Θα μιλήσω για τη Eurovision. Όμως, πριν πω οτιδήποτε άλλο, και για να καταλάβετε από που έρχομαι, ας συστηθώ. Είμαι παιδί του πρώτου Fame Story. Του μαλλιοτραβήγματος της Άσπας με τη Φωτεινή, της Άσπας με την Ελεάνα (και, βασικά, της Άσπας με όλους). Της trash TV και των panels των γνωστών υποκίτρινων μεσημεριανάδικων. Των ειδήσεων του Star, όπου η φασαρία που έκανε μία ανθυποσελέμπριτι στα μπουζούκια ή ο χωρισμός ενός μοντέλου από την τρίμηνη σχέση του ήταν είδηση.

Για να τραβήξω τη διαχωριστική γραμμή, να ξεκαθαρίσω πως το να βλέπω ξεκατίνιασμα σε εθνικό δίκτυο ανέκαθεν με ζόριζε. Και μάλλον ως θέαμα θα με χαλάει πάντα και διαχρονικά. Ωστόσο, υπό μίαν έννοια, οφείλω να είμαι ειλικρινής. Αν και απωθητικό, δεν μου είναι ξένο. Για αυτό ακριβώς η εικόνα των αγκαλιασμένων παιδιών στα παρασκήνια των προκριματικών της φετινής ελληνικής διοργάνωσης ήταν μια εικόνα – ευλογία για τα ματάκια μου.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Το φαγητό της μαμάς, και άλλες ιστορίες ενηλικίωσης

Eurovision backstage και όχι μόνο

Το καλό είχε αρχίσει ήδη από τα social media. Τις προηγούμενες μέρες περνούσαν συχνά πυκνά από το timeline μου εικόνες. Ξεχώρισα μία με τον Ακύλα, τον Good Job Nicky και τη Ευαγγελία αγκαλιασμένους, σαν να συμμετέχουν σε ένα μεγάλο πάρτι. Μα, αυτό δεν κάνουν, τελικά;

Τα social μάς εξέθεσαν αρκετά ώστε να καταλάβουμε πως ο κυνισμός κουράζει

Και χθες, μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος, όλοι μαζί κοινωνοί της χαράς για τη νίκη του Ακύλα. Μπορείτε να με πείτε ρομαντική, αλλά εγώ βλέπω ένα νέο ήθος στα πράγματα. Και μου αρέσει πολύ.

Μπορείτε να διαβάσετε ακόμη: Γιατί πατάς delete στον πατέρα των παιδιών σου;

Bitchy days are over

Υπήρχε μια εποχή που η συμπεριφορά ντίβας ήταν σχεδόν προαπαιτούμενο. Το υψωμένο φρύδι, το κοφτό βλέμμα, το «δεν μιλάω σε κανέναν πριν βγω», η απαίτηση για απόλυτη σιωπή και αποκλειστικότητα. Η ίντριγκα που φούντωνε στα καμαρίνια και μετά μεταφερόταν αυτούσια στα πάνελ. Το να είναι κανείς δύσκολος ήταν κάτι σαν διαβατήριο, ακόμα και ένδειξη ταλέντου. Η προσήνεια, από την άλλη, σχεδόν αδυναμία. Σαν να είχαν κάνει όλοι μια άτυπη συμφωνία ότι ο δρόμος για την επιτυχία περνά μέσα από ανταγωνισμούς, στρατόπεδα και μικρές εκδικητικές χαρές.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Ghosting εν έτει 2025

Κι όμως, κάτι έχει αλλάξει. Ίσως γιατί μεγαλώσαμε όλοι λίγο. Ίσως γιατί τα social μάς εξέθεσαν αρκετά ώστε να καταλάβουμε πως ο κυνισμός κουράζει. Υπάρχει μια νέα γενιά καλλιτεχνών που δεν θέλει να χτίσει καριέρα πάνω σε καμένα γεφύρια. Για αυτά τα παιδιά η συνεργασία δεν είναι ντροπή, είναι στρατηγική. Περισσότερο κι από στρατηγική, όμως, είναι στάση ζωής. Και έχουν καταλάβει πως το να δίνουν χώρο στους άλλους δεν τους μικραίνει, μάλλον τους μεγαλώνει.

Δεν λέω ότι οι εγωισμοί έσβησαν. Ωστόσο είναι ξεκάθαρο πως κανείς δεν τους χειροκροτά όπως παλιά. Το κοινό δείχνει να επιβραβεύει τη γενναιοδωρία, την ομαδικότητα, τη χαρά που δεν έχει ανάγκη από αντίπαλο για να υπάρξει. Και αυτό, για όσους κουραστήκαμε από το διαρκές ξεκατίνιασμα, μοιάζει με μικρή πολιτισμική νίκη. Μια ήσυχη μετατόπιση από το «κοίτα με» στο «κοίτα μας».

Από όποια οπτική γωνία κι αν το δω, ψηφίζω ναι. Ή αλλιώς, φέρ’το.

Photo credit: Instagram

Edit: Ανδρέας Κωστόπουλος