Κατά τη δεκαετία του 1990-2000 η Αλγερία συγκλονίζεται από έναν αιματηρό εμφύλιο. Μετά τη λήξη του, η κυβέρνηση απαγορεύει και ποινικοποιεί οποιαδήποτε αναφορά σ’ αυτόν, επικαλούμενη τον νόμο της «Συμφιλίωσης». Η νεαρή Φαζρ, που το όνομά της σημαίνει Αυγή, οφείλει να θυμάται τον πόλεμο της ανεξαρτησίας της χώρας της από τη Γαλλία κι ας μην τον έζησε η ίδια. Παράλληλα όμως, αν και επιζήσασα της μαύρης δεκαετίας, είναι υποχρεωμένη, βάσει νόμου, να ξεχάσει τα δεινά του εμφυλίου. Το σώμα της, ένα τετράδιο γεμάτο μυστικά, αποτυπώνει την τραγωδία του αδελφοκτόνου σπαραγμού: τον λαιμό της σημαδεύει μια βαθιά ουλή από μαχαίρι, σαν φρικτό χαμόγελο, και οι φωνητικές της χορδές είναι κατεστραμμένες. Η Αυγή, εδώ και χρόνια βουβή, έχει φτιάξει με το υλικό των ονείρων μια ολόδική της εσωτερική γλώσσα και προσμένει τη μέρα που θα ξαναβρεί τη φωνή της. Τη συγκλονιστική ιστορία της μπορεί να τη διηγηθεί μόνο στο παιδί που κουβαλά στην κοιλιά της και που υποθέτει ότι είναι κορίτσι. Πώς μπορεί όμως να δώσει η ίδια ζωή όταν της την έχουν σχεδόν στερήσει; Έχει άραγε δικαίωμα να γεννήσει αυτό το μωρό και να το μεγαλώσει σ’ έναν κόσμο εχθρικό προς τις γυναίκες ή μήπως είναι καλύτερα να διακόψει την κύηση και να επιστρέψει στον Παράδεισο το αγέννητο ουρί της; Σε μια χώρα που τιμωρεί και την παραμικρή αναφορά στον εμφύλιο, η Αυγή αποφασίζει να αφήσει πίσω της τη ζωή της στο Οράν και να επιστρέψει στο χωριό Χαντ Τσεκάλα, εκεί όπου όλα ξεκίνησαν και παραλίγο να τελειώσουν. Στον γενέθλιο τόπο που έγινε το θέατρο πολύνεκρης σφαγής, ίσως οι νεκροί τής δώσουν απαντήσεις. Ο Daoud παραδίδει ένα έργο εξαιρετικής λογοτεχνικής δύναμης, όπου η σιωπή της ηρωίδας γίνεται η πιο ηχηρή καταγγελία κατά του κρατικά επιβεβλημένου αμοραλισμού. Με γραφή λυρική αλλά και σκληρή, το μυθιστόρημα αποτελεί μια τολμηρή ανατομία του τραύματος, αποδεικνύοντας ότι η ιστορία δεν παραγράφεται με νόμους, όσο υπάρχουν σώματα που θυμούνται.

Μετάφραση: Γιάννης Στριγκός
Εκδόσεις: Πατάκη
Σελίδες: 512