Σε μια περίοδο όπου το δικαίωμα στην άμβλωση δέχεται ολοένα και μεγαλύτερες πιέσεις διεθνώς, στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (5–15 Μαρτίου 2026) θα έχετε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε δύο ταινίες που φωτίζουν προσωπικές διαδρομές, κοινωνικά ταμπού και θεσμικά εμπόδια. Μέσα από διαφορετικές αφηγηματικές προσεγγίσεις, τα ντοκιμαντέρ αυτά σάς καλούν να δείτε πίσω από τους αριθμούς και τις πολιτικές αντιπαραθέσεις, εστιάζοντας στις ίδιες τις γυναίκες και στις εμπειρίες τους.

Διαβάστε επίσης: Γιατί δεν υπάρχει νέος καλός ελληνικός κινηματογράφος;

Μια συλλογική κατάθεση εμπειριών και επανανοηματοδότηση της μνήμης

Στο ντοκιμαντέρ Φταίχτρες / The Culprits, η σκηνοθέτρια Marta Duran Lozano επιστρέφει σε μια προσωπική εμπειρία άμβλωσης από την εφηβεία της, σπάζοντας χρόνια σιωπής. Μαζί με νεαρές γυναίκες που πρόσφατα βίωσαν τον τερματισμό μιας εγκυμοσύνης, διαμορφώνει μια ανοιχτή, συλλογική δημιουργική διαδικασία.

Εσείς παρακολουθείτε μια προσπάθεια επαναπροσδιορισμού της ενοχής και της ντροπής: οι πρωταγωνίστριες μοιράζονται φόβους, αμφιβολίες και τραύματα, αλλά και στιγμές δύναμης. Η ταινία αποτυπώνει το ψυχικό βάρος που επιβάλλει ο κοινωνικός στιγματισμός, την απουσία επαρκούς θεσμικής στήριξης και τη μοναξιά που συχνά συνοδεύει μια τέτοια απόφαση. Ταυτόχρονα, σας δείχνει πώς η κοινή αφήγηση μπορεί να μετατρέψει την απομόνωση σε αλληλεγγύη και τη μυστικότητα σε χώρο ενσυναίσθησης.

Διαβάστε επίσης: Από την αυτοβελτίωση στη χειραγώγηση: Οι πιο επικίνδυνοι “μέντορες” της οθόνης

Όταν ο νόμος δεν αφήνει καμία διέξοδο

Από την άλλη πλευρά, το Πορφυρά Κορίτσια / Scarlet Girls της Paula Cury μεταφέρει το βλέμμα σας στη Δομινικανή Δημοκρατία, όπου η άμβλωση παραμένει παράνομη σε κάθε περίπτωση, χωρίς εξαιρέσεις.

Μέσα από προσωπικές ιστορίες γυναικών και την καταγραφή μιας πολιτικής και κοινωνικής καμπάνιας που δεν κατάφερε να αλλάξει το νομικό καθεστώς, η ταινία αναδεικνύει τις συνέπειες ενός αυστηρού πλαισίου που αφήνει τις γυναίκες εκτεθειμένες. Γίνεστε μάρτυρες της ψυχικής φθοράς, της αγωνίας και της αίσθησης αδυναμίας απέναντι σε έναν νόμο που δεν επιτρέπει καμία εξαίρεση, ακόμη και σε ακραίες συνθήκες.

Ποιητικό σε στιγμές και αιχμηρό σε άλλες, το ντοκιμαντέρ δεν κρατά ουδέτερη στάση. Σας καλεί να αναλογιστείτε τι σημαίνει να βιώνετε μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη σε ένα περιβάλλον όπου η επιλογή δεν αποτελεί δικαίωμα αλλά ποινικό αδίκημα.

Ένας δημόσιος διάλογος που συνεχίζεται

Και οι δύο ταινίες, μέσα από διαφορετικά πολιτισμικά και κοινωνικά συμφραζόμενα, σας προσκαλούν να συμμετάσχετε σε έναν ευρύτερο διάλογο για το σώμα, την αυτοδιάθεση και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σε μια εποχή όπου οι κατακτήσεις θεωρούνται δεδομένες μέχρι να αμφισβητηθούν, το φεστιβάλ λειτουργεί ως χώρος προβληματισμού και ανταλλαγής.