Η CITRONNE Gallery εγκαινίασε την ατομική έκθεση της Μαρίας Οικονομοπούλου, All Included, η οποία θα διαρκέσει έως τις 28 Φεβρουαρίου 2026. Στην έκθεση παρουσιάζονται για πρώτη φορά έργα από όλες τις θεματικές ενότητες της εικαστικού. Διαμορφώνεται έτσι μια “αφήγηση” του συνολικού της έργου, η οποία αναπτύσσεται ως ανοιχτή διερεύνηση της ισορροπίας ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό. Σε έναν κόσμο ολοένα και περισσότερο σύνθετο και αντιφατικό, η φράση All Included παραπέμπει επίσης σε μια ουτοπική, αλλά ουσιαστική επιδίωξη: την συμπερίληψη- όχι ως κατάσταση πληρότητας, αλλά ως μια διαρκή διαδικασία διαπραγμάτευσης ανάμεσα στο «εγώ» και τους «άλλους», την ελευθερία και τον περιορισμό.

Διαβάστε ακόμη: Λίνα Φούντογλου: Το ένστικτο στην τέχνη είναι το μεγαλύτερο δώρο 

Η έκθεση All Included της Μαρίας Οικονομοπούλου αποτελεί μια συλλογή ερωτημάτων. Κάθε δωμάτιο είναι ένα βήμα στη συνεχιζόμενη αναζήτησή της για ισορροπία σε έναν κόσμο γεμάτο αντιφάσεις.  Η έκθεση ακολουθεί τη δομή του διαμερίσματος στο οποίο στεγάζεται η γκαλερί και αντικατοπτρίζει τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσονται οι σκέψεις της Οικονομοπούλου, ξεκινώντας από την ίδια και αγκαλιάζοντας ολόκληρο τον κόσμο.

Η καλλιτέχνης

Η καλλιτεχνική πρακτική της Οικονομοπούλου αποτελείται από μακροχρόνια πρότζεκτ που διερευνούν θεματικές με έντονο κοινωνικό στοιχείο, όπως συχνά υποδηλώνουν και οι τίτλοι των έργων της: You and Me, Spaces Between Us, Growing Care, Crisis Transformation, Lovely Limitations. Η ιστορία της πατρίδας μας, και ιδιαίτερα η ετυμολογία της ελληνικής γλώσσας, επηρεάζει καθοριστικά την οπτική της. Περισσότερο από την πολιτική σε αφηρημένο επίπεδο, την ενδιαφέρει ο τρόπος με τον οποίο τα άτομα οργανώνουν και μοιράζονται τους κοινούς χώρους ως πολίτες των σημερινών πόλεων. Εμπνευσμένη από την οικογενειακή της ιστορία, με γυναίκες που μπορούσαν να φτιάξουν σχεδόν τα πάντα με τα χέρια τους, χρησιμοποιεί μια ποικιλία υλικών και χρονοβόρων μεθόδων, αντλημένων από παραδόσεις της λαϊκής τέχνης, όπως το κέντημα και η χαρτοκοπτική.

Διαβάστε ακόμη: Schiaparelli: Αστακοί, δάκρυα και ψευδαισθήσεις στο Λονδίνο

«Στο θαυμάσιο βιογραφικό σκίτσο του για τον Σοστακόβιτς, ο Julian Barnes γράφει: “Η τέχνη είναι ο ψίθυρος της ιστορίας, που ακούγεται πάνω από τον θόρυβο του χρόνου”. Δεν θα μπορούσα να περιγράψω το έργο της Μαρίας με μεγαλύτερη ακρίβεια. Δεν πρόκειται για τη μεγαλοπρεπή χειρονομία των εγκαταστάσεων, για παχιές στρώσεις μπογιάς απλωμένες σε άφθονα τετραγωνικά μέτρα καμβά, ούτε για μια «κατά πρόσωπο» κοινωνικοπολιτική κριτική. Ακόμη και στο μνημειακό έργο που της ανατέθηκε, όπως τα Meeting Tiles στο Zevenaar (2001), αποφεύγει τη μεγαλοστομία και αναζητά τη συμπόνια για τον κόσμο μέσα από την ακρίβεια της οπτικής της δύναμης. Ή στην παρέμβασή της στην Art Athina το 2010: μια σειρά από λαχανικά και βότανα σε γλάστρες στα σκαλιά του κτιρίου, με τον τίτλο του έργου κομμένο από πάνω σαν γιρλάντα: Growing Hope – κατά τη γνώμη μου ο βασικός κινητήριος μοχλός της καλλιτεχνικής της πρακτικής. Μια ψιθυριστή ελπίδα που θα γίνεται μόνο πιο δυνατή και πιο όμορφη μέσα από την πατίνα του χρόνου» , έχει πει ο Kees Weeda για την καλλιτέχνη.

Photo credits: Studio Panoulis