Σε μια εποχή όπου «όλα έχουν γίνει τόσο ρηχά» και η μόδα αναπαράγεται ασταμάτητα, η ίδια αρνείται να μπει στο παιχνίδι της αντιγραφής. Αντί για εύκολες λύσεις, δημιουργεί τα δικά της υφάσματα, χτίζει ρούχα που μεταμορφώνονται και επιμένει σε μια αισθητική που δεν εξαρτάται από το κόστος, αλλά από το γούστο. «Δεν είναι το πόσο ακριβό είναι αυτό που φοράς», λέει στη συζήτηση της με τη Σάντυ Τσαντάκη, στο πλαίσιο της σειράς The Fashion Bible Connections.«Είναι το πόσο καλαίσθητο είναι». Και αυτό, σήμερα, είναι που λείπει. Ανάμεσα στη fast fashion και την υπερπληροφόρηση, η Αφροδίτη Χερά υπερασπίζεται κάτι πιο σπάνιο: ρούχα με διάρκεια, ταυτότητα και λόγο ύπαρξης. Όχι για όλους αλλά για εκείνους που ξέρουν να επιστρέφουν. Αυτή είναι η δική της «Βίβλος» της μόδας και είναι γραμμένη με χρώμα.

  • Αφροδίτη μου καλώς όρισες στο The Fashion Bible Connections.
  • Σε ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση και καλώς σε βρήκα!
  • Χαίρομαι πάρα πολύ που σε ξαναβλέπω.
  • Κι εγώ πάντα.
  • Ποιο είναι το πρώτο κεφάλαιο που θυμάσαι σε αυτή τη Βίβλο της Mόδας;
  • Την πρώτη χρονιά που ξεκίνησα, το 2001. Γίνανε όλα πολύ ξαφνικά. Σα να έπρεπε να γίνει αυτό το ξεκίνημα. Με παρότρυνση μιας φίλης, έκανα μια συλλογή, την οποία έδειξα στο Θάνο Σωτηρόπουλο, που είχε τότε το Sotris και τον οποίο ήξερα γιατί ήμουν πελάτισσα και φίλη χωρίς να ξέρει ότι είναι δική μου η δουλειά. Είχα κάνει μια συλλογή 25 ρούχα τα οποία ήταν όλα δερμάτινα, γιατί ξεκίνησα κάνοντας δέρμα, το οποίο το αγαπώ πάρα πολύ σαν υλικό. Και επικοινώνησα με τον Θάνο και του είπα «Θάνο, έχω μια συλλογή την οποία θα ήθελα να τη δεις και θα ήθελα τη γνώμη σου». Πήγα λοιπόν στο Sotris με τη βαλίτσα στο χέρι, του έδειξα τη συλλογή. Ο Θάνος εντυπωσιάστηκε. Μου είπε: «Τι είναι αυτό; Ποιανού; Ποιος σχεδιαστής;» Και του λέω «Δικιά μου συλλογή είναι αυτή». Έτσι έγινε και ξεκίνησα. Δηλαδή, ο Θάνος έβαλε τότε παραγγελία θυμάμαι, δεν είχα ούτε εταιρεία, ούτε κωδικούς… Κάναμε περιγραφή και λέγαμε ένα παντελόνι μπορντό δερμάτινο, ένα παλτό με κοψίματα. Ήταν μια πολύ προχωρημένη δουλειά. Είχε χειροποίητα κοψίματα και σχέδια πάνω στο δέρμα, φούστες με ατέλειωτους ποδόγυρους, sheepskin τα οποία ήταν ακατέργαστα όπως τα παίρνεις και εγώ τα έκανα πάνω μου και τα έκανα παλτά. Κατόπιν αυτού πήγα στον Διαμαντόπουλο, τον Τάκη. Τη φωτογράφισα τη συλλογή. Κάνουμε τη φωτογράφιση με ένα μοντέλο, το οποίο το αλλάζω εγώ στο παρά ένα και αυτό στο λέω γιατί έχει σημασία. Δηλαδή το βράδυ πριν από τη φωτογράφηση κοιτούσα τα μοντέλα και άλλαξα το μοντέλο που είχα κλείσει το βράδυ στις δώδεκα τα μεσάνυχτα και ήρθε ένα κορίτσι το οποίο ζούσε τις μισές μέρες στο Μιλάνο και τις άλλες μέρες στην Αθήνα. Τρελάθηκε με τη συλλογή. Φεύγοντας από εδώ μου λέει θα πάω στο Μιλάνο και θα μιλήσω για σένα και τη δουλειά σου στο Dantone. Το Dantone είναι ένα μαγαζί που υπάρχει μέχρι και σήμερα, το οποίο επίσης ήταν πολύ προχωρημένο σε όλους τους σχεδιαστές που έβαζε.
