Με τον Jean Paul Gaultier είχαμε συναντηθεί την πρώτη φορά στο Λονδίνο, στο Portobello. Για τη συνέντευξη μας είχαμε καθίσει στην αυλή στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. Και μετά είχαν συναντηθεί οι δρόμοι μας στο Μουσείο Μπενάκη. Προτού πει αντίο και παραδώσει τα ηνία στον Duran Lantik.

Jean Paul Gaultier-Sandy Tsantaki

Το σκεφτόμουνα όταν συνειδητοποίησα ότι βρίσκεται και πάλι στην Αθήνα αυτές τις ημέρες, όταν τον είδα στο πάρτι που πραγματοποιήθηκε για την Tilda Swinton στο Onassis Ready πριν από λίγες ημέρες.

Δημιουργός μόδας και αντιπαραθέσεων από το 1976, ο Ζαν Πολ Γκωτιέ δημιούργησε έναν κόσμο όπου όλοι είναι ευπρόσδεκτοι. Η πορεία του είναι αυτή ενός παιδιού από τα προάστια που, χωρίς να έχει φοιτήσει σε σχολή μόδας, κατάφερε να γίνει ένας από τους μεγαλύτερους σχεδιαστές υψηλής ραπτικής στον κόσμο. Χάρη στην τόλμη, το ταλέντο, και, φυσικά, το χιούμορ του, γράφουν ανάμεσα σε άλλα στο επίσημο site Jean Paul Gaultier.

«Λατρεύω τον συνδυασμό ρούχων, ανθρώπων, κοινωνικών τάξεων, φύλων… και το να διασκεδάζω με όλα αυτά». Πολύ πριν αυτές οι λέξεις υπάρξουν, ο Jean Paul Gaultier έκανε τη διαφορετικότητα και την ανάμειξη των φύλων τα χαρούμενα θεμέλια του σύμπαντoς του.

Έχει σχεδιάσει κοστούμια για τη Madonna, την Kylie Minogue, ταινίες του Pedro Almodóvar, του Luc Besson και του Jean-Pierre Jeunet, και λαμβάνει δύο υποψηφιότητες για τα βραβεία César. Και όταν η Marion Cotillard παραλαμβάνει το Όσκαρ της, φοράει ένα φόρεμα σε στιλ γοργόνας του Jean Paul Gaultier! Η Dua Lipa, η Kim Kardashian, η Rosalía, τιμούν με κάθε ευκαιρία το House of Gaultier!

Αναζήτησα τη συνομιλία μας στα γαλλικά για να την απομαγνητοφωνήσω και να θυμηθώ γιατί προτιμά το Μπόλιγουντ από το Χόλιγουντ, γιατί η haute couture είναι πραγματική ελευθερία, γιατί δεν θέλει ούτε καν τηλέφωνο όταν δουλεύει, αλλά και γιατί η νοσταλγία δεν έχει θέση στη ζωή του. Μέσα από την συζήτηση μας στην Αθήνα, μου εξήγησε γιατί το παρελθόν, όσο όμορφο κι αν ήταν, δεν γυρίζει πίσω.

«Όταν σχεδιάζω για τη μόδα, είναι η δική μου ιστορία. Δηλαδή, εγώ κάνω τη σκηνοθεσία».
«Όταν σχεδιάζω για τον κινηματογράφο, για τον Almodovar, τον Greenaway, μπαίνω μέσα στη δική τους ιστορία. Αυτό σημαίνει πως το επάγγελμά μου είναι Gaultier, αλλά Gaultier για την ταινία ή για έναν χαρακτήρα της ταινίας. Προσπαθώ λοιπόν να καταλάβω τον χαρακτήρα, αλλά δεν είμαι εγώ αυτός που προχωράει μπροστά. Μερικές φορές είμαι πιο ελεύθερος, αλλά στην πραγματικότητα στο prêt-à-porter δεν είμαι πιο ελεύθερος, γιατί υπάρχουν άλλοι κώδικες που πρέπει να σεβαστώ. Οι κώδικες των ρούχων που φοριούνται, ρούχα που δεν είναι πολύ ακριβά, τέτοιοι κώδικες. Αλλά σε μια ταινία έχω ελευθερία, μια ελευθερία που όμως αντιστοιχεί στον χαρακτήρα».

Η υψηλή ραπτική είναι διαφορετική.
«Μεγαλύτερη ελευθερία στην ουσία ή η πλευρά του “πολύ ακριβού”, αυτή είναι η ελευθερία, ρούχα που μπορεί να είναι πιο ακριβά, αλλά παρόλα αυτά είναι η ίδια διαδικασία. Είναι η δική μου ιστορία».

Almodovar – Χόλιγουντ: Επιλογή;
«Δεν ήταν ακριβώς επιλογή, απλά δεν έγινε. Δεν είναι ότι διάλεξα, δεν προχώρησε. Το αν είχα προτάσεις από αλλού, αυτή είναι η πρώτη ερώτηση… Νομίζω πως δεν είχα προτάσεις. Όχι. Δεν είχα προτάσεις. Όταν έκανα το «Πέμπτο Στοιχείο», ήταν διεθνής ταινία, και όμως όχι, δεν έγινε κάτι παραπάνω. Υπήρχε ο Thierry Mugler που έκανε εντυπωσιακά κοστούμια και το Cirque du Soleil, έκανε κοστούμια, αλλά δεν είχε προτάσεις από το Χόλιγουντ. Η Chanel έκανε κοστούμια για το Χόλιγουντ αλλά νομίζω δεν πήγε πολύ καλά. Δεν πήγε πολύ καλά στην εποχή της. Δεν με συναρπάζει το Χόλιγουντ. Ίσως το Μπόλιγουντ είναι καλύτερο. Πολύ καλύτερο».

Δημιουργία και συγκέντρωση
«Γενικά, όταν δουλεύω, δεν θέλω τηλέφωνο, όχι, ευχαριστώ. Efharisto. Θέλω να είμαι συγκεντρωμένος στο μέγιστο. Όταν κουνιέται κάτι, με ενοχλεί. Μου εμποδίζει το οπτικό μου πεδίο».

Νοσταλγία και μόδα
«Ζω στο σήμερα. Φυσικά και εμπνέομαι από το σήμερα, όπως λέω η μόδα άλλαξε, δεν είναι όπως στο παρελθόν. Δεν μπορείς να ζεις όπως στη δεκαετία του ’60, όχι πραγματικά ρετρό, αυτό δεν υπάρχει. Τώρα δεν είναι τα ίδια υφάσματα, οι ίδιες τεχνικές. Υπάρχουν πράγματα που είναι διαφορετικά. Η Αθήνα άλλαξε, το Παρίσι άλλαξε. Οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί. Η μορφολογία είναι διαφορετική. Το πνεύμα της δεκαετίας του ’80 άλλαξε, δεν είναι πια το ίδιο πράγμα. Τίποτα δεν ωφελεί να ζεις σε άλλη εποχή και να θέλεις να ντύνεσαι σαν σε άλλη εποχή, ακριβώς όπως μια εποχή που δεν υπάρχει πια. Αυτό είναι ήδη μια ματιά, όχι το ίδιο πράγμα, γιατί είναι σήμερα. Οπότε η σχέση μου με τη νοσταλγία; Μου αρέσει να βρίσκω και να χρησιμοποιώ το παρελθόν. Κάθε χώρα προστατεύει τη δική της ιστορία. Εγώ είμαι περισσότερο ταξιδιώτης μέσα στον χρόνο».

Photo credits: Jean Paul Gaultier