Το κοστούμι δεν πάει πια στο γραφείο

Το κοστούμι επιστρέφει. Γιατί “έφυγε” ποτέ από τη μόδα; Με ή χωρίς γραβάτα; Έχει σημασία; Η μόδα ξαναθυμήθηκε τα πέτα, τις βάτες, τις ρίγες, τα ανδρικά παντελόνια και την αίσθηση εξουσίας που κάποτε συνόδευε ένα καλό tailoring, την ίδια ακριβώς εποχή που σχεδόν κανείς δεν χρειάζεται πια να ντυθεί έτσι για να πάει στη δουλειά.

Το κοστούμι, με άλλα λόγια, αναβαθμίστηκε. Δεν είναι πια για το γραφείο. Φοριέται και στο δείπνο. Στα εγκαίνια μιας γκαλερί. Σε ένα πάρτι όπου όλοι υποτίθεται ότι «θα περάσουν για ένα ποτό» και τελικά επιστρέφουν σπίτι στις τρεις. Για έναν γάμο στον οποίο δεν θέλεις να φορέσεις άλλο ένα φόρεμα. Για εκείνο το βράδυ που θέλεις να δείχνεις ακριβώς όσο ντυμένη χρειάζεται. Θυμάστε την Μπιάνκα Τζάγκερ με το λευκό της κοστούμι ως νύφη;

@ysl

Το βλέπεις στην πασαρέλα και καταλαβαίνεις αμέσως ότι κάτι έχει αλλάξει. Ο Tom Ford αναβαθμίζει τις ρίγες. Το κοστούμι είναι στενό αλλά όχι πειθαρχημένο, χαλαρό αλλά όχι αδιάφορο. Στον Saint Laurent, το σακάκι τραβάει τη μέση, το παντελόνι επιμηκύνει το σώμα και το γυμνό δέρμα ανάμεσα στα δύο μοιάζει σχεδόν πιο σημαντικό από το ίδιο το tailoring. Ο Givenchy της Sarah Burton παίζει με τις υπερβολικές αναλογίες και τις ρίγες, ενώ η The Row αφαιρεί ό,τι περιττό υπάρχει μέχρι να μείνει σχεδόν η ιδέα ενός κοστουμιού.

Και μετά έρχεται ο Issey Miyake, με σακάκια που δένουν με λεπτές ζώνες και εσάρπες που μοιάζουν να έχουν πέσει στον ώμο χωρίς καμία προσπάθεια. Το κοστούμι Gucci είναι πιο θεατρικό. Ο Jean Paul Gaultier το προτιμά πιο προκλητικό. Και στους Dolce & Gabbana, το tailoring έχει μια δόση μαφίας.

Υπάρχει, βέβαια, και μια πολύ συγκεκριμένη κινηματογραφική καταγωγή σε όλο αυτό. Η Tess McGill της Melanie Griffith στο Working Girl με τα κοστούμια με τις βάτες, η Meredith Johnson της Demi Moore στο Disclosure. Δύο γυναίκες, δύο διαφορετικές θέσεις στην εταιρική ιεραρχία, ίδιο μήνυμα: το ρούχο μπορεί να γίνει εξουσία. Ήταν η δυνατότητα να μπεις σε έναν χώρο που δεν σου ανήκε και, τουλάχιστον για λίγα λεπτά, να τον κάνεις δικό σου επειδή έμοιαζες σαν να σου ανήκε. Και η φωνή της Ντόλι Πάρτον να τραγουδάει 9 to 5.

@iliridakrasniqi

Το κοστούμι δεν χρειάζεται πια να σε κάνει να μοιάζεις με στέλεχος. Σε κάνει να μοιάζεις σαν να μπορείς να είσαι οτιδήποτε θέλεις. Ζούμε στην εποχή όπου μπορείς να συμμετέχεις σε επαγγελματικό meeting από το κρεβάτι σου φορώντας ένα vintage T-shirt και κάτι που, από τη μέση και κάτω, δεν θα έπρεπε να βρίσκεται ποτέ σε δημόσιο χώρο. Το Teams δεν ενδιαφέρεται για το παντελόνι σου. Το Zoom ακόμη λιγότερο. Το βράδυ όμως είναι άλλη ιστορία. Εκεί το κοστούμι ξαναβρίσκει τη δύναμή του.

Ένα σακάκι Tom Ford πάνω σε γυμνό δέρμα δεν έχει καμία σχέση με ένα σακάκι Tom Ford πάνω από ένα λευκό πουκάμισο. Σκεφτείτε ένα Saint Laurent tuxedo. Ένα υπερμεγέθες The Row με λεπτό top από μέσα μπορεί να είναι πιο sexy από ένα φόρεμα που έχει σχεδιαστεί εξαρχής για να είναι sexy. Η μόδα λατρεύει αυτές τις αντιφάσεις.

Σακάκι λοιπόν. Παντελόνι. Ένα top. Ένα κόσμημα. Τέλος. Δεν χρειάζεται να αποφασίσεις αν το φόρεμα είναι αρκετά βραδινό, αν η φούστα είναι πολύ κοντή, αν το παπούτσι είναι υπερβολικό ή αν χρειάζεσαι άλλη μία τσάντα. Αν και, ας είμαστε ειλικρινείς, πάντα χρειαζόμαστε άλλη μία τσάντα.

Το φοράς με γόβες και είσαι σχεδόν Working Girl. Με μοκασίνια γίνεσαι λίγο The Row. Με ένα bralette από μέσα γίνεται Saint Laurent. Με λευκό T-shirt γίνεται σχεδόν αδιάφορο. Με ένα vintage κόσμημα γίνεται προσωπικό. Και με ένα ματ κόκκινο κραγιόν γίνεται βραδινή στολή. Σε λευκή έκδοση, έχετε το νυφικό των ονείρων σας. Εργαζόμενα κορίτσια. Με ή χωρίς γραβάτα.