Έχουμε γαλουχηθεί να ορίζουμε την ευτυχία με τις εικόνες που βλέπουμε στις διαφημίσεις. Μεγάλο σπίτι, ακριβό αυτοκίνητο, ευπαρουσίαστο ζευγάρι, παιδιά και ένα λαμπραντόρ. Το λαμπραντόρ προαιρετικό. Χρόνια πλύσης εγκεφάλου μας έχουν πείσει πως η τέλεια εικόνα είναι η προϋπόθεση της ευτυχίας. Και πως η απόκλιση από αυτή μας δημιουργεί την ψευδαίσθηση πως δεν έχουμε πετύχει τίποτα στη ζωή μας. Μοιάζουμε πλέον προγραμματισμένοι να αναζητούμε αυτό το μοντέλο ζωής. Και το ακόμα χειρότερο, να αδυνατούμε να δούμε την ομορφιά σε κάποιο άλλο. Υπάρχει κάποια οικουμενική συνταγή ευτυχίας; Κι αν ναι, που μπορούμε να την βρούμε;

Διαβάστε επίσης Θα αλλάζατε τη θέση σας με ένα παιδί που κλαίει; #Not

Τα κομμάτια του παζλ

Οι εικόνες είναι ένα σύνολο, αποτελούνται από μικρότερα μέρη. Οι πίνακες ζωγραφικής είναι το αποτέλεσμα πολλών πινελιών. Οι φωτογραφίες πολλών pixel. Τα παζλ πολλών κομματιών. Η σύνθεση μιας εικόνας είναι περίπλοκη, έχει κάτι το μαγικό. Για αυτό και καμιά εικόνα δεν μοιάζει με την άλλη εκτός και αν το θελήσει ο καλλιτέχνης. Σε αυτήν την περίπτωση όμως η εικόνα δεν έχει αξία. Την αποκαλούμε αντιγραφή και την περιφρονούμε. Η αξία μιας εικόνας βρίσκεται στην αυθεντικότητά της. Για κάποιο περίεργο λόγο, δεν σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο όταν πρόκειται για τον ορισμό της ευτυχίας. Εφόσον κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, πως πέφτουμε στην παγίδα να τυποποιήσουμε την χαρά; Γιατί πρέπει να υπάρχουν standards ευτυχίας;

Η τέλεια εικόνα

Περπατάμε στον δρόμο και βλέπουμε ανθρώπους κατηφείς. Συννεφιασμένους. Σκεφτόμαστε τι μπορεί να τους απασχολεί. Αν μπορούσαμε να τους ρωτήσουμε, οι περισσότεροι δεν αντιμετωπίζουν κάποια ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση. Εργάζονται, έχουν υγεία, φίλους και συγγενείς που τους αγαπούν. Θα μας πουν όμως για το σπίτι τους που απέχει από τη βίλα. Το αυτοκίνητό τους που δεν είναι πολυτελές. Θα πουν πόσο απέχουν από την τέλεια εικόνα που μας έχουν επιβάλλει.

Ας φτιάξει ο καθένας το δικό του παζλ. Καθετί που μας κάνει ευτυχισμένους να είναι ένα κομμάτι. Δεν αρέσουν σε όλους οι βίλες με πισίνα. Κάποιοι ίσως προτιμούν ένα μικρό σπίτι δίπλα στη θάλασσα. Ή δεν τους αρέσει η οδήγηση. Έχουμε προσωπικό γούστο στο φαγητό, τη μουσική, το ντύσιμο. Πως είναι δυνατόν να μην έχουμε το δικαίωμα του προσωπικού γούστου στην ευτυχία;

Διαβάστε επίσης Μια πρωτάρα στην Εβδομάδα Μόδας

Το δικό μας παζλ

Η τέλεια εικόνα μας να είναι πραγματικά δική μας. Να έχει σφυρηλατηθεί μέσα από τα γέλια μας, τις στιγμές με φίλους, το πρώτο μας φιλί. Η αποδέσμευση της ευτυχίας από τα υλικά αγαθά είναι μια λυτρωτική διαδικασία. Μας φέρνει πιο κοντά με τους άλλους. Γαληνεύει την ψυχή. Το κυνήγι των αγαθών δεν τελειώνει ποτέ. Πάντα θα υπάρχει κάτι παραπάνω. Αν δεν μας εκφράζει αυτό το παιχνίδι, τότε γιατί να το παίξουμε;

Το παζλ που θα μας κάνει ευτυχισμένους είναι αυτό που όλα τα κομμάτια του δένουν αβίαστα. Που το ένα συναντά το άλλο με έναν τρόπο καρμικό. Όλα εξίσου σημαντικά. Οι άνθρωποι μας. Οι εμπειρίες μας. Η δουλειά που αγαπάμε. Η επιτυχία σε αυτήν. Ένα δείπνο στο ακριβότερο εστιατόριο της πόλης. Ή ένα πικ νικ. Το ηλιοβασίλεμα στο νησί. Ή στο βουνό. Μια βραδιά στην όπερα, τα μπουζούκια ή σε μια ακρογιαλιά ακούγοντας τα κύματα. Ένα παγωτό βανίλια. Ή σοκολάτα. Ό,τι μας κάνει χαρούμενους. Η τέλεια εικόνα είναι η δική μας αρμονία.

Διαβάστε επίσης  Athens Je t’aime (moi non plus)