Είναι ηθοποιός «χαμηλόφωνη», από εκείνες που δεν απασχολούν συχνά την δημοσιότητα, παρά μόνο με αφορμή την τέχνη της. Και στην τέχνη της, η Μαρία Καλλιμάνη είναι σπουδαία. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι βραβεύεται συχνά για τις ερμηνείες της, ενώ και οι περισσότερες δουλειές στις οποίες συμμετέχει στο θέατρο, το σινεμά και την τηλεόραση, συγκεντρώνουν βραβεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Με την Μαρία γνωριστήκαμε μέσω μιας κοινής μας φίλης, και τώρα πια, τολμώ να πω ότι δεν την θαυμάζω μόνο για το ταλέντο της, αλλά και συνολικά για την ποιότητα του χαρακτήρα της και αυτή την ιδιαίτερη ζεστασιά με την οποία περιβάλλεται και περιβάλλει.

Διαβάστε ακόμη: Design, οικογένεια, φως: η Μάγδα Τσολάκη-Δελούδη και η αλφαβήτα της ευτυχίας 

«Οι δύο πρώτοι μήνες του ’25, Γενάρης και Φλεβάρης, με βρήκαν στο θέατρο Τέχνης της οδού Φρυνίχου στην Πλάκα, σε μια συνεργασία που ήταν και μια ευτυχισμένη στιγμή στην ζωή μου, γιατί με σκηνοθέτησε ο σημαντικός Ιταλός σκηνοθέτης Antonio Latella, στον Γυάλινο Κόσμο του Τένεσσι Ουίλιαμς, ένα έργο απ’τα πιο σημαντικά του παγκόσμιου ρεπερτορίου. Μαζί μου ήταν και 3 άλλοι εξαιρετικοί συνάδελφοι ηθοποιοί, ο Βαγγέλης Αμπατζής,η Λήδα Κουτσοδασκάλου και ο Νίκος Μήλιας . Οι πρόβες, η ατμόσφαιρα, οι σχέσεις μεταξύ μας καθ’όλη την περίοδο πριν και μετά το ανέβασμα του έργου, ήταν ειλικρινά μία ιδανική συνθήκη. Ακόμα και το ότι πολλές φορές κατέβαινα με τα πόδια από το σπίτι στο θέατρο, και έφτανα σε αυτό τον ζεστό χώρο με την σπουδαία ιστορία, το Θέατρο Τέχνης, έκανε αυτή την θεατρική δουλειά μια πολύ ιδιαίτερη κατάσταση για μένα. Το κοινό αγάπησε πολύ την παράσταση, κι εγώ αγάπησα εξίσου τον ρόλο μου, την Αμάντα. Ο Αντόνιο, δούλεψε με τέτοιον τρόπο το έργο και τους χαρακτήρες, που μπήκε βαθιά, στον πυρήνα των σχέσεων των ηρώων. Με ένα σκηνικό εντελώς ελλειπτικό, τα λόγια αλλά και η επαφή, το άγγιγμα με τους συναδέλφους, ήταν κι αυτό κάτι που είχε ειδική επίδραση επάνω μου. Όταν τελειώσαμε, μου πήρε αρκετό καιρό να «βγω» από τον ρόλο. Με συνόδευε για μήνες, αλλά αφέθηκα σε αυτό με υπομονή, μέχρι να περάσει. Μου έχει ξανατύχει κάτι τέτοιο, στην ταινία «Το σπίτι», του Θανάση Καρανικόλα. Εκεί υποδυόμουν μία οικιακή βοηθό από την Γεωργία, την Νάντια, που εργάζεται σε ένα σπίτι για πολλά χρόνια και θεωρείται «μέλος της οικογένειας». Όμως αυτή η σχέση θα αλλάξει όταν μαθαίνει ότι πάσχει από μία σοβαρή ασθένεια. Η ταινία αυτή βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και ήταν τόση η συναισθηματική φόρτιση του ρόλου μέσα μου, που έκανα καιρό να την αφήσω πίσω μου.

