαν και λίγο με τη δημιουργία κοσμήματος, αλλά ουσιαστικά, όσον αφορά το σχεδιασμό, δεν είχαν επέμβει ουσιαστικά. Εμπορευόντουσαν βυζαντινά αρχαϊκά σχέδια, τα οποία βέβαια για μένα ήταν μεγάλη έμπνευση γιατί μεγάλωσα σε αυτό το περιβάλλον, και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πορεία μου. Εγώ πιστεύω ότι έδωσα μία άλλη νότα στο κόσμημα, βάζοντας και μία πιο αιθέρια, μοντέρνα αισθητική σε αυτό. Και πιο, καθημερινή, αν θέλεις. Δηλαδή πιστεύω ότι τα περισσότερα κοσμήματά μου είναι κοσμήματα τα οποία μπορεί να τα φορέσει μια γυναίκα από το πρωί μέχρι το βράδυ και συνδυάζοντας και παλιά δικά της κοσμήματα. Αυτό για μένα είναι πολύ σημαντικό γιατί παίρνουμε ένα κόσμημα και λέμε «πού θα το βάλω; Πότε θα το βάλω;» Αλλά αν πάρουμε ένα κόσμημα και πούμε ότι «α, πάει και με αυτό και με εκείνο και με το άλλο!» είναι κάτι το οποίο πραγματικά σε απελευθερώνει. Και μπορείς να συνδυάσεις πάρα πολλά.

Είναι πολύ ωραία αυτή η εικόνα που λες γιατί σε απελευθερώνει πραγματικά και ξεφεύγουμε λίγο και από το παρελθόν που ήταν η κασετίνα που είχαμε τα σετ. Elizabeth Taylor φοράω το περιδέραιο, τα σκουλαρίκια, τα δαχτυλίδια. Αν και μου αρέσει και αυτό εμένα.

Κι αυτό είναι ωραίο, αλλά είναι λίγο stiff. Δηλαδή…

Σε περιορίζει.

Ναι. Το σετ θα το βάλεις με ένα συγκεκριμένο φόρεμα. Δεν μπορεί να το εντάξεις κάπως στην καθημερινότητά σου εύκολα νομίζω.

Και όταν σπούδασες, Χριστίνα μου, τι ήταν αυτό που διδάχτηκες και αυτό που έλεγες «θα ήλπιζα να μου το έχουν πει τότε οι καθηγητές μου»;

Η αλήθεια είναι ότι μας βάλανε στα βαθιά όταν σπούδαζα. Το Saint Martins είναι ένα School of Art πάρα πολύ, τέλος πάντων, διαδεδομένο. Έπαιρνε πάρα πολύ λίγους φοιτητές κάθε χρόνο. Στην εποχή τη δική μου ήτανε 19 παιδιά τέλος πάντων. Όταν πήγα λοιπόν, με έπιασε μια αγωνία. ΟΚ, είναι ωραίο School of Art, πολύ καλό. Τι κάνουμε μετά; Ποιοι από όλους αυτούς που αποφοίτησαν κάνανε μια διαδρομή στο κόσμημα; Κι είδα ότι άντε να κάνανε ένας ή δύο παιδιά το χρόνο. Μου κάνει εντύπωση αυτό. Και πού δουλεύουν αυτά τα παιδιά; Τι κάνουν; Άλλος ασχολήθηκε με τέχνη, άνοιξε γκαλερί, άλλος ασχολήθηκε με κάτι τελείως διαφορετικό. Γενικά ήταν λίγοι αυτοί οι οποίοι ασχολήθηκαν με τη δημιουργία κοσμήματος. Κατάλαβα λοιπόν ότι είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο και πολύπλοκο και πρέπει κανείς να έχει κάτι πάρα πολύ σημαντικό να πει για να μπορέσει να ασχοληθεί με αυτό. Γιατί υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που ασχολούνται με το κόσμημα, αλλά για να μπορέσεις να μείνεις πρέπει να έχεις κάτι να πεις. Και άρχισα να το σκέφτομαι αυτό. Έχω κάτι να πω; Μμμ, μάλλον ναι.