  • Το αντίστοιχο Sotris ας πούμε στο Μιλάνο.
  • Στο Μιλάνο. Μου κλείνει ραντεβού, πάω και εκεί με τη βαλίτσα. Αυτός ήταν ο άνθρωπος, ο οποίος μετά με κρατούσε στις εκθέσεις και γυρνούσε γύρω γύρω και με σύστηνε σε όλους τους buyers, διότι όλοι αυτοί γνωρίζονταν μεταξύ τους και έλεγε αυτή είναι η Αφροδίτη Χερά και εσείς πρέπει να δείτε τη δουλειά της. Έτσι κάπως ξεκίνησε. Μαγικά θα έλεγα. Δηλαδή, ένιωσα ότι ήμουνα σε έναν κυλιόμενο διάδρομο, ο οποίος έτρεχε σε μια κατεύθυνση μόνος του, χωρίς καμία δική μου προσπάθεια, πέρα από το το δημιουργικό κομμάτι που έκανα, που έφτιαξα αυτά τα ρούχα. Μπήκα στην Ιταλία, μπήκα στην Γαλλία. Ο ένας με σύστηνε, μιλούσε στον άλλον και έτσι έγινε αυτό το άνοιγμα, το οποίο εγώ το κράτησα για 7-8 χρόνια, δηλαδή σε εκείνη την κατεύθυνση του δέρματος και αργότερα, επειδή αντιμετώπιζα κάποια θέματα πιο πολύ στην Κύπρο, κόπιαραν τη δουλειά μου, έβλεπε κάποια κυρία ένα ρούχο και έλεγε πήγαινε σε έναν άλλο σχεδιαστή και του είπε «θέλω αυτό το ρούχο της Χερά» και το φτιάχνανε, γιατί οι βάσεις ήταν μαύρες, είχα απλά λεπτομέρειες με δέρμα και τέτοια. Οπότε εγώ έψαχνα έναν τρόπο να μην μπορεί κάποιος να κοπιάρει τη δουλειά μου και αποφάσισα να μπω στο σχεδιασμό των υφασμάτων και έτσι ξεκίνησα να κάνω τα δικά μου σχέδια, τα δικά μου υφάσματα, να τυπώνω τα μετάξια μου και να μπαίνω σε αυτό το χώρο πλέον, που είναι αυτό που φοράς, που είναι αυτό που φοράω, το οποίο είναι πολύ δύσκολο να το αντιγράψει κάποιος. Το πανί μου δεν αντιγράφεται. Αποφάσισα να μπω, να φτιάχνω τους ίδιους κωδικούς κάθε χρόνο, αλλάζοντας απλά τα πανιά και τις υφές. Τα ρούχα μου είναι, όπως πολύ καλά ξέρεις, πολυμορφικά. Φοριούνται με πάρα πολλούς τρόπους, μπροστά, πίσω, με μανίκια, χωρίς μανίκια, κλείνουν κουμπιά, γίνονται πιο κομψά και το κάθε ρούχο έχει ένα στόρι, μια ιστορία που αν την ακολουθήσεις, αγοράζεις ένα ρούχο και έχεις έξι.
