Και ίσως γι’ αυτό παραμένει τόσο relevant με την εποχή. Την ώρα που η μόδα αλλάζει ταχύτητα, που τα πάντα γίνονται πιο casual, πιο άνετα, πιο εύκολα και συχνά πιο αδιάφορα, εκείνος εξακολουθεί να φορά κοστούμι. Όχι όμως σαν στολή εξουσίας αλλά σαν καθημερινό ρούχο, παραδίδοντας μαθήματα στιλ.

Γιατί μετανιώνω προσωπικά; Γιατί είχαμε βρεθεί στο ίδιο ασανσέρ στο Τόκιο, μέναμε στο ίδιο ξενοδοχείο, και δεν του μίλησα, δεν του εξέφρασα ποτέ τον θαυμασμό μου, δεν του είπα πως σαν φοιτήτρια ακόμη στο Λονδίνο, μάζευα χρήματα για να αγοράζω ρούχα του από το κατάστημα του στο Covent Garden, όπως ένα γκρι κοστούμι, αφοδράριστο, μαγικό που αγαπούσα κι αγαπώ και φοράω ακόμη.

Αυτό είναι και το ενδιαφέρον της νέας του συλλογής, με τον τίτλο «Suits In Unsuitable Situations». Η ιδέα είναι απλή και, ακριβώς γι’ αυτό, σχεδόν ανατρεπτική. Γιατί ένα κοστούμι πρέπει να περιμένει έναν γάμο, μια συνέντευξη ή μια σημαντική εκδήλωση για να φορεθεί; Γιατί να μην μπορείς να μπεις στη θάλασσα με το παντελόνι σου σηκωμένο, με πουκάμισο, γραβάτα και σακάκι, όπως στη φωτογραφία του παππού του Smith; Η αφαίρεση της σοβαροφάνειας από το tailoring γίνεται για τον Βρετανό σχεδιαστή τρόπος ζωής.

Διαβάστε ακόμη: Gabriela Hearst x Paul Smith: Μια capsule συλλογή με μια συναρπαστική ιστορία

Κοιτάζοντας τις εικόνες του Paul Smith με τον Gary Oldman, τον Peter Capaldi, τη Samantha Morton και τον Sheku Kanneh-Mason, σε πρόσφατη φωτογράφηση, καταλαβαίνεις πως ένα καλό ρούχο δεν χρειάζεται να φωνάζει. Χρειάζεται να κινείται μαζί σου. Ο Oldman φορά το καφέ κοστούμι που αγόρασε ο ίδιος, ο Capaldi επιστρέφει στα κομμάτια που έχει συνδέσει με τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής του, ενώ η Morton θυμάται ακόμη το κοστούμι Paul Smith που επέλεξε για τα Όσκαρ, όταν όλες οι υπόλοιπες καλεσμένες φορούσαν φορέματα. Δεν είναι απλώς πελάτες ενός brand αλλά άνθρωποι που έχουν ενσωματώσει τα ρούχα στην καθημερινότητα τους.

Για τον Πολ Σμιθ η μεγάλη διαφορά βρίσκεται ανάμεσα στο στιλ και στη μόδα. Η μόδα θέλει το καινούργιο. Το στιλ ενδιαφέρεται για το τι μένει. Ένα κοστούμι που φοράς ξανά και ξανά, ένα ζευγάρι παπούτσια που έχει ταξιδέψει μαζί σου, ένα παλτό που αποκτά τη δική σου φόρμα όσο περνούν τα χρόνια είναι πολύ πιο προσωπικά από ένα ρούχο που αγοράστηκε για να φωτογραφηθεί μία φορά.

Ο Paul Smith το κατάλαβε νωρίς. Χαλάρωσε τις βάτες, έκανε το tailoring πιο μαλακό, άφησε το ύφασμα να ακολουθεί το σώμα αντί να το φυλακίζει. Το «A Suit To Travel In», φτιαγμένο από μάλλινο νήμα που αντιστέκεται στο τσαλάκωμα, είναι σχεδόν η τέλεια απάντηση σε μια εποχή που ζητά από τα ρούχα να είναι κομψά, πρακτικά, άνετα, να ταξιδεύουν, να εναρμονίζονται, να αναπνέουν μαζί μας. Με ρίγες ή χωρίς.

Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμη που μου αρέσει στον Paul Smith. Δεν έχει ανάγκη να μετατρέψει την ανεξαρτησία του σε μύθο. Η εταιρεία του παραμένει ανεξάρτητη, ενώ ο ίδιος μιλά για τα δύσκολα οικονομικά χρόνια χωρίς να παριστάνει ότι όλα είναι τέλεια. Σε μια βιομηχανία που συχνά παρουσιάζει την επιτυχία σαν αδιάκοπη άνοδο, αυτή η ειλικρίνεια έχει τη δική της κομψότητα.

Αυτός δεν είναι άλλωστε ο ορισμός της σύγχρονης πολυτέλειας; Όχι να μπορείς να αγοράσεις τα πάντα, αλλά να ξέρεις τι αξίζει να κρατήσεις. Ένα κοστούμι. Μια σχέση ζωής. Μια αισθητική που δεν χρειάζεται να αλλάζει κάθε έξι μήνες για να παραμείνει ζωντανή. Ο Paul Smith δεν προσπαθεί να προσποιηθεί κάτι που δεν είναι, ούτε να φωνάξει το DNA του με εμμονικά λογότυπα. Όταν τον ξανασυναντήσω πάντως, σίγουρα θα του μιλήσω. Για το γκρι κοστούμι μου που αφηγείται ιστορίες από το Λονδίνο στον κόσμο.