Δεν ξέρω από πολιτική. Ξεκινώ με αυτή τη δήλωση για να καταστήσω σαφές ότι η βάση αυτού του άρθρου δεν είναι πολιτική. Παρά την επιλεκτική άγνοια μου όμως, έχω βομβαρδιστεί στα social με δημοσιεύματα σχετικά με επιλογή ενός παλτού αξίας 3.000 ευρώ από την κα Καρυστιανού στην πρόσφατη εμφάνισή της σε μπλόκο των αγροτών στην εθνική οδό. Βροχή τα σχόλια από τους ψηφιακούς ειδήμονες. Βγήκαν, κυριολεκτικά και μεταφορικά, από τα ρούχα τους με αφορμή ένα ρούχο. Πολύ μελάνι για ένα παλτό. Όχι ένα οποιοδήποτε παλτό. Ένα παλτό Max Mara.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Ποιος είναι ο τρίτος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο που “έριξε” τον Jeff Bezos;

Δεν έχω σκοπό να εξετάσω την τιμή του. Γιατί αυτό που με ενοχλεί δεν είναι ότι μια γυναίκα επέλεξε αυτό το κομμάτι. Μπορεί να είναι fashionista, μπορεί να είναι ευκατάστατη, μπορεί να το πήρε από outlet με έκπτωση 90%, μπορεί να ήταν δώρο. Πολλά μπορεί. Πολλά που κανένα δεν μας αφορά κατά τη γνώμη μου. Και το θέμα δεν μοιάζει να είναι η καταλληλότητά της. Πώς θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για αυτό την στιγμή που στο κοινοβούλιο υπάρχουν ηθοποιοί, τραγουδιστές και αθλητές που τους καλοδεχόμαστε, τους καλοψηφίζουμε και δεν μας πειράζει καθόλου που εισπράττουν τον παχυλό βουλευτικό μισθό χωρίς να έχουν σχετικές πανεπιστημιακές σπουδές; Άρα το παλτό δεν ήταν η αιτία. Ήταν η αφορμή.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Το πρώτο βιβλίο της πριγκίπισσας Charlotte Casiraghi δεν είναι παραμύθι

Ως λάτρης της μόδας δηλώνω ότι κι εγώ τα αγαπώ αυτά τα παλτό. Και αυτά των 3.000 ευρώ και αυτά των 10.000 ευρώ. Μη σας πω για αυτά των 15.000 ευρώ. Αυτά τα λατρεύω. Και αν κρίνω από αυτά που βλέπω γύρω μου, όλοι τα θέλουμε και όλοι τα αγαπάμε. Και τα παλτό και τα αυτοκίνητα και τις πολυτελείς βίλες με τις πισίνες. Επειδή όμως δεν μπορούμε να τα έχουμε χωρίς το 20πλό Euro Jackpot, όταν τα βλέπουμε σε άλλους που υποσυνείδητα και με τη δική μας κρίση θεωρούμε ότι δεν τα δικαιούνται, αρχίζουμε την επίθεση.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Κατερίνα Διδασκάλου: “Η μόδα έχει τη δύναμη να κάνει επαναστάσεις”

Δύο μέτρα και δύο σταθμά με την παραμικρή αφορμή. Ένα παλτό, ένα σκουλαρίκι, ένα μαντήλι. Και για κάποιο ανεξήγητο (!) λόγο συνήθως τα θύματα είναι γυναίκες.

Ποτέ δεν έγινε θέμα ένα ανδρικό κοστούμι Boss. Ή οτιδήποτε ανδρικό γενικότερα. Το παράλογο του πράγματος ξεκινά από το γεγονός ότι ξεχνάμε ότι η εν λόγω κυρία δεν έχει εκλεγεί ακόμη και δεν έχει πρόσβαση σε δημόσιο χρήμα. Άρα το παλτό της, το πλήρωσε μόνη της.

Τα ακριβά γούστα είναι ένα συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα μας. Εκτός κι έγινε κάποια αναθεώρηση του Συντάγματος με σχετικό άρθρο για τα κασμιρένια παλτό. Αν από την άλλη η κυρία Καρυστιανού αγόρασε ένα ακριβό παλτό που δεν μπορεί να υποστηρίξει οικονομικά, τότε δεν έχει καλό budgeting. Και αυτό αφορά αποκλειστικά την ίδια. Και είναι εξίσου νόμιμο. Τέλος, αν η κυρία είναι όλα αυτά που ψηφιακά της καταλογίζουν, τότε αγαπητοί μου μην την ψηφίσετε. Αυτό είναι συνταγματικό δικαίωμα δικό σας.

Photo Credits: Eurokinisi / Creative: Ανδρέας Κωστόπουλος