Είναι η δεύτερη συνεχόμενη χρονιά που βλέπω ένα σχεδόν ολοκληρωτικό no makeup στα περισσότερα σημαντικά shows της Εβδομάδας Μόδας του Παρισιού. Λες και έχει πέσει μια γενική εντολή: το no makeup είναι το νέο μαύρο. Ή μάλλον, το νέο διάφανο. Από πέρυσι, κι από το Παρίσι μέχρι τη Νέα Υόρκη, οι creative directors μοιάζουν να έχουν καταπιεί το ίδιο χαπάκι αχρωματοψίας. Καθαρά πρόσωπα, φρέσκια επιδερμίδα, και μην δούμε πουθενά χρώμα, Θεός φυλάξοι! Το αποτέλεσμα είναι πρόσωπα τόσο αλαβάστρινα, τόσο άψογα, που σε προκαλούν να τα αγγίξεις για να δεις εάν είναι αληθινά. Όμως, ας μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας. Το no makeup trend είναι, στην ουσία του, βαθιά fake.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Η δύναμη της σιωπής

Αόρατο μακιγιάζ δεν σημαίνει λιγότερο μακιγιάζ

Κάθε φορά που βλέπετε μια τέτοια εικόνα, θέλω να έχετε κατά νου ένα πράγμα. Δεν μιλάμε για λιγότερο μακιγιάζ. Μιλάμε για αόρατο μακιγιάζ, που πολύ συχνά θέλει περισσότερα layers κι από smokey eye του 2016 -που είναι και επίκαιρο. Primer, διορθωτικά υφής και χρώματος, foundation σε τρεις τόνους τουλάχιστον. Και μετά concealer σε κάθε πιθανό και απίθανο σημείο, πούδρες λεπτόκοκκες, κι άλλες micro finish, highlighter που δεν πρέπει να γυαλίζει, μετά άλλο που γυαλίζει. Το πρόσωπο δείχνει γυμνό, ναι. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, έχει περάσει από κανονική παραγωγή Netflix. Είναι η ειρωνεία του πράγματος: για να δείχνεις “φυσική”, πρέπει να είσαι “χτισμένη” μέχρι τελευταίου πόρου.

Reset για κουρασμένα μάτια

Από την άλλη μεριά, αυτό το reset ήταν κάπως αναμενόμενο. Όλες θυμόμαστε -κάποιες με τρόμο- το 2016, δηλαδή το day after της οικονομικής κρίσης. Και καπάκι τα χρόνια μετά τον covid. Χρώμα, glitter, graphic eyeliner, ρουζ μέχρι τους κροτάφους. Τότε, ίσως περισσότερο από ποτέ άλλοτε, το μακιγιάζ λειτούργησε ως μια ξεκάθαρη δήλωση. Όσο πιο glittery το μάτι, όσο πιο matte burgundy το κραγιόν, τόσο πιο “παρούσα”. Μέχρι που η υπερβολή κούρασε. Κι όπως συμβαίνει πάντα, η μόδα αντέδρασε στο ίδιο της το overkill γυρνώντας στο αντίθετο άκρο.

Η κοινωνία λέει εδώ και χρόνια ότι η ομορφιά έχει φθορά, χρόνο, ατέλειες. Η μόδα απαντά με καθυστέρηση: πρώτα θα το κάνει trend, μετά editorial, μετά αποδεκτό.

Σε κάθε περίπτωση, το πρόβλημα δεν είναι η εξ ορισμού βραχύβια επιστροφή στην ηρεμία. Είναι ότι αυτό το νέο ιδανικό ηρεμίας είναι εξίσου ανέφικτο. Η αλαβάστρινη επιδερμίδα χωρίς πόρους, χωρίς κοκκινίλες, σχεδόν χωρίς ίχνος ζωής, δεν είναι φυσική. Είναι απλώς ένα άλλου τύπου φίλτρο. Πιο ήσυχο, πιο «καλό παιδί», αλλά πάντα φίλτρο. Για να μην πω πως είναι πιο ύπουλο, γιατί πλασάρεται ως φυσικότητα και ρεαλισμός. Υπό αυτήν την έννοια, να μου λείπει. Προτιμώ την εντιμότητα του eyeliner της Amy Winehouse.

Η άβαφτη ρίζα ως δήλωση

Παρόλα αυτά, μέσα σε αυτό το αποστειρωμένο τοπίο, κάτι ράγισε όμορφα, για να το ξανακολλήσουμε, σαν πορσελάνη Kintsugi. Στο πρόσφατο show του οίκου Chanel, η Stephanie Cavalli περπάτησε όπως ακριβώς είναι. Χωρίς κανείς να πειράξει την άβαφτη ρίζα στα μαλλιά της. Όχι μασκαρεμένη, ούτε «silver chic», απλώς εκεί. Ξαφνικά, μέσα σε ένα μεσημέρι στο Grand Palais, η υψηλή ραπτική έκανε κάτι σχεδόν επαναστατικό: άκουσε.

Η κοινωνία λέει εδώ και χρόνια ότι η τελειότητα δεν υπάρχει. Ότι η ομορφιά έχει φθορά, χρόνο, ατέλειες. Η μόδα συνήθως απαντά με καθυστέρηση: πρώτα θα το κάνει trend, μετά editorial, μετά αποδεκτό. Αυτή τη φορά, όμως, η στιγμή ήταν καθαρή. Η άβαφτη ρίζα δεν ήταν styling. Ήταν δήλωση. Ένα μικρό “σώνει” σε μια βιομηχανία που έχει θεμέλια πάνω στο άφθαρτο.

Ζήτω, λοιπόν, η άβαφτη ρίζα. Όχι ως νέο aesthetic ή moodboard, αλλά ως πραγματικότητα. Κι αν, σε συνέχεια της πραγματικότητας, το no makeup trend θέλει όντως να εξελιχθεί, πρέπει να σταματήσει την προσποίηση. Επειδή η τελειότητα δεν υπάρχει, και, ειλικρινά, ευτυχώς.

Photo credit: Getty Images