Κάθε νέα αρχή είναι η αφορμή για να θέτουμε στόχους. Δεν είναι υποχρεωτικό ή απαραίτητο. Εννοείται ότι μπορούμε να το κάνουμε ανά πάσα ώρα και στιγμή. Υπάρχει όμως αυτός ο υποσυνείδητος ψυχολογικός μηχανισμός που συνδυάζει την αρχή του χρόνου με υποσχέσεις που δίνουμε στον εαυτό μας και στόχους που ελπίζουμε να πραγματοποιήσουμε. Θα κόψω το τσιγάρο, θα πάω γυμναστήριο, θα είμαι δυνατή. Ή για να το θέσουμε καλύτερα, πιο δυνατή.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Το γράμμα ενός ενήλικα στον Άγιο Βασίλη

Οι γυναίκες χαρακτηρίζονται ως “το ασθενές φύλο”. Και ακόμα και σήμερα πολλοί ενστερνίζονται αυτή την άποψη. Παρά τα παραδείγματα των σπουδαίων και γενναίων γυναικών στην ιστορία ακόμα και στην εποχή μας. Το 2023 η Ιρανή ακτιβίστρια Ναργκίς Μοχαμαντί τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης για τον αγώνα της ενάντια στην καταπίεση των γυναικών στο Ιράν. Η επιλογή της να είναι δυνατή και να μιλήσει της κόστισε την ελευθερία της. Θα μπορούσε να μην το κάνει. Να βολευτεί και να διεκδικήσει μια άνετη ζωή μέσω της πανεπιστημιακής της μόρφωσης. Δεν της αρκούσε όμως. Η περίπτωση της Μοχαμαντί δεν είναι μοναδική. Είναι μια από τις πολλές που επέλεξαν τη δράση από την ασφάλεια.

Υπάρχουν κι αυτές που δεν ξέρουμε τα ονόματα τους. Που είναι εξίσου δυνατές. Οι αφανείς ηρωίδες της διπλανής πόρτας. Μην τις υποτιμάμε. Η καθημερινότητα μας έχει την στόφα ενός αγώνα. Μικρότερου σε συλλογική σημασία μεν, εξίσου σημαντικό όμως για την εξέλιξη μας. Οι απαιτήσεις των άλλων από εμάς είναι πολλές. Και οι προσωπικές μας απαιτήσεις ακόμα περισσότερες. Κάθε στόχος, κάθε πρόκληση μας πάνε ένα βήμα μπροστά. Ακόμα και αν δεν πετύχουμε τον στόχο μας, κάτι μαθαίνουμε. Γινόμαστε καλύτερες. Πιο έμπειρες. Πιο δυνατές.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Celebrities χωρίς μακιγιάζ: Πόσο αντέχουμε;

Και μπορεί τα τελευταία χρόνια να βάλαμε ένα ξενικό περιτύλιγμα και να το βαφτίσαμε “New Year’s Resolutions” και “New Year, New Me” η ουσία όμως είναι η ίδια. Κάθε χρονιά θέλουμε να γινόμαστε καλύτερες. Η πρόθεση είναι πάντα ευγενής. Και αν δεν επιτρέψουμε στην καθημερινότητα να μας καταπιεί, μπορούμε. Γιατί η πρώτη μάχη είναι αυτή που πρέπει να δώσουμε ενάντια στη ρουτίνα. Αυτό το ένα δευτερόλεπτο που πρέπει να σηκωθούμε από τον καναπέ ή να μην καθίσουμε εξαρχής. Για να πάμε στο γυμναστήριο ή να διαβάσουμε ένα βιβλίο. Για να βγούμε από το σπίτι και να συναντήσουμε αυτή τη φίλη που έχουμε να δούμε καιρό.

Η πιο μεγάλη μάχη όμως είναι αυτή απέναντι στην απαισιοδοξία. Στους καλοθελητές που θα πουν “Σιγά μην τα καταφέρεις”. Όταν πρέπει να κλείσουμε τα αυτιά μας, να συγκεντρωθούμε στους στόχους μας και να πιστέψουμε στον εαυτό μας. Αυτό αποτελεί μια πράξη υπέρτατης δύναμης. Να συνεχίζεις να πολεμάς για αυτό που πιστεύεις όταν όλοι γύρω σου σε αποθαρρύνουν. Σίγουρα το περιβάλλον στο οποίο ζούμε καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις μάχες μας. Και για αυτό δεν φταίμε εμείς. Κάθε μια από εμάς έχει στο μυαλό της μια κορυφή που θέλει να κατακτήσει. Το ζητούμενο δεν είναι να κρίνουμε την κορυφή. Ούτε να της βάλουμε ταμπέλα. Το ζητούμενο είναι να μην φοβηθούμε την ανηφόρα. Να γίνουμε πιο δυνατές.

Creative: Ανδρέας Κωστόπουλος