Οι συλλογές του Michael Kors αποτελούν παραδοσιακά μια από τις πιο δημοφιλείς στιγμές της Εβδομάδας Μόδας της Νέας Υόρκης. Κι αυτό γιατί μοιάζει να διαβάζει τις σκέψεις μας. Αυτή τη φορά είδαμε τη Νέα Υόρκη μέσα από έναν φακό που είχε περάσει από τα ’60s, χωρίς όμως να μένει εγκλωβισμένος σε αυτά. Η πόλη συνάντησε τη μοντέρνα τέχνη, τη γεωμετρία και εκείνη την ιδιαίτερη ενέργεια της εποχής όπου η μόδα άρχισε να γίνεται πιο τολμηρή και να αποκτά χαρακτήρα.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Πλεκτά για ελεύθερα πνεύματα

Το MoMA Sculpture Garden ήταν το ιδανικό σκηνικό, εκεί όπου οι διαφορετικές αναφορές του Kors είχαν νόημα. Η τέχνη του Alexander Calder, τα cut-outs του Henri Matisse, τα έργα της Carmen Herrera και η αρχιτεκτονική της Νέας Υόρκης ήταν η έμπνευση. Η δεκαετία του ’60 ήταν παντού. Οι αναφορές στην Edie Sedgwick και τη Nico, δύο από τις χαρακτηριστικές φιγούρες της Factory εποχής, συνέθεσαν μια γκαρνταρόμπα που με τη νεανική, ανδρόγυνη αίσθηση εκείνης της περιόδου.

Ο Kors απομακρύνθηκε από την ανάγκη για απολύτως συμμετρικές γραμμές και άφησε τα ρούχα να αποκτήσουν κίνηση μέσα από ασυνήθιστα τελειώματα. Φορέματα με άνισα μήκη, ζιγκ-ζαγκ στριφώματα και λεπτομέρειες που ακολουθούσαν τη γραμμή του σώματος έδιναν μια αίσθηση ελεγχόμενης ασυμμετρίας. Αυτή η σχεδιαστική καθαρότητα είναι που κρατά τη συλλογή μακριά από το costume-like ύφος που συχνά μπορεί να προκαλέσει μια τόσο έντονη αναφορά στα ’60s.

 

Το μαύρο και το λευκό λειτουργούν ως βάση, όμως η Spring 2027 παλέτα του Michael Kors είναι ζωντανή και αγαπά το χρώμα.  Κόκκινο, κίτρινο, πράσινο και μπλε είχαν δύναμη και έκαναν τα looks να μοιάζουν με έργα τέχνης. Ιδιαίτερο ρόλο έπαιξαν και τα αξεσουάρ.

Τα δερμάτινα pendants φορέθηκαν σε layers, τα γυαλιά είχαν το χαρακτηριστικό bug-eye σχήμα και οι τσάντες θύμιζαν τη βιομηχανική αισθητική των tubular steel καρεκλών του Marcel Breuer. Ακόμη και το μακρύ, στενό μαντήλι, ένα αξεσουάρ που έχει επιστρέψει δυναμικά στη μόδα και οι λευκές go-go boots ολοκληρώνουν τη σύνδεση με τη mod εποχή.

Δεν θα την χαρακτηρίζαμε όμως ρετρό. Ούτε θα μπορούσαμε να φανταστούμε πως βγήκαν από μια παλιά ταινία. Περισσότερο θα λέγαμε ότι ήταν σαν ο σχεδιαστής να οραματίστηκε μια Νέα Υόρκη γεμάτη τέχνη και να μας κάλεσε σε αυτήν. Μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση και σκηνοθεσία σε σύγκριση με αυτήν της προηγούμενης συλλογής που ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακή και θεατρική αλλά πολύ σωστά τοποθετημένη.

Οι ασυμμετρίες δεν ήταν κατά τη γνώμη μας από τα δυνατά στοιχεία της συλλογής, η οποία όμως μας κέρδισε με τα αξεσουάρ και τα χρώματα της. Μια Νέα Υόρκη που πολύ θα θέλαμε να ήταν αληθινή.