Πριν από πολλά χρόνια, νομίζω ότι ήταν το 2008, έξω από ένα εστιατόριο στο Σεν Τροπέ συνάντησα τυχαία τον Gigi Ricci, τον διάσημο playboy, που είχε σχέση με τη Brigitte Bardot το 1968. Ξεκινήσαμε μια συζήτηση.
Μου μίλησε για εκείνα τα χρόνια που το Σεν Τροπέ ήταν ένα μικρό ψαροχώρι όπου σύχναζαν νέοι, εναλλακτικοί και πολύ bon vivant άνδρες σαν αυτούς, τους “Les Italiens”, την ομάδα των Ιταλών playboys, ερωτευμένων με τη ζωή και τις γυναίκες.
Και ανάμεσα στις γυναίκες ήταν εκείνη, η θρυλική: Brigitte Bardot. Ρώτησα τον Gigi Ricci πώς ήταν και πώς την είχε κατακτήσει. Ήταν ευθύς: “ήταν θλιμμένη, την κέρδισα χορεύοντας με τζιν, ξυπόλητος πάνω σε ένα τραπέζι εστιατορίου”. “Και μετά;”, τον ρώτησα.

Διαβάστε ακόμη: It-girl: Τελικά ποια έχει αυτό το “κάτι”;

“Υπήρχαν εκείνοι που, για να την κερδίσουν πετούσαν εκατοντάδες κόκκινα τριαντάφυλλα από ένα ιδιωτικό ελικόπτερο, αλλά όχι εγώ’, μου απάντησε. “Δεν είχα ελικόπτερο, οπότε έπρεπε να παίξω το παιχνίδι διαφορετικά”. Ο οδηγός του ελικοπτέρου ήταν ο Gunter Sachs, Γερμανός δισεκατομμυριούχος, εγγονός και κληρονόμος του ιδρυτή της αυτοκινητοβιομηχανίας Opel και εξίσου διάσημος playboy, ο οποίος παντρεύτηκε τη Brigitte για μερικά χρόνια. Μου μίλησε για εκείνη, στο απόγειο της επιτυχίας της, κλεισμένη μέσα στη La Madrague, τη βίλα της στο Σεν Τροπέ, να παίζει κιθάρα και να τραγουδάει θλιμμένα τραγούδια. Και μου μίλησε για τον ίδιο, τον εικοσιτετράχρονο τύπο, που έφερνε κάθε πρωί φρεσκοψημένα κρουασάν στην πιο επιθυμητή γυναίκα στον κόσμο.

Διαβάστε ακόμη: Happy dry January: I’ll drink to that!

Η εικόνα που προέκυψε ήταν της εξαιρετικά μοναχικής Brigitte Bardot, με αυτή την ακραία μοναξιά, που μόνο όσοι βρίσκονται στο απόγειο της παγκόσμιας επιτυχίας μπορούν να βιώσουν και την οποία, ως εκ τούτου, είναι δύσκολο να φανταστούμε οι κοινοί άνθρωποι. Με τη διαφορά ότι

η Brigitte δεν ήταν μία από τις πολλές διάσημες γυναίκες. Η Brigitte, εκείνη την εποχή, ήταν μοναδική.

Ο Gigi Rizzi και εγώ αποχαιρετηθήκαμε. Προτού φύγει, μου είπε κάτι που εξακολουθεί να ηχεί στο μυαλό μου χρόνια αργότερα: “Πρέπει να κάνεις τις γυναίκες να γελούν”. Χρόνια αργότερα, τον είδα ξανά σε μια τηλεοπτική εκπομπή. Όταν τον ρώτησαν: “Είσαι ακόμα playboy;” απάντησε, «Όχι, τώρα είμαι παππούς-playboy”. Εκείνη τη στιγμή, θυμάμαι, κατάφερε να με κάνει και εμένα να γελάσω. – Carlo Vanoni

“Εμείς, οι Ιταλοί στο Σεν Τροπέ, έπρεπε να παλέψουμε ενάντια στους πολυεκατομμυριούχους για να εντυπωσιάσουμε, να κατακτήσουμε. Δεν είχα Ferrari ή Rolls Royce, ούτε καν γιοτ 100 ποδιών, το μόνο που είχα ήταν το πρόσωπό μου, και αυτό έκανε την πρόκληση ακόμα πιο συναρπαστική… Όταν ήρθε ο Gunter Sachs, ο πρώην σύζυγος της Brigitte, playboy και δισεκατομμυριούχος, προσγειώθηκε από το ελικόπτερό του ντυμένος Δράκουλας, πέταξε τόνους κόκκινων τριαντάφυλλων, μπήκε στο λιμάνι με το Acquarama του […]. Χορέψαμε φλαμένκο πάνω στο τραπέζι κλωτσώντας ποτήρια. Ξυπόλυτοι, τζιν, μαλλιά στον άνεμο και φύγαμε. Γ@μήσου. Ήμασταν θανατηφόροι, ανίκητοι… Πήγαινα συχνά στο Σεν Τροπέ με το τρένο και επέστρεφα σπίτι όσο καλύτερα μπορούσα όταν τελείωναν τα χρήματα”. – Gigi Rizzi

Το καλοκαίρι του 1968, η γοητεία του Rizzi δεν πέρασε απαρατήρητη από την Brigitte Bardot… Στην αποχαιρετιστήρια λίστα του με τα πιο αξιοσημείωτα πρόσωπα του 1968, το περιοδικό Newsweek ξεχώρισε τους πρωταγωνιστές της χρονιάς που έφευγε: τον Che Guevara, τον Christian Barnard και τον Gigi Rizzi!

Creative: Ανδρέας Κωστόπουλος