Όμως αυτή η χρονιά, ήταν για μένα και χρονιά πολλών ξεκαθαρισμάτων, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Καταρχάς έκανα εκκαθαρίσεις στο σπίτι από ρούχα, χαρτιά και πράγματα που δεν χρειαζόμουν. Αυτό με βοήθησε να «καθαρίσω» και μέσα μου, ένιωσα να ξαλαφρώνω. Και κάτι άλλο σημαντικό που έκανα, ήταν ότι συνέλεξα όλα τα κείμενα που έχω ερμηνεύσει και τους ρόλους μου, και τα ψηφιοποίησα, τα συγκέντρωσα στο κομπιούτερ μου για να τα έχω όλα εκεί τακτοποιημένα.

Ενώ συνήθως εμείς οι ηθοποιοί έχουμε πάντα άγχος όταν τελειώνει μία δουλειά και δεν έχουμε κλείσει κάτι άλλο, σε αυτή την φάση, μετά το τέλος του «Γυάλινου Κόσμου» τον Φεβρουάριο, δεν αγχώθηκα, ούτε βιάστηκα να πάρω αποφάσεις και να κάνω κινήσεις. Ίσως με βοήθησε και η δύναμη που πήρα μέσα από τον ρόλο, ένιωθα πολύ καλά. Το πίστευα ότι θα έρθουν προτάσεις. Και πράγματι ξεκινήσαμε στα μέσα Σεπτεμβρίου τα γυρίσματα μιας σειράς που λέγεται «Το τελευταίο νησί». Είναι μια δουλειά που θα ολοκληρωθεί σε 30 επεισόδια, η σκηνοθεσία είναι του Φίλιππου Τσίτου και θα προβληθεί στην ΕΡΤ τον Ιανουάριο. Διαδραματίζεται στην σημερινή εποχή, και το θέμα της έχει να κάνει με ένα νησί που είναι σχετικά ερημικό, με λίγους ντόπιους, που έχουν τα δικά τους μυστικά και ψέματα, αλλά και ανθρώπους που έχουν εγκαταλείψει την Αθήνα για να εγκατασταθούν εκεί αναζητώντας μιαν άλλη ζωή. Ο ρόλος μου είναι η Δέσποινα, ιδιοκτήτρια του καφενείου και του μίνι μάρκετ του νησιού, μια γυναίκα δυναμική, που θέλει να έχει τον έλεγχο και το «πάνω χέρι» στις καταστάσεις, και έχει την φιλοδοξία να κάνει το νησί τουριστικό προορισμό. Η συμμετοχή μου σε αυτή την σειρά ήταν ακόμα μία όμορφη έκπληξη για μένα. Ήξερα τον Φίλιππο από την περσινή μας συνεργασία, στην ταινία του «Δεξιώσεις», και ενθουσιάστηκα γιατί εκτός από ένας άνθρωπος πολύ επικοινωνιακός και καλός με τους ηθοποιούς, έκανε τα γυρίσματα λες και δουλεύαμε για ταινία και όχι για σειρά της τηλεόρασης. Όλοι, από το συνεργείο, τους ηθοποιούς, μέχρι και τον τελευταίο τεχνικό, είμαστε μια ωραία ομάδα, έτσι που αναρωτιέσαι άμα θα έχεις ξανά στο μέλλον τέτοιες ωραίες συνευρέσεις. Οι εξαιρετικοί συνάδελφοι που συμμετέχουν είναι ο Ανδρέας Κωνσταντίνου, η Δανάη Σκιάδη, ο Θοδωρής Αθερίδης, ο Μιχάλης Ιατρόπουλος, ο Θάνος Αλεξίου κ.ά.

Μια άλλη σειρά που θα βγεί στον αέρα αρχές του νέου χρόνου και για την οποία έχω μεγάλη χαρά που συμμετέχω, είναι «Οι Αθώοι», που βασίζεται στο βιβλίο του Κωνσταντίνου Θεοτόκη, « Ο κατάδικος». Είναι παραγωγή του MEGA, ένα δράμα εποχής σε 16 επεισόδια, όπου την σκηνοθεσία μοιράζονται ο Νίκος Κουτελιδάκης με τον γιό του, τον Άγγελο. Το σενάριο έχει γράψει η Ελένη Ζιώγα όπου και παίζει, μαζί με άλλους ωραίους συναδέλφους όπως είναι η Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη, η Λουκία Μιχαλοπούλου, , ο Γιάννης Νιάρρος, ο Κώστας Νικούλι, ο Γιώργος Στάμου, ο Κίμωνας Κουρής, κά.

