Υπομονετική, πάντα συνεπής, σταθερή. Πολλοί ρόλοι, πολλές μάσκες που ίσως δεν είναι πάντα ψεύτικες. Σίγουρα όμως υπάρχουν πολλές στιγμές μέσα στη μέρα που τις φοράμε για να συνεχίσουμε. Να είμαστε αρεστές, να μην προκαλούμε εντάσεις , να μην στεναχωρούμε αυτούς που αγαπάμε. Η πραγματικότητα μας αναγκάζει να φοράμε μάσκες; Η τις φοράμε για να γλιτώσουμε χρόνο και περιττή γκρίνια; Στη δουλειά, στο σπίτι, όταν η φίλη μας παθαίνει tandrum. Δεν μπαίνουμε στην διαδικασία να φωνάξουμε, να βάλουμε όρια , να πούμε “ως εδώ”. Μπαίνουμε αυτόματα σε “μάσκα mode”

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Πώς οι συγχωνεύσεις επηρεάζουν την ψυχική υγεία των εργαζομένων | Και πώς μπορείτε να το διαχειριστείτε

Εννοείται ότι δεν έχουμε μόνο μια. Πως να ανταπεξέλθουμε σε τόσες υποχρεώσεις μόνο με μια; Δεν θέλουμε να πηγαίνουμε στη δουλειά, προτιμούμε μια βόλτα με τις φίλες μας. Κι όμως βάζουμε τη μάσκα και πάμε. Δεν θέλουμε να μαγειρεύουμε για τέσσερα άτομα κάθε μέρα. Η μάσκα όμως έρχεται την κατάλληλη στιγμή και βάζει την κατσαρόλα στη φωτιά. Δεν θέλουμε να ακούμε τις παλιομοδίτικες συμβουλές της πεθεράς μας. Θέλει να φωνάξουμε “σταμάτα να λες ανοησίες”. Η μάσκα όμως για άλλη μια φορά, σώζει την κατάσταση και εξασφαλίζει την συνέχιση της οικογενειακής μας γαλήνης.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ 1926-2026: Η ιστορικός που μετέτρεψε τη γνώση σε δημόσιο αγαθό

Μια μάσκα η ζωή μας. Ένα κομπολόι υποχρεώσεων που αντί να το παίζουμε, μας παίζει αυτό. Κάθε χάντρα, μια μάσκα. Κι εμείς, ενώ θέλουμε να μιλήσουμε, να ουρλιάξουμε για να το πούμε σωστά,προτιμούμε τη μάσκα. Τη βολή. Την απάθεια. Η ησυχία μπαίνει πάνω από την επιθυμία μας. Πάνω από εμάς. Μάθαμε στη μάσκα. Δεν μπορούμε να απογαλακτιστούμε από αυτή. Ούτε και θέλουμε. Η μάσκα είναι το καταφύγιο μας, η ασφάλεια μας. Κάποιοι μάλιστα, τη φορούν με τόσο ζήλο που σύντομα γίνονται ένα με αυτή. Χωρίς προσωπικότητα, χωρίς θέλω, χωρίς φωνή.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Αλέξανδρος Κασσανδρινός: Αν καταφέρω να ευαισθητοποιήσω έστω και έναν άνθρωπο, αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή μου

Και κάπως έτσι περνά ο καιρός. Και η μάσκα σταδιακά περνά στο πετσί μας. Μας βολεύει και μας διαβρώνει με ένα ένα τόσο γλυκό τρόπο που δεν καταλαβαίνουμε. Η βολή κάνει καλά τη δουλειά της, είναι δραστική σαν νάρκωση χειρουργείου. Κι εμείς όταν ξυπνήσουμε, αν ξυπνήσουμε, νιώθουμε ψυχικά και συναισθηματικά ακρωτηριασμένοι. Οι ουλές από τη μάσκα που τόσο καιρό μας βόλευε είναι τόσο βαθιές που αμφιβάλλουμε αν θα επουλωθούν. Αυτό είναι και το πιο κρίσιμο σημείο. Πολλοί αντικρίζοντας τες δεν αντέχουν και ξαναβάζουν τη μάσκα. Γιατί η ευκολία είναι ανώδυνη. Και η ζωή συνεχίζεται.

Photo Credits: Dior / Creative: Ανδρέας Κωστόπουλος