Ο Ralph Lauren δηλώνει έτοιμος για το Wimbledon
O Ralph Lauren διοργάνωσε ένα πολύ συγκινητικό reunion παικτών τένις με αφορμή το τουρνουά του Wimbledon.
Το τουρνουά τέννις του Wimbledon ξεκινά σήμερα και εδώ και καιρό τόσο οι λάτρεις του αθλήματος όσο και ο κόσμος της μόδας ανυπομονούν και προετοιμάζονται για αυτό. Ο οίκος Ralph Lauren, επίσημος ενδυματολογικός συνεργάτης του τουρνουά εδώ και περισσότερες από δύο δεκαετίες, “έφερε” το Wimbledon στη Νέα Υόρκη μεταμορφώνοντας το κατάστημα του και διοργανώνοντας events και μια πολύ συγκινητική με αθλητές που έχουν γράψει ιστορία στο άθλημα.
Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Από τα sneakerinas στα gymnarinas: Το υβρίδιο που προσθέτει ένα νέο όρο στο λεξιλόγιο μας
View this post on Instagram
Οι τενίστες του Ralph Lauren
Tέσσερις προσωπικότητες που άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στο παγκόσμιο τένις συναντήθηκαν στη Νέα Υόρκη για μια βραδιά γεμάτη αναμνήσεις, εξομολογήσεις και χιούμορ. Ο Andre Agassi, η Caroline Wozniacki, η Genie Bouchard, and ο James Blake συμμετείχαν σε συζήτηση που διοργάνωσε ο οίκος Ralph Lauren, προσφέροντας στο κοινό μια σπάνια ματιά πίσω από τα φώτα των μεγάλων διοργανώσεων.
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο γυναικείο κατάστημα του Ralph Lauren στη Madison Avenue, λίγες ημέρες πριν από την έναρξη του ιστορικού βρετανικού Grand Slam. Αν και οι ιστορίες που ακούστηκαν αφορούσαν σπουδαίες νίκες και αξέχαστες στιγμές, στο επίκεντρο βρέθηκε κυρίως η ανθρώπινη πλευρά του πρωταθλητισμού. Οι αμφιβολίες, οι θυσίες, η ψυχολογική πίεση και οι μικρές καθημερινές συνήθειες που πολλές φορές κάνουν τη διαφορά.
Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Hermès: Γιατί “απουσίαζε” από την Εβδομάδα Ανδρικής Μόδας;
View this post on Instagram
Η συζήτηση ξεκίνησε με το ιδιαίτερο τερέν του Wimbledon, το γρασίδι, το οποίο διαχρονικά θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για κάθε τενίστα. Ο Agassi, γνωστός για τον αυθορμητισμό και το χιούμορ του, περιέγραψε με χαρακτηριστικό τρόπο τις δυσκολίες της επιφάνειας. Όπως είπε, η πρώτη του εμπειρία σε γήπεδο με γρασίδι μόνο ευχάριστη δεν ήταν, καθώς αποκλείστηκε γρήγορα, ενώ παρομοίασε την αίσθηση με το να προσπαθεί κανείς να ισορροπήσει “σαν ελαφάκι πάνω στον πάγο”. Σύμφωνα με τον ίδιο, η μετάβαση από τα χωμάτινα κορτ του Roland Garros στο γρασίδι απαιτεί τεράστια προσαρμογή, καθώς κάθε επιφάνεια δοκιμάζει διαφορετικά το σώμα και τις αντοχές ενός αθλητή.
Από την πλευρά της, η Caroline Wozniacki στάθηκε στη μοναδική ατμόσφαιρα του Centre Court. Περιέγραψε τη σχεδόν απόλυτη σιωπή που επικρατεί πριν από κάθε σερβίς, μια σιωπή που κάνει ακόμη και την αναπνοή του αθλητή να ακούγεται πιο δυνατά. Όπως εξήγησε, σε αντίθεση με άλλα τουρνουά όπου η ένταση της εξέδρας καλύπτει τα πάντα, στο Wimbledon κάθε κίνηση αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα, γεγονός που αυξάνει ακόμη περισσότερο την ψυχολογική πίεση.
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν και η αναδρομή της Genie Bouchard στην εντυπωσιακή πορεία της μέχρι τον τελικό του Wimbledon το 2014. Η Καναδή θυμήθηκε πως εκείνες τις δύο εβδομάδες ένιωθε σαν να αγωνιζόταν μέσα σε μια φούσκα, απόλυτα συγκεντρωμένη σε κάθε παιχνίδι χωρίς να σκέφτεται τις συνέπειες της νίκης ή της ήττας. Παραδέχθηκε, ωστόσο, ότι στον τελικό συνειδητοποίησε για πρώτη φορά το μέγεθος της ευκαιρίας που είχε μπροστά της και αυτή η σκέψη επηρέασε την απόδοσή της. Παρ’ όλα αυτά, χαρακτήρισε εκείνη την πορεία ως μία από τις πιο ξεχωριστές εμπειρίες της καριέρας της.
]
Ο Andre Agassi θυμήθηκε τη δική του κατάκτηση του Wimbledon το 1992, αποκαλύπτοντας ότι έφτασε στο τουρνουά χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες, έχοντας προηγουμένως χάσει τρεις τελικούς Grand Slam στους οποίους θεωρούνταν φαβορί. Όπως εξήγησε, η απουσία πίεσης λειτούργησε τελικά υπέρ του, καθώς του επέτρεψε να αγωνιστεί πιο ελεύθερα και να απολαύσει το παιχνίδι του. Ήταν, όπως είπε, μια υπενθύμιση ότι πολλές φορές η μεγαλύτερη δύναμη προκύπτει όταν ο αθλητής απαλλάσσεται από το βάρος των προσδοκιών.