Διαβάστε ακόμη: Ιωάννα Κυπρίου: Η Nutrition Health Coach που μετέτρεψε το τραύμα σε προσφορά 

Αυτή την χρονιά, είχα αρκετές συμμετοχές στον κινηματογράφο με ταινίες που πραγματικά μου άρεσαν. Βγήκαν στις αίθουσες τόσο το «Κρέας», του Δημήτρη Νάκου, ταινία που βραβεύτηκε και στο εξωτερικό, όσο και η «Σπασμένη φλέβα» του Γιάννη Οικονομίδη, που παίζεται αυτή την εποχή. Άλλη ταινία που συμμετείχα και επίσης βραβεύτηκε σε Φεστιβάλ στο εξωτερικό, είναι η ταινία « Θολός βυθός», που βασίζεται στα προσωπικά βιώματα του συγγραφέα Γιάννη Ατζακά από την παραμονή του στις λεγόμενες Παιδουπόλεις, που είχε οργανώσει η βασίλισσα Φρειδερίκη μετά τον πόλεμο. Ένα θέμα σκληρό και δύσκολο που δεν το έχουν αγγίξει μέχρι σήμερα μέσω του σινεμά. Μία άλλη ταινία στην οποία συμμετείχα είναι η «Πολύ όμορφο όνομα το Πάττυ», του Γιώργου Γεωργόπουλου, που ξεκίνησε με πολλές διακρίσεις στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και θα συνεχίσει τη φεστιβαλική της πορεία στο εξωτερικό. Θα προβληθεί στις ελληνικές αίθουσες το επόμενο διάστημα. Και τέλος, μόλις τελείωσα τα γυρίσματα μιας ταινίας μεγάλου μήκους, που ήταν να γίνει πριν από χρόνια αλλά τώρα κατάφερε η σκηνοθέτης Σοφία Γεωργοβασίλη να την πραγματοποιήσει. Είναι μία ελληνορουμανική συμπαραγωγή, σε συνεργασία και με την δική μας Foss production, όπου θα διαδραματίζεται στα τέλη της δεκαετίας του ’90, ο τίτλος της θα είναι «Mignon», και την πιστεύω πολύ.

Το ελληνικό σινεμά έχει αρχίσει εδώ και καιρό να προσελκύει το κοινό, να γίνονται ωραίες δουλειές και ένας από τους λόγους είναι ότι τώρα πια, υπάρχουν πολύ καλά δουλεμένα σενάρια. Προσωπικά δεν είμαι από αυτούς τους ηθοποιούς που ξεχωρίζουν τα είδη που προτιμούν. Αγαπώ εξίσου το θέατρο, το σινεμά αλλά και την τηλεόραση. Και συμβαίνει όποτε κάνω το ένα, να μου λείπει το άλλο! Ο ηθοποιός αυτό που ψάχνει πάντα μέσα από κάθε ρόλο, είναι η Αλήθεια. Μπορεί να χειρίζεται αλλιώς τα μέσα του αναλόγως του αν κάνει θέατρο, σινεμά ή σειρά στην τηλεόραση, όμως η αφετηρία είναι πάντα η ίδια. Ξεκινάει να ψάχνει, να ερευνά, να μαθαίνει, για να φτιάξει τις συνθήκες που θα του επιτρέψουν να δημιουργήσει κάτι αληθινό.

