Όταν είμαστε σε διακοπές χαλαρώνουμε, αφήνουμε πίσω μας όλες τις έγνοιες. Σκεφτόμαστε λίγο. Ή και καθόλου. Πόσο εύκολο είναι όμως αυτό όταν το ημερολόγιο δείχνει Σεπτέμβρης παρά τέταρτο; Λίγο. Ή και καθόλου. Ίσως συμβαίνει το αντίθετο. ‘Ισως σκεφτόμαστε ακόμα περισσότερο. Ο Σεπτέμβης σηματοδοτεί την έναρξη της νέας σεζόν και την εκκίνηση μιας κούρσας την οποία φιλοδοξούμε να κερδίσουμε. Όνειρα και φιλοδοξίες που πλέκονται στα τελευταία ηλιοβασιλέματα του Αυγούστου.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Μήπως είμαστε για τα πανηγύρια;

Πάντα έτσι ήταν ο Σεπτέμβρης. Είχε μια ένταση, μια ανυπομονησία. Ένα δημιουργικό αναβρασμό και μια γλυκιά προσμονή. Τα καινούρια τετράδια, η νέα σχολική χρονιά. Η κλασική έκθεση “Πώς πέρασα το καλοκαίρι” που όλοι θέλαμε να εντυπωσιάσουμε τους συμμαθητές μας. Που γράφαμε για το χωριό και τις περιπέτειες μας – οι περισσότερες άνηκαν στην σφαίρα της φαντασίας βέβαια. Όλος ο Σεπτέμβρης μια ενθουσιώδης, νέα αρχή. Ο ενθουσιασμός κρατούσε όμως μέχρι τις αρχές του Οκτώβρη. Μετά ερχόταν η βαρεμάρα. Κάπως έτσι λειτουργούμε και ως ενήλικες. Μόνο που ο ενθουσιασμός είναι αναμεμειγμένος με ανησυχία. Και η βαρεμάρα είναι σαφώς μεγαλύτερη.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Όνειρα θερινής νυκτός (που έμειναν στο ψυγείο)

Οι σκέψεις που με συντροφεύουν αυτές τις τελευταίες ημέρες των διακοπών είναι πολύ πιο πολλές και πιο έντονες από αυτές που είχα στην αρχή τους. Ένας καταιγισμός προσδοκιών και σχεδίων που δημιουργεί ένα κύμα τύψεων που δεν εργάζομαι ήδη. Που κοιμάμαι λίγο παραπάνω το πρωί και χαζεύω την θάλασσα. Οι τελευταίες μέρες του Αυγούστου μοιάζουν με εμπόλεμη ζώνη που επικρατεί μια ολιγοήμερη παύση πυρός.

Κι εγώ; Εγώ στα χαρακώματα εν αναμονή της μάχης. Της αναμέτρησης με τον εαυτό μου και τον πήχη που μπαίνει όλο και πιο ψηλά. Τα αναρίθμητα θέλω προσπαθούν να μπουν σε μια σειρά, να τακτοποιηθούν σε κουτάκια και να ευθυγραμμιστούν με τα ατελείωτα πρέπει. Οι σκέψεις υπενθυμίζουν τις ευθύνες που μας περιμένουν. Το χάος της πόλης. Την κίνηση, τα ραντεβού, τη συγγνώμη που ζητάμε κάθε φορά που καθυστερούμε. Και ενώ διαπιστώνουμε ότι δεν μας αρέσουν όλα αυτά, διαπιστώνουμε επίσης ότι οι πιθανότητες να αλλάξει κάτι είναι μηδαμινές.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Ghosting, love bombing, gaslighting: Όταν το dating χρειάζεται διάγνωση

Ακόμα κι εκεί, στην ξαπλώστρα το μυαλό δεν σταματά. Δεν μπορούμε να πατήσουμε pause. Λέγαμε ότι θα το κάνουμε. Το είχαμε υποσχεθεί στον εαυτό μας. Το είχαμε ανακοινώσει υπερήφανα σε όλους τους φίλους μας. Το είχαμε ποστάρει ακόμα και στα social. Προσπαθήσαμε ειλικρινά. Αλλά οι σκέψεις παραμένουν. Και επιμένουν. Ξεκινούν δειλά σαν τις πρώτες σταγόνες της βροχής και σταδιακά μετατρέπονται σε μπόρα. Κι εμείς στην μέση χωρίς ομπρέλα, να περιμένουμε απορημένοι να κοπάσει.

Εκεί στην ξαπλώστρα αντιλαμβάνομαι ότι όλα ήταν πιο εύκολα όταν ήμουν παιδί. Τότε που νόμιζα ότι το σχολείο ήταν περιοριστικό και διαμαρτυρόμουν για το πρωινό ξύπνημα και τις εργασίες για το σπίτι. Όσο πλησιάζει το τέλος των διακοπών, τόσο οι σκέψεις πληθαίνουν. Και αδυνατούμε να συγκεντρωθούμε στο μοναδικό καθήκον των διακοπών: την φροντίδα του εαυτού μας. Τικ τακ, τικ τακ. Οι τελευταίες ημέρες του Αυγούστου, μια αντίστροφη μέτρηση. Σεπτέμβρης παρά εικοσιπέντε. Σεπτέμβρης παρά είκοσι. Σεπτέμβρης παρά τέταρτο.

Photo Credits: @michaelkors /Instagram