Τη συνάντησα στο Θέατρο Αγγέλων Βήμα, με αφορμή το θεατρικό έργο «Το δέντρο που ματώνει», όπου η Αντιγόνη Κουλουκάκου ανέλαβε έναν βαθιά απαιτητικό ρόλο. Ανταποκρίθηκε γενναία. «Θυσίασε» την ομορφιά, την εμφάνιση, τον «ιταλικό» αέρα και τα μετέβαλε σε πόνο, σε σκληρότητα, σε έναν άνθρωπο που η κακοποίηση έχει αφυδατώσει εσωτερικά. Στη σκηνή δεν υπήρχε ίχνος ματαιοδοξίας, μόνο αλήθεια. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν η άψογη σωματικότητα, που έρεε στη σκηνή, σαν κύμα. Είδα μια άλλη Αντιγόνη. Όχι εκείνη με τη λαμπερή πορεία στη διεθνή πασαρέλα και χρόνια παρουσίας στα πλατό της ιταλικής τηλεόρασης και του σινεμά.

Διαβάστε επίσης: Ντίμης Κρίτσας: O τελευταίος Έλληνας couturier στην τελευταία του συνέντευξη

Είδα μια Αντιγόνη να μη φοβάται να τσακαλώσει την εικόνα της. Γιατί, πίσω από την ομορφιά της κρύβεται μια βαθύτερη γνώση, εκείνη που έρχεται όταν αποδέχεσαι τη ζωή με ωριμότητα. Από την τηλεοπτική σειρά «Γη της Ελιάς» (Mega TV), όπου χάρισε πνοή στον ρόλο της Ιουλίας και έβαλε τελεία σε μια διαδρομή τεσσάρων σεζόν, πέρασε στη σκηνή ενώ κινηματογραφικά συνεχίζει με ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους. Η συζήτηση μαζί της κινείται ανάμεσα στην τέχνη και στη ζωή, στο παρελθόν και στο παρόν, στα όνειρα και στις αλήθειες της καθημερινότητας.

Διαβάστε επίσης: 5 θεατρικές παραστάσεις που αξίζει να δείτε φέτος

Στην παράσταση «Το δέντρο που ματώνει» υποδύεστε μια γυναίκα που φτάνει στη δολοφονία του κακοποιητή συζύγου της. Πού τελειώνει για εσάς η αυτοάμυνα και πού αρχίζει η αυτοδικία; Ως ηθοποιός αλλά και ως γυναίκα, φοβάστε μήπως ο ρόλος αυτός παρερμηνευτεί ως “δικαίωση” της βίας αντί ως κραυγή απόγνωσης;

Είναι δυο εκ διαμέτρου αντίθετες έννοιες, δυστυχώς. Θύματα που έχουν υποστεί κατ’ εξακολούθηση κακόποιητική συμπεριφορά αναγκάζονται να καταφύγουν τελικά στην αυτοδικία προκειμένου να σωθούν. Αυτό συμβαίνει και στο έργο μας. Όταν ζεις διαρκώς στο φόβο και στον τρόμο και δεν έχεις τον τρόπο να φύγεις, η κοινωνία δεν σου προσφέρει το καταφύγιο ασφαλείας σου και σε κρατάει δέσμια στη «φυλακή» σου, στο ίδιο σου το σπίτι. Έρχεται η στιγμή που θα είναι ή η ζωή μου ή η ζωή σου. Στην προκειμένη περίπτωση είναι και η ζωή των κοριτσιών της, η ελπίδα που δεν πεθαίνει στα μάτια τους την κρατάει και την κάνει να μπορεί ακόμα να ονειρεύεται ότι το «αύριο είναι μια καινούργια μέρα»

Έχετε δηλώσει ότι δεν δίνετε περιθώρια κακοποιητικής συμπεριφοράς και ότι «θα αμυνθείτε». Υπήρξαν στιγμές στις πρόβες που νιώσατε να σπάει η απόσταση ανάμεσα σε εσάς και τον ρόλο; Πώς διαχειρίζεστε ψυχολογικά το να “κουβαλάτε” μια γυναίκα που γίνεται ταυτόχρονα θύμα και θύτης;

Στις πρόβες δεν αφήνεις καμιά απόσταση ανάμεσα σε εσένα και τον ρόλο. Αφήνεσαι οικειοθελώς και μπαίνεις όσο πιο βαθιά γίνεται στα σκοτάδια του ρόλου. Τώρα, το τι θα ανακαλύψεις για εσένα και θα αντιμετωπίσεις το αφήνω για τον ψυχοθεραπευτή μου. Αλλά εμείς οι ηθοποιοί δεν κρίνουμε τους ρόλους μας, τουλάχιστον εγώ αυτήν τη προσέγγιση έχω.