Και έφτιαξες τη δική σου ιστορία.

Έφτιαξα τη δική μου συλλογή. Γύρισα στην Ελλάδα, έκανα πρακτική σε κάποιο εργαστήριο γιατί μου έλειπαν τεχνικές γνώσεις τέλος πάντων και αφού 1,5 – 2 χρόνια έκανα τεχνική, έπρεπε να βελτιώσω τις τεχνικές μου, έφτιαξα μια μικρή συλλογή με αυτά τα 22άρια, τα βαριά κοσμήματα που σου είπα, τα πρώτα. Και πήγα στο Λονδίνο, την έδειξα, άρεσε και άρχισε να πωλείται γενικώς. Και ξεκινήσαμε.

Αναζητούσαν και μια ελληνικότητα; Δηλαδή όταν βγαίνεις από την Ελλάδα ή όταν έρχεται ένας ξένος για να δει τα κοσμήματά σου, θέλει μία ελληνικότητα, θέλει μία τέτοια ταυτότητα πια;

Πιστεύω πως ναι. Γενικά είναι ωραίο να υπάρχει μια ταυτότητα. Δεν ξέρω. Το να δεις κάτι… Ωραίο είναι και το τελείως minimal και αλλά δε λέει κάτι.

Τι θεωρείς ότι είναι το πιο ελληνικό στοιχείο που βγαίνει αφιλτράριστο, που βγαίνει αθόρυβα, που μπορεί και να μην το καταλαβαίνουμε; Δηλαδή είναι τα μαργαριτάρια σου, είναι ο χρυσός και οι δικές σου αφηγήσεις; Είναι αυτή η ανατροπή και η αυθάδεια που βλέπω πολλές φορές;

Νομίζω ότι είναι ο χρυσός, είναι το δούλεμα του χρυσού, είναι ο συνδυασμός των πετρών και ο συνδυασμός των χρωμάτων. Είναι, αυτό που βγάζουν. Νομίζω ότι υπάρχει έντονη ελληνικότητα. Τα μαργαριτάρια επίσης.

Το τιρκουάζ που βλέπω.

Και το τιρκουάζ, ναι.

Θέλω να το δούμε αυτό το δαχτυλίδι. Έβλεπα ένα υπέροχο δαχτυλίδι που έχεις με τιρκουάζ και σου είπα ότι μου θύμισε πολύ έντονα ένα δαχτυλίδι που φορούσε και φοράει η μητέρα μου. Και αναρωτιέμαι πόση νοσταλγία θέλουμε να έχουν τα κοσμήματα που φοράμε.

Ναι, θέλουμε να μας θυμίζουν πράγματα. Έτσι είναι. Αν σκεφτείς, κάθε κόσμημα που έχεις αποκτήσει σου θυμίζει κάτι. «Α, ήμουν εκείνη τη στιγμή και μου το έκανε ένας φίλος μου δώρο ή η μαμά μου μου το χάρισε τότε, όταν έγινα δεκαοκτώ.» Νομίζω είναι πολύ σημαντικό αυτό με τα κοσμήματα. Μας θυμίζει σταθμούς της ζωής μας.

Έχεις τέτοιες ιστορίες εδώ δηλαδή αν σου πω να θυμηθείς το πιο συναισθηματικά φορτισμένο κόσμημα, είτε επειδή το σχεδίασες εσύ, είτε επειδή μοιράστηκε κάποιος μια ιστορία μαζί σου, ποιο θα ποια ιστορία θα σου ερχόταν στο μυαλό;

Να σου πω τώρα, πολλές ιστορίες και πολλές φίλες πελάτισσες. Έχουμε κάτσει, έχουμε συζητήσει, έχουν βγει πολύ ωραία κοσμήματα. Παλιά δίναμε και ονόματα. Έκανα συγκεντρώσεις με φίλες μου και λέγαμε «τι σου θυμίζει αυτό το κόσμημα; Για να πούμε, ποια γυναίκα το φοράει; Τι όνομα να δώσουμε;». Και έχουμε περάσει καταπληκτικά με τέτοιες ιστορίες.