  • Σου δίνει όμως μια ελευθερία. Δηλαδή είναι ένα ρούχο που δεν θέλει οδηγίες χρήσεως. Γιατί θυμάμαι ο Issey Miyake για παράδειγμα, όταν είχε κάνει το Α Piece of Cloth (A-POC), ήθελε οδηγίες χρήσης. Εδώ παίρνεις ένα καφτάνι δικό σου, το φοράς ανάλογα με τη διάθεση σου, με κάτι πολύ ήσυχο, με κάτι πολύ έντονο. Το φοράς σαν μαντό, σαν φόρεμα. Το μεταλλάσσεις όπως λες. Δεν τσαλακώνει. Το έχεις στη βαλίτσα σου, ταξιδεύει και αυτό που λες, δεν αντιγράφεται. Τι είναι αυτό όμως που σε όλη αυτή τη διαδρομή, από το δέρμα στο print άλλαξε μέσα σου τον τρόπο της αφήγησης;
  • Πολλά πράγματα άλλαξαν, διότι οι πρώτες δουλειές, οι οποίες είχαν δέρμα και ήταν από δέρμα και ήταν εξαιρετικές δουλειές. Μπορώ να σου πω ότι μέχρι και σήμερα κομμάτια τα οποία εγώ τα βγάζω και τα φοράω, με ρωτάνε τι είναι και που το βρήκα. Δηλαδή και τότε σε αυτό το χώρο έπαιρνα στις εκθέσεις και πήγαινα φοβερά κομπλιμέντα για εκείνη την δουλειά. Τώρα εκτός από το ότι έφυγα από ένα σκοτεινό κόσμο που ήταν το μαύρο, γιατί η βασική βάση των ρούχων μου ήταν το μαύρο. Και μπήκα σε έναν κόσμο χρωμάτων. Η μεγάλη αλλαγή είναι αυτή που εγώ δεν μπορούσα καν να τη φανταστώ, γιατί εγώ πάντοτε φορούσα μαύρα ρούχα και αν δεις οι βάσεις μου, φοράω μέχρι και σήμερα φοράω μαύρο ρούχο, αλλά δεν βγαίνω ποτέ κατάμαυρη. Δε θα με δεις κατάμαυρη. Θα με δεις με ένα χρωματιστό από πάνω πλέον δικό μου. Ήταν μια τεράστια αλλαγή για μένα τότε και πρέπει να πω ότι ήταν και μια αλλαγή οποία αγκαλιάστηκε από τους πελάτες μου. Δηλαδή μπορεί να έχασα κάποιους πελάτες οι οποίοι πουλούσαν αυτά τα ρούχα, τα πολύ ροκ που πλέον δεν μπορούν να πουλήσουν το δικό μου το καφτάνι, αλλά πήρα πολλούς καινούργιους πελάτες. Πήρα όλη τη Μέση Ανατολή που αγαπάει πολύ το καφτάνι. Ντύνω διάφορες πριγκίπισσες ανά τον κόσμο, οι οποίες μέσα από τα γραφεία τους στο Λονδίνο με βρήκανε και τις ντύνω δηλαδή κάθε χρόνο και επιστρέφουν σε μένα και αυτό είναι το καλύτερο ίσως κομπλιμέντο που θα μπορούσα να πάρω. Η επιστροφή. Διότι δεν είναι τόσο να αγοράσεις ένα κομμάτι και να το φορέσεις, όσο το να αγοράσεις και να γυρίσεις σε μένα και να θες και δεύτερο και τρίτο. Είναι ρούχα εύκολα. Είναι ρούχα που μπαίνουν στην γκαρνταρόμπα μιας γυναίκας και δε βγαίνουν ποτέ. Είναι διαχρονικά κομμάτια και επειδή μπορεί εύκολα να τα μεταλλάξει κάποιος και να αλλάξει τον τρόπο που τα φοράει, να τα φορέσει ανοιχτά σαν κιμονό, με ζώνη, να τα φορέσει με ή χωρίς μανίκι. Τα αγαπάνε οι γυναίκες.