Είναι μια πρόκληση όχι τόσο άγνωστη γιατί όλοι στη ζωη μας έχουμε παίξει τον ρόλο θύματος που εναλλάσσεται με το ρόλο του θύτη, όχι για κάτι τόσο ακραίο όπως η συγκεκριμένη κτηνωδία αλλά στην καθημερινότητα μας. Βάλε λίγο τον εαυτό σου στις προσωπικές σου σχέσεις ή στις επαγγελματικές σου, δεν σου έχει συμβεί; Με το χέρι στη καρδιά και συνειδητά απάντησε στον εαυτό σου, όχι σε εμένα. Εγώ την απάντηση για εμένα την ξέρω.

Έχετε επιλέξει έναν σκληρό ρόλο στο «Το δέντρο που ματώνει», σπάζοντας την εικόνα της «λαμπερής» ηρωίδας που γνώρισε το κοινό από τη «Γη της Ελιάς». Είναι μια συνειδητή αντίθεση;

Είναι μια συνειδητή επιλογή. Αλλά και η Ιουλία δεν ήταν ακριβώς μια λαμπερή ηρωίδα απλώς άλλο η τηλεόραση άλλο το θεατρο. Αυτός ο ρόλος είναι μια επιλογή να έρθω αντιμέτωπη με αυτό που βλέπω εγώ σε εμένα και επιθυμώ και ο κόσμος να δει υποκριτικά μιλώντας.

Οι επιλογές μας στην υποκριτική είναι συνειδητοί στόχοι, είτε μικροί είτε μεγάλοι αλλά γνώμονάς μου είναι η εξέλιξή μου και μέσα από το θέατρο διεκδικώ και εγώ, από τη πλευρά μου, την ευαισθητοποίηση του κόσμου, μια ανταλλαγή απόψεων.

Στην πορεία σας ως ηθοποιός και ως γυναίκα, ποια στιγμή σάς δίδαξε περισσότερα;

Οι απώλειες, οι χωρισμοί, το πένθος, οι αποχαιρετισμοί. Όλα αυτά σε σημαδεύουν και σε ωθούν να αλλάξεις. Δεν μπορείς να πας παρακάτω χωρίς να το κάνεις.

Είστε άνθρωπος που δεν κρύβει τα συναισθήματά του. Πόσο σας έχει «κοστίσει» αυτή η αυθεντικότητα;

Παρότι μετά τη γέννηση του παιδιού μου επιτρέπω στον εαυτό μου να αλλάζει γνώμη, κάποτε ό,τι έλεγα ήταν νόμος. Τώρα παραδέχομαι ότι έκανα λάθος, αλλά πάντα μου κοστίζει γιατί δεν διαπραγματεύομαι την αλήθεια μου. Θέλω να κοιμάμαι καλά τα βράδια, να έχω γύρω μου ένα μικρό χωριό ανθρώπων που με αγαπά αληθινά και το αγαπώ κι εγώ. Δεν θέλω εκπτώσεις.

Ο χρόνος σάς φέρεται καλά. Τι σημαίνει για εσάς να μεγαλώνετε όμορφα και όχι «ανώδυνα»;

Γιατί να είναι επώδυνο; Οφείλουμε ένα ευχαριστώ στο DNA μας, αλλά πρέπει και να σεβόμαστε το δέρμα μας. Δεν κάνω καταχρήσεις, προσέχω, μου αρέσει να με φροντίζω. Τα πρότυπά μου είναι γυναίκες που μεγαλώνουν όμορφα, με το αληθινό τους πρόσωπο, αποδεχόμενες τις ρυτίδες τους. Δεν είμαι υπέρ των πλαστικών επεμβάσεων που αλλοιώνουν έκφραση και βλέμμα. Εγώ δεν έχω την πολυτέλεια να ρισκάρω το βλέμμα μου, γιατί εκεί βρίσκεται όλη μου η έκφραση, και αυτό αποτελεί «εργαλείο» της δουλειάς μου.

Τι απεχθάνεστε περισσότερο;

Το ψέμα.

Τι σημαίνει για εσάς εμπιστοσύνη;

Όταν βάζεις κάποιον στη ζωή σου και του ανοίγεσαι, του δείχνεις και τις πιο ευάλωτες πλευρές σου, «ξεγυμνώνεσαι». Αν προδώσει αυτήν την εμπιστοσύνη, σε πληγώνει βαθιά. Η συγγνώμη δεν αρκεί, χρειάζεται εσωτερική δουλειά, αναγνώριση του λάθους και αλλαγή στάσης. Μόνο τότε μπορείς να ζητήσει κάποιος πραγματικά συγγνώμη.

Μιλάτε για αληθινή μεταμέλεια;

Θα το έλεγα «γνώθι σ’ αυτόν». Οι άνθρωποι που μπορεί να μας προδώσουν είναι συνήθως πολύ κοντά μας.