Η ζωή μετά το τένις
Η κουβέντα δεν περιορίστηκε στις μεγάλες νίκες. Οι τέσσερις πρώην πρωταθλητές μίλησαν ανοιχτά και για τη ζωή μακριά από τα γήπεδα. Ο James Blake χαρακτήρισε προνόμιο το γεγονός ότι κατάφερε να μετατρέψει το παιδικό του όνειρο σε επάγγελμα, τονίζοντας ότι το τένις του δίδαξε να διατηρεί την προοπτική του ακόμη και μετά από οδυνηρές ήττες. Όπως είπε, όσο δύσκολη κι αν ήταν μια αποτυχία, πάντα θυμόταν πως εξακολουθούσε να κάνει αυτό που αγαπούσε.
Η Wozniacki ανέφερε πως αισθανόταν τυχερή επειδή είχε διαρκώς στο πλευρό της τον πατέρα της, ο οποίος ήταν και προπονητής της, γεγονός που τη βοήθησε να μη βιώσει τη μοναξιά που συχνά συνοδεύει την επαγγελματική περιοδεία. Αντίθετα, η Genie Bouchard περιέγραψε τη σκληρή πραγματικότητα των συνεχών ταξιδιών, σημειώνοντας ότι οι περισσότεροι αθλητές γνωρίζουν κάθε πόλη μόνο μέσα από το αεροδρόμιο, το ξενοδοχείο, τα γήπεδα και λίγα εστιατόρια, καθώς μετά από έναν αποκλεισμό συνήθως αναχωρούν αμέσως για τον επόμενο προορισμό.
Ξεχωριστό ενδιαφέρον είχαν και οι σκέψεις του Agassi για την ψυχολογία του πρωταθλητισμού. Όπως είπε, το τένις καλλιεργεί συχνά την τελειομανία, αφού κάθε αθλητής βρίσκεται σε μια συνεχή προσπάθεια να γίνει καλύτερος από έναν αντίπαλο που διαρκώς αλλάζει. Ακόμη και όταν έφτασε στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης, συνειδητοποίησε πως η ικανοποίηση ήταν προσωρινή, αφού πολύ γρήγορα έπρεπε να επιστρέψει στις προπονήσεις και να αποδείξει ξανά την αξία του. Η μεγαλύτερη νίκη, όπως εξομολογήθηκε, ήταν όταν κατάφερε να αγωνιστεί για τον εαυτό του και όχι για τις προσδοκίες των άλλων.
Οι τέσσερις αθλητές μοιράστηκαν επίσης τις πιο ξεχωριστές στιγμές της καριέρας τους. Για τον Blake, κορυφαία ανάμνηση παραμένει η νίκη απέναντι στον Roger Federer στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ενώ η Wozniacki ξεχώρισε την κατάκτηση του Australian Open το 2018, που της χάρισε το πρώτο και μοναδικό Grand Slam της καριέρας της. Ο Agassi στάθηκε στην επιτυχία του στο Roland Garros το 1999, όταν ολοκλήρωσε το Career Grand Slam, χαρακτηρίζοντας εκείνη τη στιγμή ως την πιο λυτρωτική της αθλητικής του διαδρομής. Η Bouchard θυμήθηκε τη νίκη της απέναντι στη Venus Williams, μια αθλήτρια που μέχρι τότε θαύμαζε μόνο μέσα από την τηλεόραση.
Η βραδιά έκλεισε με πιο ανάλαφρη διάθεση, όταν οι συμμετέχοντες αποκάλυψαν τις προλήψεις που συνόδευαν την αγωνιστική τους καθημερινότητα. Ο Blake παραδέχθηκε ότι ακολουθούσε με θρησκευτική ευλάβεια συγκεκριμένες ρουτίνες, από το ίδιο πρωινό μέχρι τη θέση των μπουκαλιών του στον πάγκο. Ο Agassi, από την άλλη, προκάλεσε γέλια όταν αφηγήθηκε πως στο Roland Garros του 1999 ξέχασε τα εσώρουχά του, αρνήθηκε να φορέσει του προπονητή του και τελικά αγωνίστηκε χωρίς αυτά. Επειδή όχι μόνο κέρδισε τον αγώνα αλλά και ολόκληρο το τουρνουά, η παράξενη αυτή επιλογή μετατράπηκε προσωρινά σε προσωπική γούρικη συνήθεια.
View this post on Instagram
Η συζήτηση επιβεβαίωσε πως πίσω από τους τίτλους, τα τρόπαια και τα παγκόσμια ρεκόρ βρίσκονται άνθρωποι που βίωσαν φόβους, αμφιβολίες και έντονες συγκινήσεις. Λίγο πριν από την έναρξη ενός ακόμη Wimbledon, οι ιστορίες τους υπενθύμισαν ότι οι μεγαλύτερες νίκες δεν κρίνονται μόνο στο σκορ αλλά και στον τρόπο με τον οποίο ένας αθλητής διαχειρίζεται την πίεση, τις αποτυχίες και τον ίδιο του τον εαυτό.
Photo Credits: @ralphlauren
