Ντυνόμαστε σαν το σαλόνι μας

Κάποτε το σπίτι και η γκαρνταρόμπα είχαν σαφείς και διαφορετικούς ρόλους. Το σπίτι ήταν για να ζούμε, το άλλο για να ερμηνεύουμε ρόλους ανάλογα με την εμφάνιση μας. Φέτος, όμως, τα όρια μοιάζουν να έχουν μπερδευτεί σε έναν αναπάντεχο διάλογο. Το σαλόνι περνάει στην ντουλάπα και οι πολυθρόνες, οι κουρτίνες, τα χαλιά και οι ταπετσαρίες αποκτούν δεύτερη ζωή πάνω στο σώμα με σακάκια, παντελόνια, παλτό που δεν προδίδουν απαραίτητα την πηγή έμπνευσης τους.

Μας αρέσει η ιδέα να εμπνεόμαστε από αντικείμενα που αντέχουν στον χρόνο. Μπροκάρ, ανάγλυφα, επιβλητικά. Είναι μια νέα εμμονή με την υλικότητα. Ρούχα που έχουν βάρος, επιφάνεια, δεύτερη ανάγνωση. Υφάσματα που δεν θέλεις μόνο να τα κοιτάξεις αλλά και να τα αγγίξεις. Ακόμη καλύτερα, να τα φοράς.

Το ζακάρ επιστρέφει με τη διακοσμητικότητά του, το βελούδο αποκτά ξανά βραδινή αλλά και καθημερινή χρήση, ενώ τα μοτίβα θυμίζουν εκείνα τα υφάσματα που κάποτε θεωρούσαμε υπερβολικά πολύτιμα για να φορεθούν έξω από το σπίτι. Τώρα ακριβώς εκεί βρίσκονται.

Στις συλλογές του φθινοπώρου, η πολυτέλεια εκφράζεται χωρίς λογότυπα, προκύπτει μέσα από την επιφάνεια. Ένα παλτό που μοιάζει με ταπετσαρία, μια κάπα με πλούσια υφή, ένα φόρεμα που θυμίζει vintage ύφασμα επίπλωσης, μια ετόλ που μοιάζει περισσότερο με αντικείμενο design παρά με πανωφόρι.

Η Sarah Burton στον οίκο Givenchy κινείται σε αυτή τη θεατρική κατεύθυνση με κάπες και αυστηρές σιλουέτες, ενώ το brand Akris προτείνει παλτό όπου η υφή πρωταγωνιστεί. Στον οίκο Chloé, το μποέμ στοιχείο αποκτά πιο πλούσια, σχεδόν συλλεκτική αίσθηση. Και αλλού, σε βιτρίνες, σε φωτογραφίες, σε κρεμάστρες, είδαμε τοπ που μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από κάποιο όμορφο χαλί.

Ακόμη και όταν το ρούχο δεν παραπέμπει άμεσα σε κάποιο αντικείμενο του σπιτιού, η λογική είναι ίδια. Περισσότερη υφή, περισσότερη αφή, μαζί και προσωπικότητα. Το tapestry είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Για χρόνια παρέμενε συνδεδεμένο με vintage interiors, παλιές πολυθρόνες και κάστρα. Τώρα γίνεται σακάκι, φούστα ή φόρεμα. Το είδαμε στη συλλογή Maison Margiela, την ίδια στιγμή που ο Loewe επιμένει στην ιδέα ότι ένα ρούχο μπορεί να θυμίζει αντικείμενο τέχνης χωρίς να χάνει τη λειτουργικότητά του.

Και υπάρχει φυσικά η γούνινη ετόλ. Όχι μόνο ως πρακτικό χειμερινό πανωφόρι, αλλά ως μια ολόκληρη αισθητική. Υπερβολικό, σχεδόν αφράτο, θυμίζει εκείνα τα interiors όπου όλα μοιάζουν φτιαγμένα για να καθίσεις, να ξαπλώσεις, να μείνεις λίγο περισσότερο.

Το ενδιαφέρον είναι ότι ένα κομμάτι αρκεί. Φανταστείτε ένα μπροκάρ σακάκι πάνω από ένα απλό μαύρο παντελόνι. Μια βελούδινη φούστα με λευκό πουκάμισο. Ένα κεντημένο παλτό με τζιν. Ένα ζακάρ σακάκι πάνω από λευκό τι-σερτ.

Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να μοιάζουμε με το σπίτι μας. Είναι να πάρουμε από το σπίτι αυτό που μέχρι τώρα έλειπε από την καθημερινή γκαρνταρόμπα: την αίσθηση της αφής. Μετά από χρόνια minimal γραμμών, ουδέτερων χρωμάτων και ρούχων που έμοιαζαν σχεδόν αόρατα, η μόδα θέλει ξανά να έχει επιφάνεια. Να κάνει θόρυβο χωρίς απαραίτητα να φωνάζει. Να δείχνει ακριβή μέσα από το ύφασμα και όχι μέσα από την ετικέτα. Και κάπως έτσι, το φετινό fashion mood είναι ξεκάθαρο. Αν το σπίτι μας έχει βελούδο, ζακάρ, χαλιά και γούνα, γιατί να μην τα φορέσουμε; Μύρισε φθινόπωρο.

ΤΟ SHOPPING EDIT

Ζακάρ σακάκι: Η πιο εύκολη είσοδος στην τάση. Φοριέται με τζιν για να μην δείχνει υπερβολικά «καλό».

Βελούδινη φούστα: Μαύρη, μπορντό ή σοκολατί. Με πουκάμισο την ημέρα, με λεπτό top το βράδυ.

Tapestry jacket: Το statement κομμάτι που μπορεί να μετατρέψει ένα total black look σε ολόκληρη εμφάνιση.

Shearling coat: Όσο πιο πλούσια η υφή, τόσο καλύτερα. Κρατήστε τα υπόλοιπα απλά.

Υφασμάτινη τσάντα: Αν δεν θέλετε να επενδύσετε σε παλτό ή σακάκι, ξεκινήστε από ένα αξεσουάρ με ζακάρ υφή.

Το μυστικό: Μην συνδυάσετε όλα τα «έπιπλα» μαζί. Ένα πλούσιο ύφασμα τη φορά είναι αρκετό για να κάνει τη διαφορά.