«Συνηθίζω να λέω: ζήσε, αγάπησε και γέλα. Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε είναι ότι ξεχνάμε πως μια μέρα θα πεθάνουμε. Νομίζουμε ότι θα ζούμε για πάντα. Εγώ λέω ότι η ζωή είναι σαν ένας κήπος. Υπάρχει η στιγμή που θα φυτέψεις και η στιγμή που θα απολαύσεις τους καρπούς».

Ίσως αυτή η φράση να συνοψίζει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τον άνθρωπο πίσω από το όνομα Oscar de la Renta. Έναν σχεδιαστή που δεν δημιούργησε απλώς ρούχα, αλλά έναν ολόκληρο τρόπο να βλέπεις τη ζωή: με χρώμα, κομψότητα, αισιοδοξία και μια βαθιά αγάπη για την ομορφιά.

Λίγοι γνώριζαν ότι ο Oscar Aristides de la Renta Fiallo αντιμετώπιζε καρκίνο για οκτώ χρόνια. Μέχρι το τέλος παρέμεινε ενεργός, δημιουργικός και παρών. Το όνομά του είχε ήδη συνδεθεί με την αμερικανική μόδα, το κόκκινο χαλί, τις μεγάλες στιγμές και τις γυναίκες που ήθελαν να αισθάνονται ξεχωριστές.

Ο σχεδιαστής που έντυσε τη ζωή με ομορφιά

Ήταν ένας δημιουργός της παλιάς σχολής. Σχεδίαζε με το χέρι, με την ακρίβεια ζωγράφου, με μια αίσθηση που έμοιαζε περισσότερο με τέχνη παρά με βιομηχανία. Από την Jacqueline Kennedy Onassis μέχρι την Amal Clooney, οι δημιουργίες του έντυσαν γυναίκες που σημάδεψαν την εποχή τους.

Το τελευταίο του μεγάλο νυφικό, για την Αμάλ Κλούνεϊ, ήταν ένα φόρεμα σε ιβουάρ απόχρωση, με τούλι και λεπτομέρειες που θύμιζαν την κλασική υψηλή ραπτική.

Με τον θάνατό του, στις 20 Οκτωβρίου 2014, στο σπίτι του, σε ηλικία 82 ετών, οι εικόνες μιας ολόκληρης διαδρομής πέρασαν σαν κινηματογραφικό φλας: μακριά φορέματα μέχρι το πάτωμα, λουλούδια, ανθισμένα υφάσματα, αναφορές στην Ισπανία, στη δεκαετία του ’50 και στη χρυσή εποχή του Χόλιγουντ.

Μπορεί η μόδα του να μην ήταν ποτέ επαναστατική ή ακραία. Ήταν όμως διαχρονική. Είχε τον τρόπο να ντύνει πριγκίπισσες, πολιτικούς, σταρ και γυναίκες που απλώς ήθελαν να αισθανθούν όμορφες.

«Θέλω να φτιάχνω ρούχα που ο κόσμος θα φοράει, όχι πυροτεχνήματα στην πασαρέλα», έλεγε. Και συμπλήρωνε: «Η μόδα έχει να κάνει με αυτό που είναι στη μόδα. Το στιλ έχει να κάνει με το να είσαι ο εαυτός σου».

Αυτή ήταν ίσως και η μεγαλύτερη κληρονομιά του. Δεν σχεδίαζε μεταμφιέσεις. Δημιουργούσε ρούχα που άφηναν χώρο στην προσωπικότητα εκείνης που τα φορούσε.

Ένας κομψός επαναστάτης

Πίσω από την εικόνα του κομψού κυρίου υπήρχε ένας άνθρωπος με χιούμορ, άποψη και έντονη προσωπικότητα. Του άρεσε να μιλάει για τον κήπο του στο Κεντ, να κάνει αστεία, να παρατηρεί τους ανθρώπους, να σχολιάζει τη μόδα χωρίς φόβο.

Δεν δίσταζε να εκφράζει τη γνώμη του, ακόμη κι όταν προκαλούσε αντιδράσεις. Γιατί πάνω από όλα παρέμενε ένας άνθρωπος που αγαπούσε τη ζωή.

Τον φαντάζεται κανείς νεαρό, γεμάτο φιλοδοξία, να μαθητεύει δίπλα στον Cristóbal Balenciaga, να περνά από τον Dior, τον Lanvin και τον Balmain, πριν ανοίξει τον δικό του δρόμο.

Ένας Δομινικανός στο Παρίσι. Ένας Αμερικανός δημιουργός που έφερε μαζί του τη ζωντάνια της πατρίδας του και την πειθαρχία της ευρωπαϊκής υψηλής ραπτικής.

Το 1965 παρουσίασε την πρώτη του συλλογή στη Νέα Υόρκη. Χρόνια αργότερα, το 1993, έκανε το ντεμπούτο του στην υψηλή ραπτική του Παρισιού.

Μέχρι το τέλος δημιουργούσε. Η τελευταία του συλλογή, τον Σεπτέμβριο του 2014, ήταν εμπνευσμένη από τη φύση και την άνοιξη — σαν ένας τελευταίος χαιρετισμός στη χαρά.

Η ζωή πέρα από τη μόδα

Ο Oscar de la Renta δεν ήταν μόνο τα φορέματά του. Ήταν οι άνθρωποί του, οι φίλοι του, το σπίτι του στη Δομινικανή Δημοκρατία, τα μεγάλα τραπέζια, τα σκυλιά του, οι μουσικές βραδιές.

Στις διακοπές του φιλοξενούσε φίλους και οικογένεια. Ανάμεσα στους καλεσμένους του ήταν πρόσωπα όπως η Hillary Clinton και ο Henry Kissinger. Μετά το δείπνο μπορούσε να παίξει ντόμινο, να τραγουδήσει και να απολαύσει τη στιγμή.

Για εκείνον η ζωή δεν ήταν η αναμονή για την επόμενη επιτυχία. Ήταν η ίδια η επιτυχία.

«Call me Aristides»

Ο Oscar de la Renta είχε επισκεφθεί και την Αθήνα για ένα φιλανθρωπικό gala. Η παρουσία του είχε την ίδια κομψότητα με τα ρούχα του: ψηλός, χαμογελαστός, με ένα σκούρο μπλε ριγέ κοστούμι.

Μετά την επίδειξη, γυναίκες που φορούσαν χρόνια δημιουργίες του αλλά δεν τον είχαν γνωρίσει ποτέ προσωπικά, πλησίαζαν το τραπέζι του. Του μιλούσαν ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά.

Κι εκείνος γελούσε.

«Call me Aristides», έλεγε.

Γιατί πίσω από τον θρύλο της μόδας υπήρχε ένας άνθρωπος που ήθελε πάνω από όλα να ζήσει. Να αγαπήσει και να γελάσει.