Μια ολόκληρη κουλτούρα και οικονομία χτίστηκαν πάνω στην ανάγκη να αποφύγουμε κάθε μορφή κόπου, δυσφορίας ή αβεβαιότητας. Δεν αντέχουμε να νιώσουμε, να ρισκάρουμε, να εκτεθούμε.
Αν δεν κάνεις παιδί, κάτι σου λείπει. Αν δεν το προσπαθείς, είσαι εγωίστρια. Αν δεν μιλάς γι’ αυτό, κάτι κρύβεις. Μόνο που καμιά φορά η σιωπή είναι το πιο γενναίο πράγμα που έχεις να πεις.
Βλέποντας το ντοκιμαντέρ του Netflix για την Victoria Beckham νιώσαμε πως ακόμα και αυτοί που δεν χαμογελούν, έχουν μια ανθρώπινη πλευρά.
Entrepreneur σημαίνει επιχειρηματίας. Μπορεί κανείς να γίνει επιχειρηματίας στα 19 ή στα 20 του, χωρίς να έχει κολλήσει ένσημα ως υπάλληλος; Ο Jeff Bezos λέει όχι.
Αν η Νέα Υόρκη είναι το business, το Λονδίνο το χάος και το Μιλάνο η ασφάλεια της πολυτέλειας, το Παρίσι παραμένει η σκηνή του θεάματος.
Ήδη από την εποχή της οικονομικής κρίσης είχε αρχίσει να συντελείται ένας αθόρυβος αλλά βαθύς επαναπροσδιορισμός αξιών. Επιστρέψαμε στην ουσία. Πολυτέλεια δεν είναι πια να έχεις, αλλά να είσαι. Να βιώνεις. Να αισθάνεσαι.
Άλλη μια ξένη φράση που είναι στα στόματα όλων. Sold out. Γιατί όμως πρέπει να την μάθουμε;
Κάποτε τα παραμύθια ήταν αληθινά γιατί ήμασταν παιδιά και τα πιστεύαμε. Οι πριγκίπισσες ήταν πανέμορφες, γεμάτες καλοσύνη, ξεπερνούσαν τις δυσκολίες και στο τέλος παντρεύονταν με τον πρίγκιπα των ονείρων τους. Σήμερα, άραγε, η αλήθεια είναι σαν τα παραμύθια;
Ο «λάθος» σύντροφος δεν είναι θέμα γκαντεμιάς, είναι θέμα μοτίβων. Και η λύση για να βρούμε τον «σωστό» άνθρωπο κρύβεται στο να ξαναγράψουμε τη δική μας εσωτερική ιστορία.
Κάθε Οκτώβριο μιλάμε για πρόληψη, αλλά πολλές γυναίκες επιλέγουν τη σιωπή. Ο καρκίνος του μαστού παραμένει, δυστυχώς, ταμπού που φοβόμαστε να ονοματίσουμε.