Θυμάμαι ανυπομονούσα. Ξυπνούσα με αγωνία και έτρεχα στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Είχε λάβει άραγε το γράμμα μου ο Άγιος Βασίλης; Θα μου έφερνε αυτό που είχα ζητήσει;

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Που θα πάμε τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων; 7 θεατρικές παραστάσεις που ξεχωρίζουν

Συνήθως ζητούσα ένα παιχνίδι ή ένα βιβλιο. Τα παιδιά στα ’80s ήμαστε ολιγαρκή και δεν τολμούσαμε να ζητήσουμε κάτι ακριβό. Άλλωστε ακόμα κι αν το ζητούσαμε, δεν θα το παίρναμε. Δεν είχε μονάχα σχέση με το οικογενειακό budget και τις προτεραιότητες του που τότε ήταν διαφορετικές. Βασικά οι προτεραιότητες δεν άλλαξαν, εμείς αλλάξαμε. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Η πρόθεση των γονέων ήταν διδακτική, ουχί τιμωρητική. Παν μέτρον άριστον.

Αρκούσε ένα μικρό παιχνίδι για να ήμαστε ευτυχισμένα. Και λέγαμε και χίλια ευχαριστώ. Ενδόμυχα νιώθαμε και μια ικανοποίηση. Για να μας έφερε ο Άγιος Βασίλης δώρο, σήμαινε πως ήμαστε καλά παιδιά. Τότε ήταν πολύ της μόδας τα καλά παιδιά. Τα χρόνια πέρασαν και όλα πλέον είναι αλλιώς. Δεν είμαστε πια ολιγαρκείς, τα καλά παιδιά δεν είναι trendy και δεν ξέρουμε τι να πρωτοζητήσουμε από τον Άγιο Βασίλη.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Celebrities χωρίς μακιγιάζ: Πόσο αντέχουμε;

Τι μας λείπει πιο πολύ; Στην εποχή της αφθονίας μπορούν τα υλικά αγαθά να μας κάνουν χαρούμενους; Μας προκαλούν έστω λίγη εντύπωση; Μια προσωρινή, επιφανειακή αίσθηση ευδαιμονίας; Τι θέλουμε πραγματικά; Και τι ζητάμε όταν έρχεται εκείνη η ώρα; Οι επιθυμίες μας μεταβάλλονται από την φάση ζωής που διανύουμε. Κάποιοι αναζητούν την επαγγελματική επιτυχία, άλλοι ταξίδια και εμπειρίες. Μια σχέση, ένας γάμος, ένα παιδί. Σπίτι ή αυτοκίνητο ή και τα δύο. Η λίστα δεν τελειώνει ποτέ. Και δεν είναι τόσο απλή όσο αυτή των παιδικών μας χρόνων.

Μια εύκολη απάντηση θα ήταν πως τα θέλουμε όλα. Όλα ως αποτέλεσμα. Όχι με το πλήρες πακέτο που τα συνοδεύει. Θέλουμε τα χρήματα χωρίς την προσπάθεια και το άγχος που συνεπάγεται ακόμα και η διαχείρηση τους, πόσο μάλλον η απόκτηση τους. Θέλουμε τα παιδιά χωρίς την ευθύνη και τις υποχρεώσεις που έχει η σωστή ανατροφή τους. Θέλουμε να έχουμε χωρίς να κοπιάζουμε.

Αν όμως κάνουμε μια ειλικρινή συζήτηση με τον εαυτό μας θα διαπιστώσουμε πως στην ουσία δεν είμαστε ποτέ ευχαριστημένοι ότι κι αν μας φέρει ο Άγιος Βασίλης. Γιατί τις περισσότερες φορές πέφτουμε στην παγίδα να ζητήσουμε αυτό που έχουν οι άλλοι και δεν έχουμε κι εμείς. Όχι γιατί το θέλουμε πραγματικά. Πλάθουμε τις επιθυμίες μας με γνώμονα τους άλλους. Κι αυτό είναι μια πράξη μέγιστης ανελευθερίας. Όταν τις επιθυμίες μας και τα όνειρα μας τα ορίζουν άλλοι τότε βαδίζουμε στο μονόδρομο της δυστυχίας.

Ας γίνουμε ξανά ολιγαρκείς, όπως παλιά. Πολλές φορές αυτά που μας γεμίζουν δεν αγοράζονται. Μπορεί να είμαστε κουρασμένοι και να μας χρειάζεται λίγος ύπνος παραπάνω. Μια αγκαλιά μπροστά στο τζάκι. Λίγες ημέρες άδειας ακόμα κι αν μείνουμε στο σπίτι. Μια κούπα ζεστή σοκολάτα. Αν το καλοσκεφτούμε, αυτά μας λείπουν πιο πολύ. Όλα τα άλλα θα τα βρούμε στο ράφι κάποιου πολυκαταστήματος. Όλα πωλούνται. Εκτός από τις στιγμές.

Photo credit: Istock / Creative: Ανδρέας Κωστόπουλος