  • Αν δεν είσαι πριγκίπισσα, αλλά νιώθεις πριγκίπισσα, μπορείς να υποστηρίξεις ένα ρούχο που το βλέπεις σε σένα, αλλά αισθάνεσαι ότι εγώ θέλω τη μαύρη μου στολή; Εκεί πως μπορεί μια γυναίκα να βγει από αυτό το ρόλο και να αποκτήσει αυτοπεποίθηση;
  • Θα μπορούσε να φοράει τη μαύρη τη στολή από κάτω και να φοράει το χρώμα από πάνω. Καταρχήν, θα σου πω το εξής, η κυρία που θα το φορέσει και θα βγει προς τα έξω, θα τραβήξει βλέμματα. Αυτό είναι σίγουρο Αυτό οι γυναίκες το ξέρουμε, το βλέπουμε, το καταλαβαίνουμε. Δηλαδή όταν βγαίνουμε κάπου εκτός και μας κοιτάνε και να μη μας το εκφράσουν ότι “τι ωραίο αυτό που φοράς” ή “πόσο σου πηγαίνει αυτό που φοράς», εμείς αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό το κοίταγμα το βλέπουμε, το αισθανόμαστε και αυτό ανεβάζει και την αυτοπεποίθηση και μας αρέσει. Οπότε σιγά σιγά, σιγά σιγά έχω πελάτισσες οι οποίες ήταν σαν κι εμένα παλιά. Φοράγανε μαύρα και πλέον τώρα έρχονται και λένε «να αυτό θέλω κι άλλο χρώμα να μου βάλεις». Εγώ κάνω ένα περίεργο μιξάρισμα στα χρώματα και στα μοτίβα. Ένα μιξάρισμα που ένας άνθρωπος με διαφορετική, ας πούμε πιο συνηθισμένη σκέψη, δε θα το έκανε ποτέ. Έχω έναν τρόπο που το ονειρεύομαι το πανί και το αγαπώ αυτό το κομμάτι της δημιουργίας του υφάσματος, το αγαπώ εξίσου όπως το να κάνω το ρούχο. Μπορώ να σου πω και περισσότερο δηλαδή η φάση της δουλειάς που εγώ κάνω τα καινούργια υφάσματα είναι για μένα… Είμαι ευτυχισμένη όταν το κάνω αυτό το πράγμα. Μ’ αρέσει, μ’ αρέσει… Ζωγράφος με το με το καβαλέτο του, με το λευκό καμβά… θα μπορούσα να ήμουνα ζωγράφος. Μ’ αρέσει, το αγαπώ.
  • Και επενδύεις και στην παράδοση. Δηλαδή μου εξηγούσες ότι το μετάξι σε σημεία του ρούχου, του υφάσματος που βλέπεις, δουλεύεται μέσα από τον αργαλειό.
  • Υφαίνεται κανονικά σε αργαλειό. Η διαδικασία είναι όπως γίνονται τα χαλιά, τα περσικά χαλιά, δηλαδή παίρνουν το μετάξι, κάνουν το μοτίβο και μετά κανονικά στον αργαλειό, περνάνε τις σαΐτες και υφαίνουν.
  • Σε αυτόν τον κόσμο της γρήγορης μόδας, του γρήγορου φαγητού, της γρήγορης ζωής και καθημερινότητας, γιατί να μπει κανείς στη διαδικασία να φτιάξει ένα ρούχο που μαρτυράει τόσα χέρια, τόσο κόπο, τόσο συναίσθημα;
  • Γιατί πλέον Σάντυ μου έχουν γίνει όλα τόσο ρηχά. Μπαίνεις στο οποιοδήποτε site και βρίσκεις κόπια όλα τα brands, όλους τους σχεδιαστές. Ο κόσμος, το μάτι έχει κουραστεί, δεν βλέπει κάτι ιδιαίτερο πλέον. Οπότε εγώ αρνούμαι να μπω σε αυτό. Δηλαδή ξέρεις πόσες φορές έχω ακούσει, «Κάνε μια συλλογή λίγο πιο απλή, που να βγαίνει πιο οικονομική, να μπορεί να την αγοράσει πιο εύκολα και μια άλλη μερίδα ανθρώπων». Δεν με ενδιαφέρει αυτό. Με ενδιαφέρει να κάνω αυτό το ιδιαίτερο. Με ενδιαφέρει να πουλάω στις γυναίκες που μπορούν να το πάρουν το ρούχο μου. Δεν μπορώ να γίνω Zara, Μάρα χωρίς να θέλω να προσβάλλω το Zara. Εγώ αν δεν ήμουν σχεδιάστρια θα ντυνόμουνα, αν δεν είχα τα δικά μου ρούχα, θα είχα πάρα πολλά κομμάτια γιατί είναι πολύ προχωρημένο αυτό που κάνουν και τους βγάζω και το καπέλο. Δηλαδή λίγο γούστο να έχεις μπορείς να ντύνεσαι τέλεια. Αλλά δεν μπορώ να το κάνω αυτό το πράγμα. Άσε που έχουμε πρόβλημα και στο δημιουργικό κομμάτι, εννοώ στην κατασκευή δεν έχουμε, δε βρίσκουμε γαζώτριες, δε βρίσκουμε πατρονίστες, δε βρίσκουμε, δεν είναι εύκολο, δεν έχουμε δυστυχώς πλέον στη Κύπρο και νομίζω ούτε και στην Ελλάδα, χέρια και εργατικό προσωπικό για να κάνουμε αυτή το πράγμα και αυτό είναι πολύ λυπηρό, γιατί αυτό είναι μια τέχνη. Είναι τέχνη, είναι η ίδια τέχνη, όπως το σχεδιαστικό κομμάτι. Γιατί αν εγώ σχεδιάσω δέκα ρούχα τα οποία είναι τέλεια και δεν έχω τον άνθρωπο να μου τα ράψει, να μου τα κόψει, να μου τα ράψει και να τα στήσει, να τα φτιάξει, να τα τελειώσει τι έκανα; Έχω απλά κάποια δέκα ωραία σχέδια στο χαρτί.