Πόσο μας ολοκληρώνει ο έρωτας;

Εξαρτάται από την ηλικία. Όταν είμαστε νεότεροι, πιστεύουμε ότι μας ολοκληρώνει, ψάχνουμε το άλλο μας μισό. Μεγαλώνοντας, όταν νιώθουμε ολοκληρωμένοι, ο έρωτας μάς απογειώνει, μας δίνει χαρά, είναι κάτι επιπλέον, θεϊκό.

Πώς φαντάζεστε τον εαυτό σας σε πέντε χρόνια;

Το όνειρό μου είναι να ζήσω σε μια φάρμα, με ζώα, να απολαμβάνω την ελευθερία της φύσης και θέλω το παιδί μου να μεγαλώσει ελεύθερα. Να έχω την αίσθηση των δέντρων, της αιωνόβιας ελιάς, να επανασυνδεθώ με την αιωνιότητα.

Μόδα και υποκριτική: υπάρχουν κοινά;

Φυσικά. Τα μοντέλα δεν είναι κρεμάστρες! Το modeling ήταν για μένα ένα σπουδαίο σχολείο για την υποκριτική. Με έμαθε πώς να στέκομαι στην κάμερα, πώς να εκφράζομαι με το σώμα. Οι σημαντικοί οίκοι, όπως ο Armani και η Chanel, με τη βαθιά πολιτιστική τους κληρονομιά, γνωρίζουν πως μόδα και υποκριτική είναι δύο κόσμοι στενά συνδεδεμένοι.

Ποια είναι η πιο δυνατή ανάμνηση από ταξίδι σας, όχι τόσο ως εικόνα, αλλά ως συναίσθημα;

Το 2017 ταξίδεψα στη Σουηδία για να γυρίσω μια ταινία. Δεν ήξερα τίποτα, ούτε τον σκηνοθέτη, ούτε στοιχεία για το καστ. Ήταν ένα «επικίνδυνο» ταξίδι, μια ταινία τεσσάρων ωρών που τελικά δεν βγήκε ποτέ στις αίθουσες. Θεωρώ ότι συμμετείχα σε ένα πείραμα. Λεγόταν Screen Test και αφορούσε τη σχέση θεάτρου και κινηματογράφου. Κανείς από τους συμμετέχοντες δεν γνωρίστηκε μεταξύ τους. Εκεί συνειδητοποίησα πόσο ατρόμητη ήμουν, κυνηγούσα την αέναη δημιουργία του καλλιτέχνη που πάει κόντρα στο εμπορικό. Το αντιλήφθηκα πλήρως τώρα, που έγινα μητέρα.

Τι άλλο αντιληφθήκατε με το νέο ρόλο σας ως μητέρας; Βλέπετε πια τον κόσμο με τα μάτια του παιδιού;

Δεν ξέρω αν βλέπεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια του παιδιού σου. Το παιδί σού δίνει μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Σου επιτρέπει να ξαναγυρίσεις στην αθωότητα, να γίνεις πιο «μαλακός», πιο επιεικής, να συγχωρείς πιο εύκολα, να έχεις ευαισθησίες. Αυτό αλλάζει ουσιαστικά μέσα σου.

Μια απόλαυση που δεν θα μπορούσατε ποτέ να στερηθείτε;

Το σεξ και το φαγητό.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος μύθος για τη δημοσιότητα;

Ο μύθος για τη δημοσιότητα είναι δύσκολη υπόθεση. Δεν πιστεύω πως έχουμε το δικαίωμα, από τη στιγμή που μπαίνουμε στα σπίτια του κόσμου μέσω της τηλεόρασης ή όταν οι άνθρωποι πληρώνουν εισιτήριο για να μας δουν, να λέμε «μη μου μιλάς» ή «μη με κοιτάζεις». Από την άλλη, είναι απίστευτα δύσκολο να μην έχεις προσωπικές στιγμές, να σε παρακολουθούν παντού.

Τι νοσταλγείτε περισσότερο;

Τον πατέρα μου, που δεν πρόλαβε να δει τον εγγονό του ούτε και εμένα ως μητέρα.

Η στιγμή που άλλαξε τα πάντα για εσάς; Η μητρότητα;

Την μητρότητα την ήθελα, την κυνήγησα. Δεν ήταν μια στιγμή, ήταν μια διαδρομή, ένα ταξίδι που κορυφώθηκε και με άλλαξε. Οι στιγμές που σε μεταμορφώνουν ακαριαία είναι οι μεγάλοι έρωτες ή το πένθος.

Το αγαπημένο σας απόφθεγμα;

La vita è bella (Η ζωή είναι ωραία).

Photo credit: Από το προσωπικό αρχείο της κας Αντιγόνης Κουλουκάκου, Πάνος Γιαννακόπουλος