Άλλοτε γοητευτικοί, άλλοτε βαθιά ανησυχητικοί, οι μέντορες, gurus ή life coaches, αποτελούν για τους σκηνοθέτες μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης για να αφηγηθούν ιστορίες αποπλάνησης, εξουσίας και κυριαρχίας. Η έννοια της ψυχολογικής και πνευματικής χειραγώγησης μοιάζει μάλιστα να έχει εξελιχθεί σε ιδιαίτερα αγαπημένο θέμα στο Χόλιγουντ και όχι μόνο: από τον Luca Guadagnino έως τον Ari Aster, περνώντας από τον Yann Gozlan, ο οποίος αναθέτει στον αγαπημένο του ηθοποιό Pierre Niney τον ρόλο ενός coach προσωπικής ανάπτυξης με αμφιλεγόμενες πρακτικές.

Διαβάστε ακόμα: Χρυσές Σφαίρες 2026: Μεγάλος νικητής το One Battle After Another | Στο επίκεντρο και το Adolescence

Σε μια κοινωνία όπου ο ατομικισμός υπερισχύει της αλληλεγγύης και η απόδοση προηγείται της ουσιαστικής ακρόασης, γίνεται ολοένα και πιο εύκολο να παρασυρθεί κανείς από αυτούς τους ψευδοπροφήτες, που υπόσχονται την εξάλειψη όλων μας των προβλημάτων.

Διαβάστε ακόμα: Γιατί δεν υπάρχει νέος καλός ελληνικός κινηματογράφος;

The Master του Paul Thomas Anderson (2012)

Στο The Master, ο Paul Thomas Anderson σκιαγραφεί τη σύνθετη σχέση ανάμεσα σε έναν βετεράνο του ναυτικού, που έχει καταλήξει αλκοολικός, και στον ηγέτη ενός θρησκευτικού κινήματος με το όνομα The Cause. Ο Joaquin Phoenix υποδύεται τον μαθητή, ενώ ο Philip Seymour Hoffman ενσαρκώνει τον γκουρού.

Ο Αμερικανός σκηνοθέτης απομακρύνεται από την κλασική αφήγηση και επιλέγει μια αισθητηριακή, αποσπασματική προσέγγιση, διερευνώντας τις εσωτερικές ρωγμές της μεταπολεμικής Αμερικής. Μέσα από αυτή την αμφίσημη δυναμική εξάρτησης, ανάμεσα στη γοητεία, την κυριαρχία και την αμοιβαία εξάρτηση,  ο Anderson εξερευνά την απεγνωσμένη αναζήτηση προσανατολισμού ενός διαλυμένου ανθρώπου απέναντι στην (απατηλή) υπόσχεση της λύτρωσης.

Το θρησκευτικό κίνημα μετατρέπεται σε έναν κλειστό χώρο, ταυτόχρονα καταφύγιο και ψυχική φυλακή, όπου ο λόγος, η σκηνοθεσία των σωμάτων και η χαρισματική αυθεντία του ηγέτη συγκροτούν έναν μηχανισμό εξουσίας τόσο ύπουλο όσο και υπνωτιστικό. Με μια σκηνοθεσία εντυπωσιακής τυπικής αυστηρότητας, το The Master επιβάλλεται ως ένα λιτό και ανησυχητικό έργο.

Suspiria του Luca Guadagnino (2018)

Στο remake του Suspiria του Dario Argento (1977), ο Luca Guadagnino πραγματοποιεί μια ριζική στροφή σε σχέση με τα προηγούμενα έργα του. Εδώ, ο Σικελός δημιουργός εξερευνά τις πιο ακραίες μορφές του κινηματογραφικού τρόμου.

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο αναλαμβάνει η Dakota Johnson, η οποία υποδύεται μια νεαρή Αμερικανίδα χορεύτρια που, στα τέλη της δεκαετίας του 1970, εντάσσεται σε μια μυστηριώδη ακαδημία χορού στο Βερολίνο. Επικεφαλής του ιδρύματος βρίσκεται μια χαρισματική καθηγήτρια, την οποία ενσαρκώνει η Tilda Swinton, μια φιγούρα πανίσχυρου γκουρού, της οποίας η μαγνητική εξουσία κρύβει έναν αμείλικτο μηχανισμό χειραγώγησης.

