Ο Ζαν Ντεσές (Jean Dessès) παρέδωσε τη σκυτάλη στον Γιάννη Τσεκλένη. Ο Tseklenis την πέρασε στη Λουκία, η οποία τρέχει εδώ και καιρό μόνη της, στο κουλουάρ της υψηλής ραπτικής. Θα παραδώσει τη σκυτάλη στη Celia Krithariotis; Αποκλειστικά από την τελευταία εξαρτάται, αν και πιστεύουμε πως μετά τον Ζαν Ντεσές ο οίκος θα είναι ο επόμενος που θα πάρει τη γαλλική διαπίστευση της “υψηλής ραπτικής”.

Διαβάστε ακόμη: Οίκος Τσούχλου: Το πέρασμα από τη μοδιστρική στην υψηλή ραπτική

Η Λουκία, η τελευταία grande couturière

Η Coco Chanel αυτοπροσδιοριζόταν ως “ράφτρα”. Υποκλινόταν μάλιστα στον Cristobal Balenciaga, ως τον “κορυφαίο ράφτη όλων” και εκτιμούσε μάλιστα τον μεγάλο της αντίπαλο Christian Dior ως “άθλιο ράφτη”. Ταυτόχρονα είχαν συμπέσει τη μαγική εκείνη εποχή στο Παρίσι πολλοί “μεγάλοι ράφτες και ράφτριες”: ο Yves Saint Laurent, η Elsa Schiaparelli, η Jeanne Lanvin κ.ά. Σήμερα, αν αποκαλέσει κάποιος, ενώπιόν της, τη Σήλια Κριθαριώτη ως “ράφτρα”, θεωρούμε πως θα εισπράξει το δολοφονικό βλέμμα μιας βασιλικής κόμπρας. Αν την αποκαλέσει “τεράστια couturière “, θα βελτιωθεί κάπως το βλέμμα, όμως δεν νομίζουμε πως η ίδια θα αισθανθεί κολακευμένη. O tempora o mores…

Διαβάστε ακόμη: Οίκος Μαυρόπουλου: Η ελληνική απάντηση στην haute couture

Η Μαρίνα Βερνίκου με μια δημιουργία της Λουκίας.

Ζούμε στη μαρκετινίστικη εποχή όπου οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους και καινούριοι όροι έχουν εφευρεθεί για να προσθέσουν “σπουδαιότητα” – designer ή creative director. Ο Λευτέρης Λαζάρου που έφερε στη χώρα μας το πρώτο της αστέρι Michelin, αισθάνεται πιο άνετα όταν τον προσφωνούν “μάγειρο”, τολμήστε όμως να χαρακτηρίσετε έτσι τον πρώτο αποχωρήσαντα από το MasterChef και θα δείτε. Ο Κώστας Μαυρόπουλος κολακεύτηκε όταν μια από τις διάσημες ράφτρες των Αθηνών τον θεώρησε κορυφαίο “δικό” τους. Υπάρχει μόνο μια ειδοποιός διαφορά: οι ράπτριες που ξεπατικώνουν ένα ήδη ραμμένο ρούχο και το αναπαράγουν άψογα και εκείνος που υλοποιούν τους δικούς τους οραματισμούς και τους δημιουργούν άψογα. Γιατί αυτό ακριβώς είναι το πνεύμα της υψηλής ραπτικής: αψεγάδιαστη τεχνική και πρότυπα σχέδια. Αυτό που κάνει ακριβώς η Λουκία! Είναι πολλοί αυτοί που θεωρούν τη Λουκία ως την κορυφαία σχεδιάστρια μόδας της νεότερης Ελλάδας. Σχεδόν το σύνολο των ανθρώπων που ασχολούνται με τη μόδα τη σέβεται και μιλά κολακευτικά για τη δουλειά της, τουλάχιστον όποτε ομιλούν δημόσια. Γιατί στην Ελλάδα ζούμε…