Τι ωραία! Τυχερές οι φίλες σου. Και ωραίο brainstorming είναι αυτό.

Ναι, ναι, ναι, πάρα πολύ ωραίο. Έχουμε περάσει φανταστικά. Ήταν στην αρχή,  που κάναμε κάτι τέτοιο,  και πραγματικά θα μπορούσαμε το ξανακάνουμε.

Φώναξέ με και εμένα με χαρά. Μου αρέσει πολύ αυτό το παιχνίδι με τα ονόματα. Σε αυτή την συζήτηση τώρα, γιατί σου λέω προσπαθώ να φτιάξουμε ένα τέτοιο κεφάλαιο με το κόσμημα, πολλά κεφάλαια για το ελληνικό κόσμημα. Αν σου ζητήσω στο δικό σου όνομα δίπλα, Χριστίνα Σούμπλη, και να υπάρχει ένα κόσμημα που σε χαρακτηρίζει, τι διαλέγεις; Θα είναι ένα δαχτυλίδι, θα είναι ένα κολιέ, θα είναι σκουλαρίκια;

Ένα κόσμημα να πρέπει να επιλέξω.

Ναι. Με μια ματιά να φαίνεται ότι αυτό είναι το DNA σου.

Νομίζω είναι οι δαντέλες και είναι ένα σκουλαρίκι που θα επέλεγα, από τη σειρά «Δαντέλες».

Χωρίς όνομα;

Λέγεται «Princess Hook Earring».

Ωραία. Έχει φροντίσει λοιπόν η νεράιδα για το όνομά του. Και αυτή η πορεία του ελληνικού κοσμήματος, Χριστίνα, για σένα πότε έζησε την καλύτερή της εποχή;

Τη ζει και τώρα. Αλλά νομίζω ότι γύρω στο 2000 ήταν μία πολύ καλή περίοδος. 2004. Ήταν ωραία. Βασικά, έχει αλλάξει πάρα πολύ η εποχή. Και ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα, η αισθητική. Τότε αντιμετωπιζόταν το κόσμημα ως ένα τέχνημα. Τώρα νομίζω ότι ζούμε στην εποχή του brand και αυτό είναι, είναι μία μεγάλη διαφορά. Δηλαδή κάποιος βλέπει κάτι, του αρέσει και δεν αρκείται μόνο «αχ, μ’ αρέσει, θα το πάρω». Θέλει να δει τι υπάρχει πίσω από αυτό και πώς υποστηρίζεται αυτό. Το οποίο είναι η αλλαγή της εποχής.

Θα’θελες λοιπόν να μην είναι τόσο πολύ, να μη χαρακτηρίζονται τα πράγματα μόνο από το brand, να έχει περισσότερο ενδιαφέρον η ουσία;

Δεν μπορώ να το πω. Δηλαδή ακολουθώ την εποχή και πραγματικά στέκομαι με περιέργεια να δω τι θα γίνει, γιατί αλλάζουν τα πράγματα. Οφείλουμε να ακολουθούμε τις αλλαγές αυτές.

Με το χρηματιστήριο του χρυσού τι γίνεται;

Δεν ξέρω τι γίνεται, πραγματικά. Δεν ξέρω πού θα σταθεί αυτό και τι θα γίνει. Πάντως κι αυτό το παρακολουθούμε. Αλλάζουμε τις τιμές μας συνέχεια γιατί δεν ξέρουμε. Και βλέποντας και κάνοντας.