  • Τι άλλο απολαμβάνεις σε αυτή τη διαδρομή και τι θα ήθελες να το κάνει κάποιος άλλος;
  • Θα ήθελα να μπορεί κάποιος άλλος να μου κάνει την παραγωγή. Για μένα είναι πάρα πολύ απλό να φτιάξω το ύφασμα, να φτιάξω το ρούχο, γιατί ο τρόπος που δουλεύω είναι μουλάζ. Δηλαδή στήνω πάνω μου στον καθρέφτη και λοιπά. Θα ήθελα να μπορώ να συνεργαστώ με ένα εργοστάσιο το οποίο να μπορεί, εγώ να παίρνω την ιδέα, τα υφάσματα και να έχει να βγάζουν τα πατρόν και να κάνουν την παραγωγή. Αυτό το κομμάτι θα ήθελα να το βγάλω από πάνω μου. Είναι αυτό που με παιδεύει, που με δυσκολεύει, μου δημιουργεί στρες. Όλο το υπόλοιπο είναι πολύ εύκολο.
  • Στην πιο πρόσφατη συλλογή σου που είδαμε στο Καπνεργοστάσιο, δεν καταλάβαμε καμία δυσκολία, κανένα άγχος. Δεν μπορεί κανείς να το καταλάβει αυτό. Βλέπαμε ένα στρατό από καλοκουρδισμένα μοντέλα και κάθε ρούχο προσπαθούσες να προλάβεις να το δεις, σε αγόρια και κορίτσια, για να δεις ακριβώς αυτή την ιστορία. Τι αλλάζει στα αγόρια; Τι αλλάζει;
  • Τίποτα. Είναι το ίδιο ρούχο που φοράει ένα κορίτσι, το οποίο απλά το στήνουμε λίγο διαφορετικά, δηλαδή το σηκώνουμε, το κάνουμε λίγο τοπ. Τα κιμονό μου σαν αυτό που φοράς είναι unisex. Μπορούν να φορεθούν και από άνδρες. Δε θα το κάνει ένας άνδρας ίσως στο χρώμα που φοράς τώρα εσύ. Θα το κάνει, θα το φτιάξουμε σε πιο, ήπια χρώματα θα έλεγα. Αλλά και τα καφτάνια μου και τα κιμονό μου, ναι, μπορούν να φορεθούν και από άνδρες και από γυναίκες. Όσον αφορά το show που λες που προσπαθούσες να προλάβεις να δεις που έβαλα και βέτο στο στιλίστα φέτος. Λοιπόν, συνεργάζομαι πάρα πολλά χρόνια με τον Άρη Γεωργιάδη, μαζί του έκανα τα σόου της L’Oréal στο Παρίσι, τα σόου στην Τουρκία, τα σόου στην Κροατία, σε όλο τον κόσμο, γιατί για πολλά χρόνια συνεργαζόμουν με τη L’Oréal Professionnel, φοράγανε τα ρούχα μου τα μοντέλα τα οποία χτένιζαν οι ambassadors της κομμωτικής της L’Oréal, της μητέρας εταιρείας της L’Oréal, και όλα αυτά τα έκανα με τον Γεωργιάδη και φέτος του έβαλα βέτο. Του είπα, «Δεν θέλω τα μοντέλα να τρέχουν. Θέλω να περπατάνε αργά. Θέλω ο κόσμος να προλαβαίνει να βλέπει το ρούχο που περνάει και μπροστά και πίσω και πλάι». Και «ΟΚ» μου λέει, «θα το κάνουμε όπως λες». Και τελικά ήταν πολύ ωραίο, γιατί ο κόσμος, βγήκε λίγο πιο μεγάλο το σόου, αλλά ο κόσμος πρόλαβε να δει τι ήταν αυτό που έβλεπε και όχι ένα σύννεφο που περνούσε και ξέρεις αναρωτιόσουνα, «Τώρα αυτό που είδα, τι ήτανε;»
  • Έχεις δίκιο ότι χρειαζόμαστε χρόνο σε όλα. Χρειαζόμαστε ένα pause, όπως κάνεις σε ένα μουσείο όταν μπαίνεις και αντί να δεις όλα τα έργα, είναι καλύτερο να εστιάζεις σε δέκα και να τα δεις στα αλήθεια.
