Υπάρχει πάντα το καλό σενάριο. Το σενάριο – πρότυπο. Αγόρι γνωρίζει κορίτσι και ερωτεύεται ακαριαία. Κορίτσι ανταποδίδει το συναίσθημα σαν να μην υπάρχει αύριο. Αγόρι κάνει πρόταση γάμου, κορίτσι λέει “ναι” μετά περισσής συγκίνησης. Ζευγάρι πια, ευτυχισμένοι όσο τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν. Τι κι αν έρθουν δυσκολίες και προβλήματα, έχουν ο ένας τον άλλον και δεν τους φοβίζει χάρος. Οι δυο τους, λοιπόν. Ο Μ’αγαπάς κι η Σ’αγαπώ, που λέει και ο Λαυρέντης, περπατούν πιασμένοι χέρι-χέρι προς το ηλιοβασίλεμα μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος. The end. Μόνο που μια σχέση δεν είναι πάντα έτσι. Βασικά, δεν είναι ποτέ έτσι. Άντε, για εσάς τους ρομαντικούς θα κάνω μια εξαίρεση: σχεδόν ποτέ.

Αφορμή για τις σκέψεις αυτές, ένα ποστ της γνωστής influencer Σίβυλλας Βασσιάδη, το οποίο με προβλημάτισε.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Ε, όχι και τον Nabokov

Όταν η σχέση τελειώνει

Μιλώντας από πείρα, θα πω πως ο εκλυτικός παράγοντας στη σχέση ενός ζευγαριού είναι τα παιδιά. Κάτι το ανύπαρκτο κοινωνικό κράτος, κάτι η μια-δυο (τρεις, χίλιες δεκατρείς) δυσκολίες που μπορεί να ανακύψουν στην πορεία, κάτι η δουλειά (ή η απώλειά της), κάτι τα οικονομικά… Όταν είστε δυο, η κλίμακα είναι διαφορετική. Όταν, όμως, έχετε να υποστηρίξετε παιδιά, το ζύγι αλλάζει. Εκεί, ένας από τους δύο πρέπει να κάνει ένα βήμα πίσω. Κορίτσια, για εμάς μιλάει…

Μέσα στην αμείλικτη καθημερινότητα, η σχέση είναι σε πόλεμο

Η καριέρα είναι, στη συντριπτική πλειοψηφία, το πρώτο θύμα. Η κοινωνική ζωή το δεύτερο. Και δεν βάζω καν το ενδεχόμενο να υπάρχει εξωτερική βοήθεια, η οποία, ωστόσο, έχει τιμή αγοράς, δεν την παίρνεις τζάμπα. Όποιος βοηθάει, θεωρεί υποχρέωση -για να μην πω καθήκον- να παρέμβει στην οικογένεια, και να πει το δικό του. Μακρύ ή κοντό, αδιάφορο. Σε κάθε περίπτωση αχρείαστο. Και πολύ επιβαρυντικό για το ζευγάρι.

Οι κεραυνοί δεν πέφτουν εν αιθρία. Απλώς εσύ δεν είσαι μέσα σε ένα σπίτι για να ξέρεις σε ποιανού την πλάτη ξεσπούν τα μπουρίνια.

Κάπου εκεί, λοιπόν, μέσα στην αμείλικτη καθημερινότητα, η σχέση είναι σε πόλεμο. Ακόμα κι αν δεν το νιώθουν οι δύο που την ζουν. Επειδή η σχέση είναι μια αυτόνομη οντότητα, συχνά ανεξάρτητη από την ευωχία του ενός, τουλάχιστον, εκ των δυο που την αποτελούν. Μπορεί ο ένας να περνά ζάχαρη, αλλά ο άλλος να υποφέρει. Και η σχέση μαζί. Και κάποιες φορές, ο ζάχαρης μπορεί να μην έχει καν αντίληψη των πραγματικών συνθηκών μέσα στις οποίες ζει ο άλλος.

Κάπως έτσι ακούς / διαβάζεις για ζευγάρια “πολύ-πολύ ευτυχισμένα” που το διαζύγιό τους ήρθε σαν “κεραυνός εν αιθρία”. Σου έχω νέα: οι κεραυνοί δεν πέφτουν εν αιθρία. Απλώς εσύ δεν είσαι μέσα στο σπίτι τους για να ξέρεις σε ποιανού την πλάτη ξεσπούν τα μπουρίνια.

Το delete που θα πατήσεις

Από την άλλη μεριά, βέβαια, όταν υπάρχουν παιδιά, υπάρχει κι ένα minimum ισορροπιών που πρέπει να κρατηθεί. Και μαζί με αυτές, μια σημαντική συνειδητοποίηση. Ο σύντροφος που σε απογοήτευσε εξακολουθεί να είναι ο άλλος γονιός των παιδιών σου. Κι εφόσον είναι καλός στον ρόλο του, όσο απογοητευτικός κι αν ήταν αλλού, δεν μπορεί να ακυρώνεται. Όμως, είπαμε: κανείς δεν είναι πίσω από κλειστές πόρτες. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τί κάνει μια γυναίκα, εν προκειμένω, να φέρει τόση πικρία ώστε να πατήσει delete στον άντρα τον οποίο η ίδια επέλεξε για να κάνει παιδιά. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, το delete πάει στον σύντροφο, όχι στον πατέρα. Ακόμα κι αν αυτή η διαφοροποίηση δεν εκφράζεται πάντα με τις σωστές λέξεις.

Photo credit: Sivylla Vassiadi Instagram

Edit: Ανδρέας Κωστόπουλος