Η υψηλή ραπτική συχνά κατηγορείται ότι ζει σε έναν κόσμο αποκομμένο από την πραγματικότητα. Ρούχα που ελάχιστοι μπορούν να αγοράσουν, σκηνικά που θυμίζουν υπερπαραγωγές και μια αισθητική που περισσότερο εντυπωσιάζει παρά συγκινεί. Η πρόσφατη επίδειξη του οίκου Chanel στο Παρίσι απέδειξε ότι μπορείς να δημιουργήσεις ένα show με φαντασία χωρίς να χάνεις την επαφή με την καθημερινότητα.

Το πρώτο μοντέλο εμφανίστηκε κρατώντας ένα παλιό βιβλίο παραμυθιών της Κοκό Σανέλ, ενώ η πασαρέλα μετατράπηκε σε έναν κόσμο με γιγάντια λουλούδια, κρυμμένους συμβολισμούς και αναφορές σε γνωστές ιστορίες.

Από το Ασχημόπαπο μέχρι τον Παπουτσωμένο Γάτο, κάθε λεπτομέρεια έμοιαζε να αφηγείται κάτι χωρίς να δούμε θεατρικά κοστούμια αλλά ρούχα που θα μπορούσαν να φορεθούν και έξω από το σκηνικό της επίδειξης. Από σύγχρονες ηρωίδες με άποψη που ονειρεύονται με ψηλοτάκουνα.

Η πιο ενδιαφέρουσα επιλογή του δημιουργού ήταν ότι δεν αναζήτησε το μεγαλύτερο παραμύθι στη λογοτεχνία αλλά στη ζωή της ίδιας της δημιουργού του ιστορικού οίκου. Μια γυναίκα που ξεκίνησε από τη φτώχεια και κατάφερε να αλλάξει για πάντα τον τρόπο που ντύνονται οι γυναίκες, δηλαδή όλες εμείς. Αυτή η ιστορία έχει μεγαλύτερη δύναμη από οποιοδήποτε βασιλόπουλο ή μαγικό φίλτρο, γιατί βασίζεται στην τόλμη και όχι στην τύχη.

Ακόμη πιο ουσιαστική ήταν η εικόνα μιας πασαρέλας όπου συνυπήρχαν για μια ακόμη φορά διαφορετικές ηλικίες. Η παρουσία της Stephanie, η οποία γιόρτασε τα πενήντα της χρόνια φορώντας ένα κατακόκκινο φόρεμα με παγιέτες, λειτούργησε σαν μια ήσυχη υπενθύμιση ότι η κομψότητα δεν έχει ημερομηνία λήξης. Σε μια εποχή όπου η βιομηχανία της μόδας εξακολουθεί να λατρεύει την αιώνια νεότητα, αυτή η επιλογή ήταν πιο τολμηρή από οποιοδήποτε εκκεντρικό σχέδιο.

Το μεγαλύτερο μήνυμα της συλλογής, όμως, ήρθε στο τέλος. Αντί για το κλασικό νυφικό που παραδοσιακά κλείνει σχεδόν κάθε επίδειξη υψηλής ραπτικής, ο οίκος Chanel επέλεξε ένα μικρό μαύρο φόρεμα. Ο Blazy το αποκάλεσε «φόρεμα εκδίκησης», υπενθυμίζοντας ότι η Γκαμπριέλ Σανέλ δεν παντρεύτηκε ποτέ. Σαν μια υπενθύμιση ότι η ζωή μιας γυναίκας δεν χρειάζεται να κορυφώνεται απαραίτητα μπροστά σε έναν γάμο. Για έναν οίκο που χτίστηκε πάνω στην ιδέα της γυναικείας ανεξαρτησίας, αυτό το φινάλε είχε ιδιαίτερο βάρος.

Εξίσου ενδιαφέρουσα ήταν η επιμονή του σχεδιαστή στην έννοια της καθημερινότητας. Ο ίδιος δήλωσε ότι η μόδα δεν είναι το φόρεμα που κλέβει τα φλας στο κόκκινο χαλί, αλλά εκείνο που διπλώνεται μέσα σε μια βαλίτσα και συνοδεύει μια γυναίκα στην πραγματική της ζωή. Είναι μια φράση που ακούγεται απλή, αλλά έρχεται σε αντίθεση με τη σημερινή λογική των social media, όπου τα ρούχα σχεδιάζονται συχνά για μία μόνο φωτογραφία.

Όλα αποτυπώθηκαν και στις λεπτομέρειες. Οι φόδρες ορισμένων σακακιών ήταν κεντημένες με λίστες για ψώνια και καθημερινές υπενθυμίσεις, σαν πρόχειρα σημειώματα πάνω σε αυτοκόλλητα χαρτάκια. Ήταν μια σχεδόν ποιητική υπενθύμιση ότι η πολυτέλεια βρίσκεται στις μικρές ιστορίες που κουβαλά ένα ρούχο.

Υπήρχε όμως και μια ξεκάθαρη επιχειρηματική στρατηγική. Η υψηλή ραπτική εξακολουθεί να αφορά ελάχιστους πελάτες, αλλά λειτουργεί ως εργαστήριο ιδεών που σύντομα επηρεάζει ολόκληρη τη βιομηχανία.

Ο οίκος Chanel δείχνει να αντιστέκεται σε μια τάση που θέλει τους οίκους να επενδύουν σε ξενοδοχεία, εστιατόρια και εμπειρίες lifestyle, επιμένοντας να σχεδιάζει ρούχα για γυναίκες. Για να δούμε και να χειροκροτήσουμε μια συλλογή που δεν επιδίωξε να γίνει viral, ακόμη κι αν έγινε, αλλά σχεδιάστηκε για να υπενθυμίσει ότι η πραγματική πολυτέλεια δεν είναι ο θόρυβος, αλλά η συνέπεια μιας ιδέας. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Matthieu Blazy.

Photo credits: Chanel