  • Τα show τελειώνουν σε δέκα, δεκαπέντε λεπτά και εσύ έλεγες, τώρα τι είδα; Προσπαθούσες να θυμηθείς τι είδες. Και αυτή η δουλειά, η τελευταία μου δουλειά, είναι από τις πιο ωραίες μου δουλειές. Είναι πολύ ωραία αυτή συλλογή. Φάνηκε στο χειροκρότημα.
  • Δεν ξέρω αν στο έχω πει ποτέ, αλλά ο λόγος που σε πρωτοσυνάντησα οφείλεται στον Λάκη Γαβαλά. Ο Λάκης ήταν εκείνος…
  • Αυτό δεν το θυμάμαι.
  • Δεν πρέπει να στο έχω πει γιατί κάναμε θυμάμαι μια συνέντευξη για τις Ιστορίες Μόδας στην ΕΡΤ και μου είχε πει ότι πρέπει να δεις οπωσδήποτε την Αφροδίτη Χερά, τη δουλειά της. Θα τρελαθείς. Και επειδή έχουμε εμπιστοσύνη όλοι στο κριτήριο και στο ένστικτο του Λάκη, αμέσως σε αναζήτησα.
  • Ο Λάκης είναι φαινόμενο για μένα. Δηλαδή ο άνθρωπος είναι εκπληκτικός σε όλα του. Αρχικά εγώ τον αγαπάω πάρα πολύ τον Λάκη και πώς συναντήθηκα με τον Λάκη εγώ; Δέχτηκα ένα τηλέφωνο από αυτόν, έτσι ξαφνικά από το πουθενά. -Καλημέρα Αφροδίτη. -Καλημέρα. Είμαι ο Λάκης ο Γαβαλάς. Λάκη γεια σου. Χαίρομαι πάρα πολύ που σε ακούω. Μου λέει, «Θα κάνω μια συνέντευξη στη Κύπρο και θα ήθελα να φοράω ένα ρούχο σου». Ευχαρίστως. Πότε θα είσαι στην Κύπρο; Να περάσεις από το ατελιέ να δούμε τι θες. Έτσι έγινε η πρώτη μας συνάντηση. Ήρθε στο ατελιέ, φτιάξαμε ένα κιμονό σαν αυτό που φοράς, το φόρεσε στην εκπομπή και τότε έχουμε γίνει φίλοι και είναι φαινόμενο πραγματικά ο Λάκης Γαβαλάς. Είναι και σαν άνθρωπος υπέροχος και έχει έναν υπέροχο λόγο τον οποίο και μόνο να τον ακούς…
  • Ζωντανή εγκυκλοπαίδεια. Θα σου άρεσε να γινόσουν κριτής σε μια εκπομπή για τη μόδα, σε ένα ριάλιτι;
  • Βεβαίως, με μεγάλη ευχαρίστηση θα το δω. Θα το έκανα. Μου αρέσει. Θα μου άρεσε η ιδέα.
