Τι απέγιναν τα XXL;

Υπήρξε μια στιγμή, όχι πολύ παλιά, που οι σχεδιαστές μόδας έδειχναν να έχουν καταλάβει ότι το σώμα δεν χρειάζεται να είναι αδύνατο για να χωρέσει και να αναδείξει ένα ωραίο ρούχο. Κάπως έτσι γνωρίσαμε την Ashley Graham, την Paloma Elsesser, την Precious Lee, γυναίκες που δεν εμφανίστηκαν απλώς ως plus-size μοντέλα αλλά ως πρωταγωνίστριες της πασαρέλας.

Κορίτσια που είδαμε και χειροκροτήσαμε σε ντεφιλέ ιστορικών οίκων όπως ο Fendi και η Chloé, αλλά και σε επιδείξεις των Versace και Moschino. Για ένα διάστημα, η παρουσία διαφορετικών σωματότυπων στην πασαρέλα δεν έμοιαζε με παρένθεση, αλλά με μέρος της ίδιας της ιστορίας της βιομηχανίας της μόδας και της παραγωγής προτύπων. Τα σώματα που μέχρι τότε έμεναν έξω από το κάδρο μπήκαν στην εικόνα χωρίς να χρειάζεται να απολογηθούν.

@palomija

Και μετά, χωρίς καμία προειδοποίηση, το κάδρο άρχισε πάλι να στενεύει και να επανέρχεται στο σενάριο που γνωρίζουμε απέξω εδώ και δεκαετίες. Εξαιρετικά αδύνατα μοντέλα σε καμπάνιες, συλλογές, εξώφυλλα, βιτρίνες, στα όνειρα και στους εφιάλτες μας.

Για τη σεζόν Φθινόπωρο/Χειμώνας 2026 που μόλις ξεκίνησε, τα νούμερα μιλούν από μόνα τους. Από 7.817 looks που παρουσιάστηκαν σε 182 σόου και παρουσιάσεις στις τέσσερις μητροπόλεις της μόδας —Νέα Υόρκη, Λονδίνο, Μιλάνο, Παρίσι— το 97,6% ήταν straight-size, το 2,1% mid-size και μόλις το 0,3% plus-size, ό,τι κι αν σημαίνει τελικά αυτό.

Την προηγούμενη σεζόν, το ποσοστό των plus-size μοντέλων ήταν 0,9%. Στο Παρίσι, η εικόνα είναι σχεδόν απόλυτη: 99,5% straight-size, 0,4% mid-size και 0,1% plus-size. Στο Λονδίνο, που παραμένει η πιο «ανοιχτή» από τις τέσσερις πόλεις, υπάρχει σαφώς μεγαλύτερη ποικιλία, όμως ακόμη κι εκεί η συμμετοχή των plus-size μοντέλων υποχώρησε.

Ακόμη κι αν ένα μοντέλο έχει θέση στην πασαρέλα, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι υπάρχει θέση για το σώμα της και στην παραγωγή. Ας είναι καλά το Ozempic, το Mounjaro και η νέα εποχή των φαρμάκων απώλειας βάρους, που έχουν αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο μιλάμε για το σώμα και, αναπόφευκτα, τον τρόπο με τον οποίο το βλέπει η αγορά. Τα σώματα αλλάζουν, αλλάζουν και οι αντιλήψεις γύρω από αυτά. Και όταν αλλάζει η αντίληψη, η μόδα —που διαβάζει το σώμα και ως καταναλωτικό δεδομένο— δεν μένει ανεπηρέαστη.

@ashleygraham

Οι αληθινοί άνθρωποι, πάντως, δεν εξαφανίστηκαν ούτε άλλαξαν ξαφνικά νούμερο. Περίπου το 66% των Αμερικανίδων εξακολουθεί να φορά US 14 και πάνω, ενώ η αγορά μεταχειρισμένων ρούχων δείχνει ότι η ζήτηση για μεγαλύτερα μεγέθη αυξάνεται. Την ίδια στιγμή, στις διεθνείς αλυσίδες καταστημάτων η προσφορά μικραίνει.