Once Upon a Time… in Hollywood του Quentin Tarantino (2019)

Συμπύκνωμα των εμμονών του Quentin Tarantino, το Once Upon a Time… in Hollywood ανασυνθέτει το Λος Άντζελες της δεκαετίας του 1960 μέσα από ένα φίλτρο νοσταλγίας και αποσύνθεσης.

Με ένα λαμπερό καστ, Leonardo DiCaprio, Brad Pitt, Margot Robbie, Margaret Qualley, Austin Butler, Dakota Fanning, Mikey Madison, η ταινία επανεξετάζει τους φόνους του Charles Manson, ο οποίος ενσαρκώνει την απόλυτη φιγούρα του γκουρού και τη σκοτεινή εκτροπή του χίπικου ονείρου.

Les Éblouis της Sarah Suco (2019)

Η Sarah Suco αντλεί υλικό από την παιδική της ηλικία και το μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη με εξαιρετική διακριτικότητα. Η ιστορία εκτυλίσσεται μέσα από το βλέμμα ενός παιδιού που παρακολουθεί την οικογένειά του να παρασύρεται σε μια χαρισματική θρησκευτική κοινότητα.

Με την ερμηνεία της Céleste Brunnquell και τη μαγνητική παρουσία της Camille Cottin, η ταινία αποτυπώνει με οξύτητα τη διάβρωση των οικογενειακών δεσμών και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην πίστη και την αλλοτρίωση.

Nine Perfect Strangers του David E. Kelley (2021)

Στην πολυτελή Tranquillum House, εννέα εύποροι επισκέπτες αποκόπτονται από τον έξω κόσμο για να «επανασυνδεθούν» με τον εαυτό τους. Τους καθοδηγεί η Masha Dmitrichenko, μια αυτοανακηρυγμένη γκουρού, την οποία υποδύεται η Nicole Kidman.

Καθώς οι μέθοδοι ευεξίας γίνονται όλο και πιο ακραίες, αποκαλύπτεται ένας μηχανισμός επιρροής τόσο ύπουλος όσο και επικίνδυνος.

Midsommar του Ari Aster (2019)

Ο Ari Aster τοποθετεί μια ομάδα φοιτητών στη σουηδική ύπαιθρο, κατά τη διάρκεια μιας παγανιστικής γιορτής του θερινού ηλιοστασίου. Η Florence Pugh ενσαρκώνει μια εύθραυστη ηρωίδα που παγιδεύεται σε μια κοινότητα όπου η ομορφιά συγκαλύπτει την απόλυτη βία.

Raël: The Alien Prophet του Antoine Baldassari (2024)

Ο Antoine Baldassari αφηγείται την πορεία του Claude Vorilhon, γνωστού ως Raël, ιδρυτή ενός κινήματος που συνδυάζει εξωγήινες θεωρίες, new age πνευματικότητα και ουτοπικό λόγο. Η σειρά εξετάζει πώς ένας περιθωριακός λόγος μετατρέπεται σε παγκόσμιο φαινόμενο πίστης και εξουσίας.

Sirens της Molly Smith Metzler (2025)

Η Meghann Fahy υποδύεται τη Devon, η οποία φτάνει σε ένα ειδυλλιακό αλλά βαθιά παράξενο νησί, όπου οι πλούσιες οικογένειες λειτουργούν ως κοσμικοί γκουρού. Η σειρά αποδομεί με μαύρο χιούμορ τους μηχανισμούς κοινωνικής κυριαρχίας και σαγήνης.

Gourou του Yann Gozlan (2026)

Coach φυσικής κατάστασης, διατροφής, ψυχικής ενδυνάμωσης ή απλώς ζωής: πρόκειται για φιγούρες στις οποίες αμέτρητοι άνθρωποι εμπιστεύονται τον χρόνο, τα χρήματα και το μυαλό τους, ελπίζοντας να γίνουν καλύτεροι. Αυτό ακριβώς το ερώτημα θέτει το Gourou. Σε αυτό το παρανοϊκό θρίλερ υψηλής έντασης, εμπνευσμένο από τις εμβληματικές ερμηνείες του Tom Cruise στο Magnolia (1999) και του Jake Gyllenhaal στο Nightcrawler (2014), ο Pierre Niney ενσαρκώνει τον Mathieu Vasseu. έναν σύγχρονο γκουρού ικανό να ηλεκτρίζει τα πλήθη και να ελέγχει όσους τον ακολουθούν, καθιστώντας την επιρροή του σχεδόν αναπόφευκτη.