  • Και θα μπορούσες να πεις όλη σου την αλήθεια;
  • Ναι, γιατί όχι; Μα πρέπει να λέμε σε όλους την αλήθεια. Δηλαδή αυτά που βλέπουμε και κάποια πράγματα που δηλαδή προσβάλλουν και την όρασή μας. Πώς να το πω; Έχει ξεφύγει λίγο, έχουν ξεφύγει λίγο οι γυναίκες και με αυτά που φοράνε και με αυτά δεν βλέπεις. Δύσκολα βλέπεις πλέον αυτό το καλόγουστο το ωραίο που ο άλλος θα το δει και θα το θαυμάσει και θα πει “μα τι ωραία που είναι ντυμένη αυτή γυναίκα”. Και δεν είναι, δεν είναι μόνο το πόσο ακριβό είναι αυτό που φοράς. Αλλά πόσο καλαίσθητο είναι αυτό που φοράς. Αυτό έχει χαθεί και λίγο πρέπει να το ξαναβρούμε αυτό το πράγμα. Λίγο πρέπει να ξαναγυρίσουμε σε αυτό. Εντάξει, η μόδα είναι ρόδα και γυρνάει. Υπάρχουν οι άνθρωποι, οι γυναίκες, οι οποίες είναι καλόγουστες. Δυστυχώς, είναι λίγες, δεν είναι πολλές. Περισσότερες είναι αυτές που είναι θύματα της μόδας, δηλαδή που φοράνε αυτό που βλέπουν, γιατί αυτό το έβγαλε ο τάδε σχεδιαστής. Και έτσι χάνεις το ουσιαστικό, την ουσία, αυτό που, το ωραίο το, δεν ξέρω. Έχουμε λίγο χαθεί. Πρέπει λίγο να βρούμε ξανά τα πατήματά μας.
  • Πώς;
  • Τώρα το πως; Λίγο δύσκολο. Και με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας τώρα και με όλα αυτά που γίνονται. Πάντως παρακαλώ πραγματικά τον Θεό να γυρίσει αυτή, να φύγει αυτή, αυτό το κακό όνειρο που ζούμε, αυτή η εποχή… Δυσκολεύεσαι ακόμα και να ονειρευτείς, ακόμα και να σκεφτείς το μέλλον. Και το βλέπω και με εμένα δηλαδή και με τη δουλειά μου. Δηλαδή σκέφτομαι τώρα έχω ξεκινήσει και σκέφτομαι την επόμενη συλλογή. Και εκεί που είμαι, μια μέρα ξυπνώ και είμαι καλά και σκέφτομαι θετικά και λέω “α, τι ωραία θα το κάνω αυτό, θα…” Την άλλη μέρα μπορεί να ξυπνήσω με κάτι που έχω ακούσει, κάτι που έχω δει στην τηλεόραση και να λέω “μα τι τα κάνεις όλα αυτά; Για ποιον;” Είναι πολλά τα αρνητικά που είναι γύρω μας τώρα. Πρέπει με κάποιο τρόπο να τα διώξουμε.
  • Εγώ θυμάμαι πάντα έχω αυτή τη φράση της Elsa Schiaparelli νομίζω, που έλεγε ότι σε δύσκολους καιρούς η μόδα πραγματικά μπορεί να μας σώσει. Δηλαδή είναι μια διέξοδος. Βέβαια, όχι στη διαδικασία της παραγωγής. Εμείς βλέπουμε το αποτέλεσμα, δηλαδή σε κάτι τόσο δύσκολο, σε μια πολύ δύσκολη εποχή, βρίσκεις χρώμα, μπορείς να σηκωθείς από το κρεβάτι, να δεις λίγο φως παραπάνω. Είναι ένας τρόπος απόδρασης.
  • Απλά, για πες μου πόσο εύκολο είναι να βλέπεις να βομβαρδίζονται στην τηλεόραση οι άνθρωποι, γιατί για ανθρώπους μιλάμε, έτσι; Αυτοί λένε βομβαρδίζουν τις χώρες. Αλλά οι χώρες, στις χώρες αυτές ζούνε άνθρωποι, ζούνε παιδιά, έχουν τα σπίτια τους, τις περιουσίες τους και όλα αυτά σε μια στιγμή τους τα καταστρέφουν. Πόσο εύκολο είναι να παίρνεις μετά το κινητό και να βάζεις στο Instagram ένα καφτάνι που χορεύει ή ένα σόου στο οποίο περπατάνε όπως λες χρωματιστά ρούχα. Είναι συγκρουόμενα τα συναισθήματα. Δεν σου λέω ότι θα σταματήσω γιατί η ζωή συνεχίζεται και πρέπει να τη συνεχίσουμε και να είμαστε καλά και να συνεχίσουμε να ζούμε. Αλλά, είναι δύσκολο να μην επηρεαστείς. Επηρεάζεσαι από όλο αυτό.