Από το H&M μέχρι το Mango, τα μεγαλύτερα μεγέθη έχουν αρχίσει να γίνονται είδος προς εξαφάνιση. Η απάντηση της αγοράς είναι ότι η ζήτηση έχει αλλάξει. Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που παραμένει: πώς ακριβώς μετράς τη ζήτηση για κάτι που σταδιακά παύεις να προσφέρεις;

Το ίδιο ερώτημα μπορεί να τεθεί και στην Ελλάδα, χωρίς να χρειάζεται να κατασκευάσουμε αριθμούς ή να επικαλεστούμε έρευνες. Αρκεί μια βόλτα στην αγορά, ένα πολυκατάστημα, ένα ελληνικό e-shop. Τα μεγαλύτερα μεγέθη υπάρχουν συχνά σαν υποσημείωση. Δεν είναι πάντοτε διαθέσιμα στα ίδια ρούχα που βλέπουμε στη βιτρίνα, δεν έχουν πάντα την ίδια επιλογή και δεν είναι αυτονόητο ότι ένα ρούχο που παρουσιάζεται σε μια καμπάνια θα μπορεί να αγοραστεί σε όλους τους σωματότυπους που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί.

Η συμπερίληψη δεν τελειώνει στην πασαρέλα. Ο σχεδιαστής Christian Siriano, που γνωρίσαμε στο Project Runway, έχει επανειλημμένα μιλήσει για την ανάγκη η παρουσία διαφορετικών σωμάτων στην πασαρέλα να συνοδεύεται και από πραγματική διαθεσιμότητα ρούχων. Η πασαρέλα δίνει ορατότητα. Η παραγωγή δείχνει αν το εννοείς.

@ashleygraham

Για χρόνια, το plus-size ρούχο αντιμετωπιζόταν σαν ένας παράλληλος κόσμος. Ίδιο brand, διαφορετική αισθητική. Τα trends έφταναν αργότερα, οι σιλουέτες συχνά σχεδιάζονταν περισσότερο για να κρύψουν παρά για να αναδείξουν και η λέξη «κολακευτικό» χρησιμοποιείτο για να περιγράψει όλα όσα δεν έπρεπε να φαίνονται.

Σήμερα υπάρχουν ακόμη δημιουργοί και brands που επιμένουν. Η Ester Manas έχει χτίσει ολόκληρη την ταυτότητα της πάνω στην ιδέα ότι ένα ρούχο μπορεί να σχεδιαστεί για περισσότερα από ένα σώματα. Η Karoline Vitto δουλεύει με προσαρμόσιμα και ευέλικτα ρούχα, ώστε το σώμα να μην αποτελεί περιορισμό στον σχεδιασμό. Και αν παρατηρήσετε τις βιτρίνες της lululemon, που ήρθε πρόσφατα και στη χώρα μας, με καταστήματα στην οδό Ακαδημίας και στο Golden Hall, θα διαπιστώσετε ότι ακόμη και οι κούκλες που φορούν αθλητικά ρούχα δεν μοιάζουν όλες με το ίδιο, παλιό πρότυπο σώματος. Έτσι, για αλλαγή.

Και στην Ελλάδα δεν χρειάζεται να περιμένουμε κάποια ανακοίνωση για να καταλάβουμε τη διαφορά. Το βλέπεις όταν ψάχνεις ένα φόρεμα και η επιλογή στα μεγαλύτερα μεγέθη τελειώνει εκεί όπου αρχίζει η καμπάνια.

Τα XXL δεν εξαφανίστηκαν. Οι γυναίκες που τα φορούν δεν εξαφανίστηκαν. Αυτό που εξαφανίζεται είναι η διάθεση της μόδας να τους αφήσει χώρο. Και στο τέλος, το ερώτημα δεν είναι αν ένα μεγαλύτερο σώμα χωράει στη μόδα. Το ερώτημα είναι αν η μόδα χωράει ακόμη όλους τους ανθρώπους που θέλουν να τη φορέσουν.