Κάθε μέρα μέσα από τις ειδήσεις ερχόμαστε αντιμέτωποι με δυσάρεστες ειδήσεις που αφορούν ανθρώπινες απώλειες. Δυστυχήματα, φόνοι, αυτοχειρίες κι εξαφανίσεις. Στην αρχή προβάλλεται το γεγονός, για ν’ακολουθήσουν οι αντιδράσεις του οικείου περιβάλλοντος. Πόνος, οργή, σιωπή και θρήνος, προσωπεία βουβά και στεντόρειες κραυγές. Σε κάθε περίπτωση όταν το πένθος χτυπάει την πόρτα του κάθε σπιτικού, ο πόνος είναι συντριπτικός και ο καθένας προσπαθεί να τον αντιμετωπίσει με τον δικό του τρόπο. Και είναι βέβαιο ότι από τον τρόπο που θρηνούμε, ένα μεγάλο κομμάτι της προσωπικότητας μας ξεδιπλώνεται. Είμαστε ο τρόπος που πενθούμε. Είμαστε ο ξεχωριστός, δικός μας θρήνος.

Διαβάστε ακόμη: Η θλίψη είναι ένα πράγμα με φτερά

Υπάρχουν γονείς που, βγαίνουν με θαυμαστή ψυχραιμία, και κάνουν δηλώσεις στις τηλεοπτικές κάμερες ενώ δεν έχουν περάσει παρά μόνο μερικές ώρες από τον χαμό του παιδιού τους. Και τότε εμείς αναρωτιόμαστε, « Μα είναι δυνατόν; Πώς μπορεί και μιλάει; Πώς μπορεί και δεν του βγαίνει ούτε ένας κόμπος, ένα δάκρυ;». Η αδρεναλίνη κάνει τη δουλειά της. Απλώνεται μέσα στο σώμα και στήνει δίχτυ προστασίας, και συγκρατεί την ψυχή πριν την κατάρρευση που πάντα ακολουθεί, μόνο που εμείς δεν θα την δούμε απευθείας στην TV, γιατί η φρενίτιδα της επικαιρότητας θα φέρει άλλα, πιο αλγεινά γεγονότα να καλύψουν την είδηση που θα έχει ήδη παλιώσει και θα μείνει απομονωθεί στους κύκλους των οικείων.

Διαβάστε ακόμη: Τα κλισέ που μας βολεύουν

Η Βίκυ Κουλιανού πριν λίγες μέρες, δήλωσε με κάθε ειλικρίνεια ότι… «Δεν πήγα στην κηδεία του πατέρα μου, ούτε του Μιχάλη Ασλάνη που ήταν κοντά χρονικά. Οι αποχαιρετισμοί δεν περιορίζονται σε μια τελετή. Θεωρώ ότι οι άνθρωποι που φεύγουν είναι κάπου αλλού πολύ καλά. Σε μια τεράστια, υπέροχη αγκαλιά. Οι αποχαιρετισμοί δεν είναι μόνο εκεί που θα παρευρεθείς, είναι μέσα μας. Αποχαιρέτησα τον μπαμπά μου ένα χρόνο μετά, σε ένα ρεμπετάδικο. Ξαφνικά σηκώθηκα, βγήκα έξω και έκλαιγα με λυγμούς για μια ώρα. Οι αποχαιρετισμοί μέσα μας, έχουν τον δικό τους χρόνο».

Άλλοι άνθρωποι δεν είναι τόσο «βραδυφλεγείς» όσο η Βίκυ. Είναι ο θρήνος τους εξαρχής σπαρακτικός, τον κρατάς μέσα σου και τον θυμάσαι για καιρό. Η μητέρα της Ελένης Τοπαλούδη που δολοφονήθηκε τόσο βάναυσα, ήταν η μάνα που το πένθος της ήταν στη φωνή, ήταν στα λόγια, στους λυγμούς, στο παράπονό της, και στο βροντερό ΓΙΑΤΙ, θυμίζοντας έντονα τα μοιρολόγια των γυναικών του τόπου μας. Την έβλεπες, και ο πόνος της σε έκαιγε σαν πυρκαγιά, τα μάτια σου δεν μπορούσαν παρά να βουρκώσουν. Μια μάνα σε αρχαία τραγωδία, μόνο που το έργο δεν ήταν θεατρικό.

