Ξεκατινιάσματα, έπαρση, κριτική της προσωπικής ζωής ανθρώπων που δεν ζήτησαν ποτέ τη γνώμη κανενός. Κάθε φορά η ίδια ιστορία με άλλους πρωταγωνιστές αλλά τους ίδιους δικαστές. Κι εμείς στο ίδιο έργο θεατές. Πότε τα τηλεοπτικά πλατό έγιναν δικαστήρια; Πότε βρεθήκαμε κατηγορούμενοι και πρέπει να απολογηθούμε για επιλογές ζωής που αφορούν μόνο εμάς και δεν έβλαψαν ποτέ κανένα;

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Birkin μου sorry, βαρέθηκα να σε περιμένω με το ζόρι

Για να γίνεις δικαστής στον πραγματικό κόσμο απαιτούνται σπουδές και εξετάσεις. Για να γίνεις δικαστής της μικρής οθόνης απαιτείται…Τώρα που το καλοσκέφτομαι, τίποτα άλλο εκτός από περισσό θράσος και την αυταπάτη πως είμαστε τόσο ανώτεροι όλων ώστε να τους κρίνουμε. Μια γυναίκα που επιλέγει να μην εργαστεί, μια άλλη που επιλέγει να μετακομίσει με τον σύντροφο της. Και γιατί είπαμε ότι μας νοιάζει ακριβώς; Α, δεν το είπαμε.

Η επανάληψη και ο ντόρος όμως δημιουργούν buzz. Και σταδιακά όσο και αν θέλουμε να είμαστε αμέτοχοι και να τηρήσουμε τις αποστάσεις μας, το καρναβάλι των κανίβαλων είναι παντού. Εξαπλώνεται ταχύτερα κι από γρίπη. Ο κανιβαλισμός είναι εθιστικός και μεταδοτικός σε βαθμό που αρχίζουμε να πιστεύουμε πως ίσως χρειαστεί να επιβληθεί καραντίνα για τη σωτηρία της κοινωνίας μας. Σε ποιους όμως; Και από ποιους;

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Η διαμαρτυρία φορούσε Max Mara

Είναι κρίμα που δεν έχουμε καταλάβει τη δύναμη μας. Πως το τηλεκοντρόλ μας είναι ένα πολύ ισχυρό όπλο. Πως τα likes που μηχανικά πατάμε στα social όταν βαριόμαστε, κάνουν κάποιους πλούσιους. Κάποιους άλλους. Όχι εμάς. Παρακολουθώντας σκουπίδια, στρέφουμε το όπλο στον εαυτό μας. Σκοτώνουμε τη νοημοσύνη μας και την αξιοπρέπεια μας. Και κάποιοι βγάζουν λεφτά. Κάποιοι άλλοι. Όχι εμείς. Αν δεν παρακολουθούσε κανείς τα παντός είδους σκουπίδια, δεν θα έφερναν λεφτά στο ταμείο. Θα ήταν δύσοσμα, δυσάρεστα, ενοχλητικά. Και σύντομα θα παύονταν. Γιατί αν το ταμείο δεν γεμίζει, είναι απλά σκουπίδια. Simple as that. Για τα λεφτά γίνονται όλα.

Άρα μάλλον έχουν δίκιο. Η τηλεόραση αντικατοπτρίζει την κοινωνία μας. Γεγονός λυπηρό που θα έπρεπε να μας προβληματίσει. Όχι μόνο για τους ανθρώπους που βρίσκονται μπροστά στις κάμερες. Αυτοί κάνουν τη δουλειά τους και πληρώνονται για αυτό. Κάποιοι δικαστές ακριβοπληρώνονται κιόλας. Περισσότερο θα πρέπει να μας προβληματίσουν οι άνθρωποι που βρίσκονται μπροστά από την οθόνη της τηλεόρασης ή του υπολογιστή. Γιατί δίνουμε αξία εκεί που δεν πρέπει;

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Είναι το Chat GPT η καλύτερη καφετζού;

Κρυβόμαστε στην βολή του καναπέ και παρακολουθούμε ανήμποροι την επικράτηση των κανίβαλων. Αυτών που κρίνουν, προσδίδουν ευτελείς χαρακτηρισμούς και αν κάποιος τολμήσει να εκφράσει την γνώμη του επί του θέματος που οι ίδιοι άνοιξαν θα βρεθεί αντιμέτωπος με χλευασμό, απαξίωση και τόνους τηλεοπτικής λάσπης. Όχι γιατί το εννούν. Εκτός πλατό όλοι είναι φίλοι. Γιατί έτσι βγαίνει το μεροκάματο.

Ναι, το τηλεκοντρόλ είναι όπλο. Ναι, πρέπει να μπει ένα τέλος στον κανιβαλισμό. Γιατί έχει ανοίξει πολύ η όρεξη όλων. Και πολύ φοβόμαστε ότι στο τέλος θα φάνε και εμάς. Τη μια μέρα μπορεί ο κανίβαλος να φορά κοστούμι, την άλλη ένα κομψό φόρεμα. Δεν αναφερόμαστε σε συγκεκριμένα πρόσωπα. “Οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική”. Ας επανέλθουμε σε αυτό που έχει σημασία. Το τηλεκοντρόλ είναι ένα όπλο. Ώρα να το στρέψουμε εκεί που πρέπει.

Creative: Ανδρέας Κωστόπουλος