Ομολογώ ότι για μένα, η χρονιά που τελειώνει ήταν μια καλή χρονιά τόσο σε επαγγελματικό, όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Σαν οικογένεια επίσης, η χρονιά που φεύγει μας βρίσκει με τα αδέλφια και την μητέρα μας πολύ δεμένους, και με την βεβαιότητα πως υπάρχει μια ανώτερη δύναμη που μας προστατεύει. Προσπαθώ να διατηρώ την φυσική μου κατάσταση κάνοντας yoga με μια πολύ καλή δασκάλα, παρότι πολλές φορές τα ωράρια της δουλειάς είναι συνεχόμενα και εξαντλητικά, και γυρνάω στο σπίτι πτώμα. Αγαπώ πολύ τον τόπο καταγωγής μου, το Αίγιο, και πηγαίνω πολύ συχνά. Φέτος τις γιορτές, θα τις περάσω κυρίως εκεί. Αποζητώ την φύση, μου λείπει, και με την πρώτη ευκαιρία θέλω να είμαι κοντά της. Τις 15 μέρες που κάναμε γυρίσματα στα Μέθανα για το «Τελευταίο Νησί», λέγαμε με το συνεργείο και τους συναδέλφους πόσο όμορφη είναι η θάλασσα, τα λουλούδια, όλα τριγύρω μας! Μόνο ιαματικά λουτρά δεν προλάβαμε να κάνουμε, ίσως μια επόμενη φορά. Συνολικά, κρατάω από αυτή την χρονιά τις ωραίες δουλειές που συμμετείχα, τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκα και το υποκριτικό ενδιαφέρον των ρόλων που ερμήνευσα.

Η πρώτη προσωπική ευχή που έχω για το 2026 μπορεί να είναι κοινότυπη αλλά είναι ίσως η πιο σημαντική. Θέλω να έχω υγεία, εγώ και όλοι οι αγαπημένοι μου άνθρωποι. Κατά δεύτερον, θα ήθελα να έχω μία συνειδητότητα για τα πράγματα, ένα μυαλό καθαρό και μια αρμονία με το «μέσα» μου, δηλαδή να βρίσκονται σε σύνδεση το μυαλό, η καρδιά και το σώμα μου. Όσο για το τι ευχή θα ήθελα να κάνω για τον κόσμο γενικότερα, εδώ τα πράγματα είναι πολύ σύνθετα… Ζούμε σε δύσκολους καιρούς. Βλέπουμε γύρω μας πολύ το «κακό», την αρνητική ενέργεια και την βία. Επίσης υπάρχουν οι πόλεμοι και ένας τρομερός δογματισμός. Οι πλούσιοι του πλανήτη συσσωρεύουν πλούτο και τον επιδεικνύουν. Θαύμασα κάποια στιγμή τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο που βγήκε και είπε «φτάνει πια με όλα αυτά τα χρήματα και την απληστία των λίγων!». Κάτι άλλο για το οποίο έχω ανάμεικτα συναισθήματα, είναι η Τεχνητή Νοημοσύνη. Φοβάμαι για την διείσδυσή της ακόμα και στον χώρο της δουλειάς μου, όπου βλέπω ήδη να εμφανίζονται ηθοποιοί- κατασκευάσματα της ΑΙ, τραγουδιστές, μοντέλα, ζωγράφοι, που γίνονται μάλιστα εκατομμυριούχοι! Eπίσης αναρωτιέμαι, τι θα γίνει με όλες αυτές τις θέσεις εργασίας που θα κοπούν; Από την άλλη βέβαια, με γεμίζει χαρά και ελπίδα η χρήση της ως ένα εργαλείο επαναστατικό σε τομείς όπως η Ιατρική και άλλες επιστήμες, που θα βοηθήσουν στην εξέλιξη του βιοτικού μας επιπέδου. Ζούμε την απογείωση της τεχνολογίας στον 21ο αιώνα και το βέβαιο είναι ότι θα χρειαστεί να μπουν κανόνες.

Πάντως, χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω με την λογική, έχω μια ελπίδα μέσα μου, ότι ο άνθρωπος και οι ανθρώπινες λειτουργίες του, το συναίσθημά του, δεν θα μπορέσουν ποτέ να αντικατασταθούν από την ΑΙ. Αυτή, ας είναι η ευχή μου για όλη την ανθρωπότητα στα χρόνια που έρχονται.

Photo credits: Taphteam, Fotis Plegas