Όταν γνώρισα τη Χριστίνα Λαμπούση, δεν συνάντησα μόνο μια ταλαντούχα δημιουργό, αλλά μια γυναίκα που φέρει μέσα της την ενέργεια και την ευαισθησία που μόνο οι πραγματικοί καλλιτέχνες κατορθώνουν να μεταφέρουν στους ανθρώπους γύρω τους. Γεννημένη και μεγαλωμένη στους Μολάους Λακωνίας, η Χριστίνα έχει διανύσει μια μοναδική πορεία, από τη Νομική Σχολή Αθηνών μέχρι την ίδρυση της δικής της θεατρικής ομάδας, «ἰᾶσθε θεάτρῳ», το 2011.

Διαβάστε επίσης: Ζαφειρία Δημητροπούλου Del Angel: Από το θέατρο στο άρωμα κι από την Ελλάδα στο Μεξικό

Η Χριστίνα Λαμπούση μίλησε για το έργο της «Εντός Περιθωρίου». Μια παράσταση τρυφερή, ευφυής, σηματοδοτώντας μια βαθιά ανθρώπινη πρόσκληση: να κοιτάξουμε με σεβασμό και ενδιαφέρον τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, να ακούσουμε τις ιστορίες τους, να γελάσουμε, να συγκινηθούμε, να μοιραστούμε μαζί τους τη ζωή. Ωστόσο, στην παράσταση αυτή δεν μιλά για το τέλος, μιλά για τη ζωή που συνεχίζει να χτυπά, πεισματάρικα και τρυφερά, σε κάθε ηλικία.

Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να ασχοληθείτε με την τρίτη ηλικία, ένα στάδιο ζωής που συχνά θεωρείται «περιθωριοποιημένο»;

Η τρίτη ηλικία με απασχόλησε γιατί δεν είναι το τέλος, αλλά η πιο συμπυκνωμένη μορφή ζωής. Είναι άνθρωποι γεμάτοι ιστορίες που συχνά γίνονται αόρατοι. Ήθελα να τους φέρω στο φως, να τους βγάλω από το περιθώριο και να τους βάλω στο κέντρο της σκηνής. Όμως το έργο αφορά και τους νέους, αφού η ανάγκη για αποδοχή, η ντροπή, η προσμονή και το χιούμορ δεν έχουν ηλικία. Οι άνθρωποι δεν τελειώνουν όταν μεγαλώνουν. Απλώς μεγαλώνουν…

Πόσο δύσκολο ήταν να αποδώσετε με τρυφερότητα και χιούμορ μια πραγματικότητα που συχνά συνοδεύεται από μοναξιά;

Δεν ήταν δύσκολο, γιατί η ίδια η ζωή στην τρίτη ηλικία έχει μέσα της χιούμορ, ακόμη και μέσα στη μοναξιά. Οι άνθρωποι που έχουν ζήσει πολύ, έχουν έναν ιδιαίτερο τρόπο να αυτοσαρκάζονται, να πειράζονται με τρυφερότητα. Ήθελα να σεβαστώ τη μοναξιά χωρίς να τη βαραίνω. Το χιούμορ δεν ακυρώνει τον πόνο, απλώς τον κάνει πιο ανθρώπινο. Έτσι, ο θεατής δεν φεύγει με βαριά καρδιά, αλλά με μια γλυκιά αίσθηση αναγνώρισης και ελπίδας.

Πώς πιστεύετε ότι το κοινό θα επαναπροσδιορίσει την έννοια της «γήρανσης» μετά την παράσταση;

Ελπίζω το κοινό να δει τη γήρανση όχι ως παρακμή, αλλά ως συνέχεια. Ως μια ηλικία που δεν στερείται επιθυμίας, χιούμορ, έρωτα ή αξιοπρέπειας. Η παράσταση δε δείχνει ανθρώπους που τελειώνουν, αλλά ανθρώπους που εξακολουθούν να αισθάνονται, να περιμένουν, να ονειρεύονται. Η γήρανση δεν είναι κάτι μακρινό, είναι η φυσική εξέλιξη όλων μας. Αν αλλάξει το βλέμμα μας, αλλάζει και ο τρόπος που αγκαλιάζουμε το μέλλον.

Πώς το χιούμορ λειτουργεί ως «όπλο» επιβίωσης για τους χαρακτήρες σας;

Το χιούμορ για τους ήρωες είναι άμυνα, αλλά και αξιοπρέπεια. Ο Μάκης κρύβει τη ντροπή του πίσω από πειράγματα, η Κατερίνα μετατρέπει την αναμονή σε σκέρτσο και φλερτ. Δεν αρνούνται την πραγματικότητα, τη μαλακώνουν. Το γέλιο γίνεται ένας τρόπος να πουν είμαι ακόμη εδώ. Κι αυτό είναι βαθιά ανθρώπινο, ανεξαρτήτως ηλικίας. Το χιούμορ δε διαγράφει τη μοναξιά. Απλά τη φωτίζει…

Υπάρχει κάποιος από τους δύο ήρωες με τον οποίο ταυτίζεστε περισσότερο συγγραφικά;

Ταυτίζομαι και με τους δύο, γιατί και οι δύο κουβαλούν πλευρές μου. Με τον Μάκη στη ντροπή και την ανάγκη να σταθώ ξανά όρθια όταν όλα καταρρέουν. Με την Κατερίνα στην προσμονή, στην πίστη ότι κάποιος θα έρθει, στην ανάγκη να κρατώ μια βαλιτσούλα γεμάτη μνήμες για να θυμάμαι ποια είμαι. Συγγραφικά, δεν τους κρίνω, τους αγαπώ. Και μέσα από αυτούς μιλώ για κάθε ηλικία που παλεύει να είναι παρούσα.

