Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου σμίλευσε τη Rosalía ως άλλη Αφροδίτη της Μήλου

Η στιγμή που η μουσική συναντά τη γλυπτική επί σκηνής  είναι εξ ορισμού μαγική. Μοναδική. Και σπάνια. Όταν όμως συμβαίνει, μπορεί να δημιουργήσει εικόνες που μένουν χαραγμένες στη μνήμη. Κάτι τέτοιο συνέβη στην πρόσφατη πρεμιέρα της νέας περιοδείας της Rosalía στη Λυών, όπου τη σκηνοθετική επιμέλεια υπέγραψε ο Δημήτρης Παπαϊωάννου.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Αλέξανδρος Κασσανδρινός: Αν καταφέρω να ευαισθητοποιήσω έστω και έναν άνθρωπο, αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή μου

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Dimitris Papaioannou (@papaioannou_d)

Επιστροφή στο σώμα

Η σκηνική πρόταση επέλεξε την επιστροφή στο σώμα, στη φόρμα και στη δύναμη της εικόνας. Ο Παπαϊωάννου, γνωστός για τη βαθιά εικαστική του προσέγγιση, δεν αντιμετώπισε τη Rosalía απλώς ως pop performer, αλλά ως πρώτη ύλη για ένα ζωντανό έργο τέχνης.

Η καλλιτέχνης βρέθηκε στο επίκεντρο μιας χορογραφίας όπου τα σώματα των χορευτών λειτουργούσαν σαν προεκτάσεις της, δημιουργώντας ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο πλαίσιο γύρω της. Τα πρόσωπα παρέμεναν αθέατα, δίνοντας έμφαση στα χέρια και τις κινήσεις σαν να σμιλεύουν επί σκηνής ένα ζωντανό άγαλμα.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Ο Γιώργος Λάνθιμος είναι ο φωτογράφος που έπλασε ο κινηματογράφος

Η Rosalía – Αφροδίτη

Η βασική εικαστική αναφορά ήταν η Αφροδίτη της Μήλου, το διαχρονικό σύμβολο ομορφιάς που στην σκηνή επαναπροσδιορίστηκε μέσα από την κίνηση. Παράλληλα, η αύρα της Rita Hayworth προσέθετε μια νοσταλγική κινηματογραφική διάσταση, γεφυρώνοντας την κλασική αίγλη του παλιού Χόλιγουντ με τη σύγχρονη pop κουλτούρα. Η Rosalía του flamenco και της avant-garde pop μέσα από τη σμίλη του Παπαϊωάννου μετουσιώθηκε, απέκτησε μια άλλη διάσταση.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Ο Timothée Chalamet δεν θα παίξει Ναμπούκο – και τον ευχαριστούμε πολύ για αυτό

Η ενδυματολογική αισθητική της σκηνής έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο. Η Rosalía ξεκίνησε με μια πιο «κλειστή» εικόνα, η οποία σταδιακά αποδομούνταν, αποκαλύπτοντας το σώμα της Η διαδικασία της αποκάλυψης έμοιαζε με μια μετάβαση από την εικόνα στο ουσιαστικό, από το προσωπείο στην παρουσία. Η αλήθεια της ήρθε στο φως μέσα από την κίνηση με ένα τρόπο ποιητικό, λυρικό και ταυτόχρονα λιτό. Η σύμπραξή τους αποδεικνύει ότι τα όρια ανάμεσα στα είδη δεν είναι τόσο αυστηρά όσο πιστεύουμε. Αντίθετα, όταν υπάρχει κοινό όραμα, μπορούν να “πλάσουν μεγαλείο”.

Photo Credits: IG @carlowilliamrossi