  • Μια στιγμή, μια εικόνα που κρατάς μέσα σου και σε αυτές τις στιγμές βρίσκεις αυτό το φως;
  • Καλή ερώτηση. Τώρα τι να σου απαντήσω; Όλοι έχουμε ένα τέτοιο καταφύγιο. Λοιπόν, άκουσε με. Αυτό που μου δίνει εμένα ελπίδα ότι μπορεί να ακουστεί και περίεργο, εγώ αγαπάω πάρα πολύ τις γάτες. Λοιπόν, όταν πέφτω συναισθηματικά κατεβαίνω στην αυλή γιατί στο σπίτι έχω τρεις, αλλά στην αυλή έχω εκατόν τρεις και κάθομαι μαζί τους, περπατάω μαζί τους, τις φροντίζω, τις ταΐζω, τις χαϊδεύω. Και εκεί που βλέπεις αυτό το ζώο που είναι ανέμελο, που συνεχίζει τη ζωή του χωρίς να, παρόλο που σκοτώνονται, τα αδέσποτα κάνουν ή οι υπόλοιποι συνεχίζουν. Παίρνω έτσι λίγο κουράγιο και λέω «όχι πρέπει να είσαι καλά, γιατί πρέπει και αυτά να τα φροντίζεις και να τα κάνεις». Και η ζωή συνεχίζεται και είναι όμορφη.
  • Κι αν σου ζητήσω Αφροδίτη μου, για αυτή τη Βίβλο της Μόδας που θέλουμε να φτιάξουμε, ένα κεφάλαιο φτιάχνουμε για την Αφροδίτη Χερά. Μια εικόνα και έναν τίτλο. Τι θα βάλουμε;
  • Κάτι που έχει σχέση με το χρώμα γιατί ο κόσμος της Αφροδίτης Χερά είναι ο κόσμος των χρωμάτων.
  • Θα ήταν το πρώτο σου;
  • Που χορεύουν στο χώρο, στο φως και στον ήλιο. Τι να πω;
  • Και ένας τίτλος;
  • Timeless pieces. Γιατί τα κομμάτια εδώ δεν τα πετάς, τα αγοράζεις και τα έχεις για πάντα.
  • Και αφού λέμε για τον χρόνο, όταν θα ξανακάνουμε αυτή τη συζήτηση σε πέντε χρόνια, σε αυτό εδώ το χώρο, γιατί θα θες να κουβεντιάζουμε;
  • Ελπίζω να κουβεντιάζουμε για το ίδιο θέμα. Ελπίζω να είμαι καλά, να συνεχίσω να σχεδιάζω, να φτιάχνω υφάσματα, να φτιάχνω ρούχα και να ντύνω τις γυναίκες σε όλο τον κόσμο με τα πολύχρωμα ρούχα μου.
  • Υπάρχει μια εφεύρεση; Υπάρχει κάτι που σκέφτεσαι ότι δεν έχει γίνει ακόμη;
  • Δεν ξέρω, κάτι θα σκαρφιστεί ο νους μου για να κάνω. Κάτι θα σκεφτώ. Προς το παρόν βάζω γούνες, βγάζω γούνες, πάνω στα καφτάνια, πρόσθεσα κι αυτό φέτος, δηλαδή να μπαίνουν πάνω στα κιμονό και γούνινα μανίκια και να βγαίνουν. Ή να φοράς vest από μέσα και να τα φοράς και τον χειμώνα, με αυτόν τον τρόπο. Να προηγείται το γιλέκο και να μπορείς να φοράς αυτό από πάνω. Ε, κάτι θα σκεφτώ. Αυτό πρέπει να έχω καθρέφτη μπροστά μου και υφάσματα στα χέρια μου. Χωρίς καθρέφτη δεν δουλεύω, να ξέρεις. Δηλαδή πρώτα φτιάχνω τα πανιά. Μετά θα πάρω το ύφασμα και θα σταθώ στον καθρέφτη και εκεί θα φτιάξω αυτό που θέλω να φτιάξω.
  • Άρα δεν χρειάζεται να κατηγορούμε τη μόδα ότι τα έχουμε δει όλα. Υπάρχει περιθώριο να δούμε και καινούργιες ιδέες;
  • Σίγουρα, σίγουρα, σίγουρα. Η μόδα πάντα μας εκπλήσσει.
  • Ανυπομονούμε για τα επόμενα.
  • Κι εγώ. Κι εγώ. Να είμαστε καλά, να έχουμε υγεία, να τελειώσουν όλα αυτά που έχουμε γύρω μας και όλα τα υπόλοιπα θα έρθουν.
  • Ευχαριστούμε πολύ για τα χρώματα.