Αν μπορούσατε να δώσετε μια συμβουλή στους νέους ανθρώπους μέσα από τα μάτια των ηρώων σας, ποια θα ήταν αυτή;

Να μη φοβούνται τον χρόνο. Να μην αντιμετωπίζουν τη ζωή σαν αγώνα ταχύτητας, αλλά σα διαδρομή. Ο Μάκης θα τους έλεγε να μην ντρέπονται για τις ήττες τους και η Κατερίνα να μη σταματούν να περιμένουν το καλό και να αγαπούν χωρίς εγγυήσεις. Και οι δύο μαζί θα τους ψιθύριζαν: κρατήστε τις μνήμες σας, αλλά ζήστε το τώρα. Γιατί το αύριο έρχεται γρήγορα και η νεότητα δεν χάνεται, μεταμορφώνεται.

Διαβάστε επίσης: Αντιγόνη Κουλουκάκου: “Η αυτοδικία γεννιέται όταν η κοινωνία σιωπά”

Λίγα λόγια για την παράσταση

Το θεατρικό έργο «Εντός Περιθωρίου» της Χριστίνας Λαμπούση ανεβαίνει για πρώτη φορά στη σκηνή και κάνει πρεμιέρα τον Φεβρουάριο στο Θέατρο Μικρό Γκλόρια, κάθε Κυριακή στις 18:00.
Πρόκειται για ένα κείμενο τρυφερό, ευφυές και βαθιά ανθρώπινο, που φωτίζει με λεπτότητα και σεβασμό την τρίτη ηλικία, ένα στάδιο ζωής συχνά παραγνωρισμένο, μα γεμάτο μνήμη, φαντασία και αστείρευτη επιθυμία για ζωή. Η Χριστίνα Λαμπούση εμφανίζεται ως μια ιδιαίτερη νέα συγγραφική φωνή, που επιλέγει να μιλήσει για το «περιθώριο» όχι ως τόπο σιωπής, αλλά ως πεδίο αφήγησης και συνάντησης.

Λίγα λόγια για την υπόθεση
Οι ήρωες του έργου, δύο ηλικιωμένοι που συναντιούνται σε έναν οίκο ευγηρίας, χτίζουν έναν απρόσμενο κόσμο επικοινωνίας και συντροφικότητας. Μέσα από το χιούμορ, την ποίηση και τις παιγνιώδεις αφηγήσεις τους, διεκδικούν χώρο και χρόνο, δικαίωμα στη χαρά, την αγάπη, ακόμη και στον έρωτα. Γιατί η ελπίδα, η εξέλιξη και η συγκίνηση δεν γνωρίζουν ηλικία.

Το «Εντός Περιθωρίου» είναι ένα έργο για τη μνήμη και την αφήγηση, για τη μοναξιά αλλά κυρίως για τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να μοιραζόμαστε τις ιστορίες μας μέχρι την τελευταία στιγμή.

Ταυτότητα παράστασης

Σκηνοθεσία: Μαριτίνα Πάσσαρη
Σκηνικά – Κοστούμια: Χαρά Κονταξάκη
Σχεδιασμός φωτισμού: Λεωνίδας Φουντούλης
Μουσική επιμέλεια: Μαριτίνα Πάσσαρη – Χριστίνα Λαμπούση
Κατασκευή σκηνικού: Νίκος Δεντάκης
Φωτογραφίες: Υπατία Κορνάρου
Trailer: Αρέθα Βασιλείου – Τηνιακού
Σχεδιασμός αφίσας και banner: Ζωή Παναγιωτοπούλου
Visual effects: Μάιρα Μπιζιμι
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Βάσω Σωτηρίου – We Will
Παραγωγή: ΕΩΣ Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία
Υπεύθυνες παραγωγής: Λία Κίκερη – Μαρία Απατσίδου

Ερμηνεύουν: Μαριλένα Μακρή, Δημήτρης Μπικηρόπουλος
Πού: Θέατρο Μικρό Γκλόρια, Ιπποκράτους 7, 10679 Αθήνα
Πότε: Κάθε Κυριακή στις 18.00
Εισιτήρια: more.com & στο ταμείο του θεάτρου (καθημερινά 11:30 – 16:30)
Τηλ. θεάτρου: 210 3642334
Τιμές: €18 γενική είσοδος | €15 μειωμένο
Ισχύουν ειδικές τιμές για ομαδικές κρατήσεις
Διάρκεια: 70’