Μοναδική δημιουργός

Όταν η Λουκία πρωτoάνοιξε το ατελιέ της το 1977, στο χώρο μιας αποθήκης στην οδό Κανάρη, ο Γιάννης Τσεκλένης, ο αδιαμφισβήτητα κορυφαίος Έλληνας σχεδιαστής εκείνη την εποχή, μετρούσε ήδη εννέα μπουτίκ στο εξωτερικό. Η νεαρή Λουκία την εποχή εκείνη, δεν είχε καν ξεκαθαρίσει στο μυαλό της με τι ακριβώς ήθελε να ασχοληθεί. Μόλις είχε επιστρέψει από το Λονδίνο, όπου είχε σπουδάσει αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων και σχεδιασμό μόδας στο φημισμένο Central Saint Martins College του Λονδίνου. Γρήγορα απέρριψε την αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων, ως μια τέχνη που την ξεπερνoύσε. Όπως και η art de la table, στην οποία η νεαρή Λουκία επιδιδόταν επ’ αμοιβή για να συμπληρώνει το πενιχρό φοιτητικό της συνάλλαγμα την εποχή του Λονδίνου. Από μικρή γοητευόταν από τα υφάσματα, τις υφές τους, τη μουσική που παράγουν όταν τρίβονται απαλά μεταξύ τους, οπότε οι επιλογές της έγιναν μονόδρομος. Όπως, οι πραγματικοί λάτρεις του κρασιού θέλει να ικανοποιούνται ταυτόχρονα όλες της οι αισθήσεις, προτού ξεκινήσει να δημιουργεί. Εμπνέεται από τα υλικά, όπως ο Jackson Pollock, όταν βουτούσε τα χέρια του στις μπογιές και δοκίμαζε τις υφές τους στα δάκτυλά του, προτού τις απλώσει στον καμβά. Η μόνη αίσθησή της που μένει ανικανοποίητη ενόσω δημιουργεί είναι η γεύση. Όπως όμως οι οινόφιλοι ανακάλυψαν το τσούγκρισμα των ποτηριών για να ικανοποιούν και την ακοή, έτσι και η Λουκία μπορεί να ικανοποιήσει τη γεύση της με ένα ποτήρι λευκό κρασί από τον τόπο της, τη Σάμο.

Πέτρος Κόκκαλης και Δήμητρα Ματσούκα με νυφικό από το Atelier Loukia.

Η Λουκία ήταν η μοναδική που εφάρμοζε (και εφαρμόζει στις υψηλής ραπτικής δημιουργίες της) την τεχνική moulage, όπου τα υφάσματα δεν κόβονται σε πατρόν, αλλά πάνω σε κούκλες μανεκέν ή πάνω σε γυναικεία σώματα. Μάλιστα δεν χρησιμοποιεί αρχικά ευτελούς ποιότητας υφάσματα όπως κάνουν διάφοροι: αλλιώς “κάθεται” η γάζα κι αλλιώς η οργάντζα… Την ίδια τεχνική ακολουθούσε και ο μεγάλος Cristobal Balenciaga. Στην τεχνική αυτή ο δημιουργός δεν έχει συγκεκριμένο σχέδιο στο μυαλό του, αλλά αφήνεται να οδηγείται από τα διαφορετικά υφάσματα, τις υφές και τα χρώματά τους, επιτρέποντας στον όγκο και τη βαρύτητα να καθορίσουν τη φόρμα. Ο σχεδιαστής συμπεριφέρεται ως γλύπτης ή ως abstract (αφηρημένος) ζωγράφος. H Λουκία χρησιμοποιεί με μαγικό τρόπο τις μουσελίνες, τις δαντέλες, τους ταφτάδες και τις οργάντζες, για να δημιουργήσει τις ονειρικές φιγούρες της. Στα ρομαντικά παραμύθια της Λουκίας υπάρχουν μόνο νεράιδες, νύμφες και ξωτικά, όπως άλλωστε είναι και το προσωνύμιο που της έχουν δώσει. Οι άσχημες κακές μάγισσες ας ψάξουν άλλο οίκο για να τις ντύσει…

Διακριτικό στιλ

Η Λουκία, παρότι είναι ιδιαίτερα αγαπητή σε πολλές γυναίκες, μοιάζει να είναι εκτός εποχής. Συγκεκριμένα σαν να γεννήθηκε σε λάθος εποχή. Τα social media την αφήνουν παγερά αδιάφορη, οι influencers το ίδιο, οι δημόσιες σχέσεις και το μάρκετινγκ αποτελούν για εκείνη terra ingognita, ανεξερεύνητο έδαφος. Εντυπωσιάστηκε πόσο επηρεάστηκαν οι λογαριασμοί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αφότου σχεδίασε το νυφικό τής Χριστίνας Μπόμπα, όχι επειδή την υποτίμησε, αλλά επειδή δεν την γνώριζε. Η Λουκία είναι μια ευγενική grande dame, ταπεινή, όπως άλλωστε μεγάλες κυρίες” ήταν και εκείνες που έντυνε στο παρελθόν και έχουν φύγει από τη ζωή: τη Μελίνα Μερκούρη και τη Δέσπω Διαμαντίδου. Πολλές όμως νεαρές Ελληνίδες λατρεύουν τη δουλειά της και της έχουν αναθέσει τα νυφικά τους. Βλέπετε, τα νυφικά είναι η τελευταία μορφή υψηλής ραπτικής που έχει απομείνει σε όσους σχεδιαστές μόδας παγκοσμίως δεν διαθέτουν σειρές αξεσουάρ, καλλυντικών και αρωμάτων. Φοβούμαστε πως το Atelier Loukia θα χαθεί, όποτε η Λουκία αποφασίσει να αποχωρήσει από τη δουλειά, όπως τόσα και τόσα Ελλήνων δημιουργών. Ευχόμαστε απλώς αυτό να αργήσει να γίνει.

Photos credits: loukia.gr