Με τις πέτρες τι γίνεται;

Και με τις πέτρες. Και οι πέτρες έχουν αυξηθεί τρομερά οι τιμές τους. Η αλήθεια είναι ότι, ενώ δεν το κάνω, σκέφτομαι να σχεδιάσω μια σειρά σε ασήμι, για να σου είμαι ειλικρινής, έτσι ώστε να είναι πιο προσιτή σε περισσότερο κόσμο. Γιατί έτσι όπως έχει αυξηθεί, η τιμή του χρυσού, περιορίζομαι λίγο με το βάρος, ενώ στο ασήμι έχουμε περισσότερο περιθώριο.

Πολύ ωραία ιδέα είναι. Δαντέλα σε ασήμι.

Δεν ξέρω αν θα ‘ναι δαντέλα, αλλά θα είναι κάτι που θα είναι Χριστίνα Σούμπλη τέλος πάντων.

Θυμάμαι κιόλας την εποχή, Χριστίνα μου, λέγαμε ότι είναι απαγορευτικό να μπερδέψεις το ασήμι με το χρυσό. αυτή η λογική του mix and match, που έλεγες και πριν, που τελικά όλα γίνονται. Υπάρχουν όμως κάποιες πέτρες που δε φαντάζεσαι να ταιριάζουν με χρυσό ή αντίστοιχα με ασήμι, που στο μυαλό σου είναι, πώς λέμε στη μόδα, «αυτό δεν ταιριάζει με τίποτα»; Υπάρχουν τέτοιοι κανόνες απαγορευτικοί στο κόσμημα, στο δικό σου κόσμημα; Δηλαδή το τιρκουάζ σου αρέσει  με το ασήμι;

Όχι, δεν μ’ αρέσει.

Είδες; Το φαντάστηκα.

Μ’ αρέσει ο συνδυασμός με το χρυσό. Είναι πολύ πιο ζεστός νομίζω. Αλλά υπάρχουν και πέτρες που δε θα μ’ άρεσαν σε χρυσό, να σου πω την αλήθεια.

Όπως;

Ο ιολίτης είναι μια πέτρα που μ’ αρέσει πιο πολύ με το ασήμι παρά με το χρυσό. Τανζανίτης επίσης. Είναι πιο ψυχρά χρώματα, τα οποία θα τα έβλεπα με το λευκό μέταλλο παρά με το κίτρινο.

Και υπάρχουν και σχέδια που έχεις φτιάξει και λες «δε θα το φανταζόμουνα ποτέ», που να έχεις εκπλήξει και τον εαυτό σου; Δηλαδή από τις πολύ μεγάλες φόρμες που ξεκίνησες, μετά έχεις φτιάξει και κάτι πάρα πολύ ντελικάτα, κάτι δαχτυλίδια που είναι, είναι σαν τατουάζ πάνω στο δέρμα μας.

Αυτά, αν με ρωτούσες πριν δεκαπέντε χρόνια, δε θα μπορούσα να φανταστώ ότι θα τα κάνω. Γιατί μου άρεσε ο όγκος στα δαχτυλίδια και να βλέπω μεγάλα δαχτυλίδια στα χέρια μου. Αλλά τελικά,  δεν ξέρω πώς. Κατέληξα στο να φτιάχνω πάρα πολύ φίνα και λεπτά δαχτυλιδάκια,  τα οποία τα φοράω άνετα και μ’ αρέσουν αλλά δε θα το φανταζόμουν αυτό που λες ότι θα το έκανα.

Και ο ιδανικός τρόπος παρουσίασης των κοσμημάτων, Χριστίνα μου, τελικά είναι σε μία δυνατή καμπάνια, σε μία καταχώρηση, σε ένα περιοδικό; Είναι στο Instagram; Είναι με μία πιο ζωντανή ιστορία όπου βλέπεις το κόσμημα σε κίνηση; Τι λειτουργεί τελικά και στο μάτι και στο χτίσιμο ενός brand, αλλά και εμπορικά; Τι έχεις καταλάβει από αυτά τα χρόνια;

Εγώ νομίζω ότι είναι ένας συνδυασμός όλων αυτών. Όλα είναι Μέσα που χρειάζονται. Και το campaign και το Instagram και το βίντεο γενικώς έχει μπει πάρα πολύ μέσα στο… Εγώ πιστεύω ότι όλα αυτά είναι σημαντικά και όσο πιο πολλά μέσα έχει κανείς, τόσο καλύτερο είναι για να επικοινωνήσει το brand, την αισθητική και αυτό που θέλει ο κάθε καλλιτέχνης.