Η μητέρα της Γαρυφαλλιάς από την άλλη, είναι μια γυναίκα που όσοι από εμάς έχουμε παρακολουθήσει έστω και λίγο τις φορές που μίλησε δημόσια, σκεφτόμαστε ότι υπάρχει μόνο μία λέξη που μπορεί να χαρακτηρίσει την ίδια και το πένθος της: Αξιοπρέπεια. Πονάει ναι, αισθάνεται χαμένη και λειψή χωρίς την κόρη της και σίγουρα νιώθει απεριόριστη οργή για τον δράστη. Όμως ο τρόπος της φανερώνει πως γνωρίζει καλά ότι τίποτα δυστυχώς δεν πρόκειται να φέρει πίσω στη ζωή την κόρη της, και αυτό που προσπαθεί, είναι τουλάχιστον να αποδίδεται δικαιοσύνη και οι ποινές στις γυναικοκτονίες να είναι αυστηρές και να τηρούνται. Ο αυτοέλεγχος, η πραότητα, η γλυκύτητά της, συγκεντρώνει κοντά της και άλλες μαρτυρικές μανάδες και τις οικογένειές τους, που στη μνήμη των κοριτσιών τους, δίνουν έναν έντιμο αγώνα απαιτώντας δίκαιες ποινές.

Και αν η μαμά της Γαρυφαλλιάς έχει σκοπό μόνο την δικαιοσύνη, κάποιοι άλλοι πενθούντες αποκαλύπτονται διαφορετικά στο πέρασμα του χρόνου. Για την Μαρία Καρυστιανού το πένθος αποτέλεσε την αφορμή για την είσοδό της στην πολιτική με την δημιουργία κόμματος. Και αν στην αρχή, σε πνίγει το δίκιο σου και ξεσπάς, και προσπαθείς να βγάλεις άκρη αναλαμβάνοντας ηγετικό ρόλο εκπροσωπώντας συγγενείς, τότε έχεις καταφέρει να συγκεντρώσεις την συμπάθεια της πλειοψηφίας. Όταν όμως σταδιακά και με μεθοδευμένες κινήσεις, παρεμβαίνεις έχοντας άποψη που ξεπερνά το συγκεκριμένο γεγονός, και απλώνεται επί παντός επιστητού, με αποκορύφωμα να ευαγγελίζεσαι την κάθαρση του πολιτικού συστήματος της χώρας, με απόψεις που ξαναγυρίζουν την χώρα σε λογικές μεσαιωνικές, τότε το πένθος σου φανερώνει ξεκάθαρα τον χαρακτήρα σου.

Η Μαρία Καρυστιανού πόνεσε αλλά συνάμα εργαλειοποίησε τον πόνο. Τα λόγια της, ο τόνος της φωνής, η γλώσσα του σώματος, και εν κατακλείδι η δήλωσή της για τις αμβλώσεις…
Ο θάνατος είναι το καταλυτικό γεγονός της ζωής μας και η πιο συντριπτική μας βεβαιότητα. Θα συμβεί σε όλους μας με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Η παραδοχή για τον δικό μας θάνατο είναι δύσκολη αλλά ίσως ακόμα δυσκολότερη είναι η διαχείριση του χαμού των αγαπημένων μας προσώπων. Πάντως ο τρόπος που θρηνούμε είναι εξαιρετικά προσωπικός και σίγουρα αποκαλύπτει τον χαρακτήρα μας. Είμαστε ο τρόπος που θρηνούμε. Και ο καθένας ας βγάλει για μας τα συμπεράσματά του.

Photo credit: Instagram – Creative: Ανδρέας Κωστόπουλος