Η περσινή συζήτηση αφορούσε το ροζ και η επιλογή του ως ένα από τα κυρίαρχα χρώματα στις ανδρικές κολεξιόν και αποτελούσε τμήμα των γενικότερων προβληματισμών που γέννησε ο όρος “αποαρρενοποίηση”. Ο όρος εφευρέθηκε αναγκαστικά για να περιγράψει τις στιλιστικές προτάσεις που παρακολουθήσαμε στα ντεφιλέ γνωστών σχεδιαστών και φορεμένες στην αληθινή ζωή από διάσημους ηθοποιούς, τραγουδιστές και άνδρες του θεάματος γενικότερα.

Δεν γνωρίζω πως προσέλαβε τον όρο, αν τον πήρε το αφτί του, ο καθηγητής Μπαμπινιώτης (“επιτυχή”, “αδόκιμο” ή κάπως αλλιώς), όμως, βλέποντας μια φωτογραφία του Timothée Chalamet σε κάποιο κόκκινο χαλί με εξώπλατη δημιουργία, προσωπικά τον βρήκα ιδιαίτερα εύστοχο. Ο όρος δεν είχε εφευρεθεί ακόμη το 1999, όταν ο Σάκης Ρουβάς παρουσιάστηκε στην εκπομπή “Μπράβο” της Ρούλας Κορομηλά φορώντας μια φούστα του μακαρίτη Valentino. Αν και κάτι αντίστοιχο είχε φορέσει ένα χρόνο νωρίτερα ο David Beckham, θεωρήθηκαν ως μεμονωμένα περιστατικά, που δεν χρήζουν συγκεκριμένου όρου για να περιγραφούν.

Στα τέλη του 2025, όπως αναφέρει το CNN, ένα ζακάρ πλεκτό σε χρώμα ροζ φλουό από τη φίρμα J.Crew έγινε viral, όταν βρέθηκε στο επίκεντρο μιας συζήτησης σχετικά με το αν οι “πραγματικοί άνδρες” μπορούσαν να φορούν ένα τέτοιο χρώμα. Η θύελλα πυροδοτήθηκε από μια ανάρτηση στο X από τη συντηρητική σχολιάστρια Juanita Broaddrick (κάπως σαν τη δική μας Αφροδίτη Λατινοπούλου), η οποία ρώτησε: “Μου κάνετε πλάκα; Άνδρες, θα φορούσατε αυτό το πουλόβερ των 168 δολαρίων;. Η συναίνεση ήταν σε μεγάλο βαθμό, όχι λόγω της τιμής, αλλά επειδή θεωρήθηκε ως “αποαρρενοποποιητικό”. “Θηλυπρεπές”, θα το χαρακτήριζαν οι παλιότεροι λόγιοι. “Περισσότερη θηλυκοποίηση των ανδρών. Σταματήστε τα J.Crew”, έγραψε ένας χρήστης.

Πώς θα αντιδρούσαν όλοι αυτοί αν είχαν παρακολουθήσει τις τελευταίες επιδείξεις ανδρικής ένδυσης στο Παρίσι, στα πλαίσια της Paris Fashion Week, όπου οι δημιουργίες, τις οποίες οι σχεδιαστές ευελπιστούν ότι κάποιοι άνδρες θα προσθέσουν στις γκαρνταρόμπες τους το επόμενο φθινόπωρο, κυμαίνονταν από μίντι φούστες μέχρι σορτσάκια σε πολλά “εξεζητημένα” χρώματα, όπως το “καμένο πορτοκαλί”, το “σκονισμένο ροζ” και το “μελιτζανί”. Προτείνεται μια ριζική μετατόπιση από τους ουδέτερους τόνους, που παραδοσιακά προτιμούν οι άνδρες, για την ικανότητά τους να δείχνουν “ευέλικτοι”, “εκλεπτυσμένοι” και “διαχρονικοί”. Ιδιότητες που ήταν το κλειδί για την τάση τής “διακριτικής πολυτέλειας”, που διαπότισε τη μόδα τα τελευταία χρόνια.

Όμως ποιος Έλληνας θα μπορούσε να υιοθετήσει φούστες και εξεζητημένα χρώματα και αξεσουάρ, εκτός ίσως του Λάκη Γαβαλά;

Και δε μιλάμε για τον σεξουαλικό προσανατολισμό του, αλλά για τον χαρακτηρισμό του ως “εκκεντρικού”.

Ενώ τα σχέδια που παρουσιάζονται στις πασαρέλες είναι πάντοτε πιο προκλητικά από αυτά που θα μπορούσε κάποιος να βρει ευρέως στα καταστήματα, το αιώνιο ερώτημα παραμένει αν οι σχεδιαστές πρέπει να δημιουργούν ρούχα για αληθινούς άνδρες ή αν πρέπει να ενθαρρύνονται να σκέφτονται μεγαλόπνοα και να παρουσιάζουν πιο περίπλοκα κομμάτια που αμφισβητούν τις καθημερινές αντιλήψεις για το στιλ και το γούστο. Ύστερα από πολλά χρόνια, η έμφυλη προσέγγιση στη μόδα αλλάζει, με μια πιο συμπεριληπτική και ρευστή ιδεολογία αρχίζει να αναδύεται.

Δείτε όχι μόνο τις πασαρέλες, αλλά και τα κόκκινα χαλιά όπου διασημότητες από τον Harry Styles μέχρι τον Alexander Skarsgård παρακάμπτουν τους κανόνες των φύλων. Αλλά αν η περσινή κρίση γύρω από ένα ροζ πουλόβερ αποτελεί κάποια ένδειξη, είναι ότι για ορισμένους άνδρες πελάτες, ένα ολόσωμο κοστούμι Issey Miyake ή μια μπροκάρ φούστα Dior μπορεί να είναι ακόμα “υπερβολικό”, θυμηθείτε πως η εμφάνιση του David Beckham με σαρόνγκ, που είχε σκανδαλίσει το 1998, σήμερα κρίνεται ανδροπρεπής και σέξι.

Creative Α. Κωστόπουλος, Photo credit: Ssstein