Τα αναγνωρίσιμα πρόσωπα, δηλαδή όταν βλέπεις κόκκινο χαλί, Κάννες, διεθνείς διοργανώσεις, πρεμιέρες. Σου αρέσει αυτή η εικόνα των κοσμημάτων από τις superstar; Ναι, αμέ, πολύ. Μ’ αρέσει να φοράνε νέους σχεδιαστές και όχι brands τα οποία ξέρουμε, τόσα χρόνια, τα οποία είναι γνωστά τέλος πάντων και τα έχουμε δει, τα έχουμε ξαναδεί. Μ’ αρέσει που τολμούν και φορούν κοσμήματα νέων σχεδιαστών.

Αλλά είναι πιο σπάνιο, γιατί υπάρχουν συμβόλαια…

Ακριβώς. Ναι, είναι σπάνιο.

Θα το επιδίωκες αυτό, Χριστίνα;

Δύσκολο μου φαίνεται. Δύσκολο.

Προτιμάς να σε ανακαλύψει κανείς;

Όλα αυτά έχουν να κάνουν με PR, πρέπει να έχεις ένα agency στην Αμερική, όπου να προωθεί τα κοσμήματά σου και να τα δίνεις στους stars του Hollywood. Δεν είναι κάτι εύκολο που μπορείς απλά να χτυπήσεις μια πόρτα και να πεις «γεια σας, σας αρέσει αυτό; Φορέστε το.» Είναι μια διαδικασία που θέλει επένδυση, να το πω.

Και είναι άλλη δουλειά πια αυτό.

Είναι, ναι, είναι μία δουλειά νομίζω που δεν τελειώνει ποτέ.

Παράλληλα γίνεται. Και όταν, Χριστίνα μου, ξαναβρεθούμε σε πέντε χρόνια από σήμερα, για τι θα θέλεις να μιλάμε;

Δεν ξέρω να σου πω την αλήθεια.

Δεν κάνεις πλάνο εσύ μακροπρόθεσμο;

Δεν μπορώ να σου πω ότι κάνω πλάνο και με οδηγεί η ζωή σε κάποια πράγματα, και δεν το έχω μετανιώσει να σου πω την αλήθεια. Οπότε δεν ξέρω.

Εσύ τι θα πρόσθετες για το τέλος σε αυτή τη Βίβλο των κοσμημάτων; Τι πιστεύεις ότι πρέπει να είναι ένα κεφάλαιο που δεν πρέπει να ξεχάσουμε; Αν στεκόμασταν στο σήμερα, θα έβαζες όλους τους σχεδιαστές κοσμημάτων που είστε, ο καθένας με τη δική του φωνή, που αυτό είναι ωραίο. Και ποια άλλη δεκαετία θα με συμβούλευες να προσθέσουμε;

Σίγουρα και την τωρινή, η οποία για μένα είναι πολύ σημαντική γιατί άνοιξα και το μαγαζί πρόσφατα, οπότε ξεκινάει ένα νέο κεφάλαιο. Και πραγματικά θεωρώ ότι ο κόσμος εκτιμά. Δηλαδή οι Έλληνες έχουν αισθητική νομίζω και καταλαβαίνουν όταν τους δίνεται κάτι καλό. Το εκτιμούν. Οπότε είμαι πολύ αισιόδοξη γενικώς.

Και με αυτή την αισιοδοξία και το φως και τη λάμψη  να σε ευχαριστήσω πάρα πολύ.