Η Μυρτώ πριν λίγες μέρες έκλεισε τα μάτια της, πήρε τα 19 της χρόνια, και άφησε πίσω της για πάντα έναν κόσμο που ενώ αλλάζει καθημερινά με ρυθμούς πρωτόγνωρους, τελικά ο ίδιος μένει. Γιατί αλήθεια, τι έχει αλλάξει; Tα χρόνια πριν το διαδίκτυο, κάποιοι κρατούσαν τις σκέψεις τους κρυφές, ή μόνο για τον περίγυρό τους. Σήμερα, σκέπτονται ακριβώς τα ίδια, μόνο που έχουν το βήμα να τα λένε και δημοσίως. Και μάλιστα χωρίς καμιά ντροπή. Με θυμό, με πάθος, με οργή, με σχεδόν ηδονική μανία. Επικρίσεις και κατακρίσεις, και σχόλια πικρόχολα γεμάτα ειρωνεία, σα να παίρνουν θέση στην γραμμή εκκίνησης, διεκδικώντας το μετάλλιο της πρωτιάς στον πόνο αλλά και την αηδία.

Διαβάστε ακόμα: Είμαστε ο τρόπος που πενθούμε

Κάποτε μας έλεγαν, «πριν μιλάς, να βουτάς την γλώσσα σου βαθιά μες το μυαλό σου». Τα λόγια έχουν δύναμη και βάρος ειδικό, και στην εποχή μας ό,τι γράφεται μένει, αφήνοντας πίσω του για πάντα το ηλεκτρονικό του ίχνος. Καταγεγραμμένα ή μη, τα λόγια στήνουν το απόσπασμα κι εκεί ξανασκοτώσουν τον ήδη πεθαμένο. Μετά, όταν ο καιρός θα’χει περάσει, η ιστορία του κοριτσιού θα ξεχαστεί απ’τον πολύ τον κόσμο, μέχρι κάποια άλλη Μυρτώ, Μαρία ή Κατερίνα, να απασχολήσει την επικαιρότητα ξανά. Κι ένα απ’τα πολλά ερωτήματα που μένουν αναπάντητα, είναι γιατί κάποιοι άνθρωποι να κρίνουν τόσο βιαστικά, τόσο άσκεφτα και τόσο άσχημα.

Σε έναν κόσμο που η βία περισσεύει ενώ τα χρήματα όχι. Σε έναν κόσμο που η ομορφιά «χτίζεται» για να μπορεί επ’άπειρον να «ανακαινίζεται». Σε έναν κόσμο που οι οθόνες καταπίνουν τις ώρες μας χωρίς μέτρο. Σε έναν κόσμο που μουδιασμένος μόνο παρακολουθεί, παραδομένος στην ματαιότητα. Σε ένα κόσμο που για κάθε παιδί που γεννιέται, αναρωτιέσαι «σε τι κόσμο θα ζήσει». Σ’αυτόν τον κόσμο καλούμαστε όλοι να υπάρξουμε, να χωρέσουμε, να συγ-χωρέσουμε.

Όπως όλοι, έχω αναρωτηθεί κι εγώ, γιατί κάποιοι άνθρωποι πρέπει να φεύγουν από αυτή την ζωή με τρόπο τραγικό, άσχημο. Γιατί θα πρέπει να πονούν, να υποφέρουν ή ακόμα και να μας εγκαταλείπουν ξαφνικά, «πριν την ώρα τους». Γιατί θα πρέπει να γίνονται μάρτυρες; Ένας μάρτυρας κάτι σου μαρτυράει, κάτι σου λέει, κάτι σα να σου εμπιστεύεται, ένα μήνυμα. «Ο θάνατός μου τουλάχιστον ας έχει την αξία μιας σκυτάλης που δεν θα αγγίζει μόνο τα χέρια όσων την κρατήσουν, αλλά και τις καρδιές τους. Και θα γυρνάει πάντα από χέρι σε χέρι, χωρίς τερματισμό, για να κρατάει ζεστή και ζωντανή την ανάμνηση». Κάπως έτσι θέλω να το βλέπω, για να μπορώ να δέχομαι τον χαμό κάποιων ανθρώπων.

Όλοι μας είμαστε ικανοί για καλά και κακά πράγματα. Την ίδια ώρα που μπορεί να μοιράζουμε αναθέματα, μπορεί να δίνουμε το φιλί της ζωής και να σώζουμε κάποιον που παραλίγο να πνιγεί. Και την ώρα που ανάβουμε ένα κεράκι στην εκκλησία, την άλλη ώρα να βάζουμε φόλα στις γάτες της γειτονιάς.

Δεν θα γράψω κάτι επιπλέον. Μόνο με αφορμή την Μυρτώ, ας ξανασκεφτούμε σε τι κόσμο θέλουμε να ζούμε. Και όσοι ένιωσαν «ψηλοί», «κονταίνοντας» ένα 19χρονο κορίτσι, ας κοιτάξουν την δικιά τους «μπουγάδα». Μέσα είχε σίγουρα και πολύ βρώμικα ρούχα. Πριν την κρεμάσουν λοιπόν στα μανταλάκια για να στεγνώσει, παρακαλώ ας κατεβάσουν από εκεί την ψυχή της Μυρτούς.

Photo credit: Freepik