Αφορά την αφήγηση, την αναμονή, τις αφίξεις, την πρώτη σειρά και, τελικά, την εικόνα που θα επιβιώσει όταν αδειάσει η αίθουσα. Η νέα συλλογή της Σίλιας Κριθαριώτη, Frozen Eden, που φιλοξενήθηκε στο ιστορικό Hôtel d’Évreux στην Place Vendome, στο Παρίσι, κινήθηκε ακριβώς πάνω σε αυτή την ισορροπία, ανάμεσα στο θέαμα και στον συμβολισμό.

Η Jennifer Lopez εμφανίστηκε τελευταία, όπως συμβαίνει συχνά με τους ανθρώπους που γνωρίζουν ότι η είσοδος αποτελεί μέρος του ρόλου. Όλα τα βλέμματα στράφηκαν πάνω της. Γυμνοί ώμοι, πούπουλα, διαφάνειες, ένα ετόλ που έκρυβε και αποκάλυπτε. Το απαραίτητο κρυφτό με τους φωτογράφους, με το φως και τη σκιά. Η couture άλλωστε δεν ενδιαφέρεται ποτέ για την πλήρη αποκάλυψη. Ζει από τον υπαινιγμό.

Jennifer Lopez

Η πρώτη σειρά είχε τη δική της δυναμική. Η Kimberly Guilfoyle, μαζί με τον προσωπικό της στιλίστα Fancy James, παρακολουθούσε μια επίδειξη που περισσότερο θύμιζε κινηματογραφική πρεμιέρα παρά μια συνηθισμένη παρουσίαση μόδας. Οι φωτογράφοι είχαν πάρει θέση από νωρίς. Ντυμένοι στα μαύρα, με τις μάσκες τους, περίμεναν τη στιγμή που θα άναβαν τα φλας. Στα καθίσματα, ασημένια φορέματα, μαύρα γυαλιά ηλίου, κινητά υψωμένα για την καλύτερη λήψη. Ήταν μια ακόμη υπενθύμιση ότι η couture του σήμερα σχεδιάζεται τόσο για την πασαρέλα όσο και για την εικόνα που θα κυκλοφορήσει λίγα λεπτά αργότερα.

Η Αθηνά Οικονομάκου, λίγους μήνες μετά τον γάμο της με νυφική δημιουργία της σχεδιάστριας, βρέθηκε στο Παρίσι μαζί με τον σύζυγό της, Μπρούνο Τσιρέλα. Η selfie με την Jennifer Lopez ήταν σχεδόν αναμενόμενη. Στην υψηλή ραπτική, η πραγματικότητα και η σκηνοθεσία συνυπάρχουν χωρίς να συγκρούονται.

Στο φινάλε, η Σίλια Κριθαριώτη εμφανίστηκε μαζί με την οικογένειά της. Ο Νίκος Τσάκος, οι κόρες τους και η σχεδιάστρια έκλεισαν την επίδειξη με έναν τρόπο που θύμιζε περισσότερο οικογενειακό maison παρά απρόσωπο fashion brand. Είναι μια εικόνα που η Κριθαριώτη επιλέγει να διατηρεί σταθερά τα τελευταία χρόνια: η προσωπική της ιστορία να αποτελεί μέρος της ταυτότητας του οίκου.

Πίσω όμως από τις διάσημες παρουσίες υπήρχε ένα σαφές αφηγηματικό πλαίσιο. Το Frozen Eden ξεκινά από τη στιγμή που η απόφαση έχει ήδη ληφθεί. Ο απαγορευμένος καρπός έχει κοπεί και ένας παγετός κατακλύζει τον Κήπο της Εδέμ. Κάθε πέταλο, κάθε φύλλο, κάθε επιθυμία παγώνει ακαριαία. Ο χρόνος σταματά και η ιστορία ξεκινά ακριβώς από εκεί.

Δεν πρόκειται για μια κυριολεκτική ανάγνωση του βιβλικού μύθου. Η Εδέμ λειτουργεί ως σκηνικό για να εξερευνηθεί η ένταση ανάμεσα στην αθωότητα και τον πειρασμό, στο φως και το σκοτάδι, στην αποκάλυψη και το μυστήριο.

Τα χρώματα ακολουθούν αυτή τη λογική. Το βαθύ μαύρο βελούδο παραπέμπει στη νύχτα και στο άγνωστο. Το λευκό γίνεται η αθωότητα πριν από την Πτώση. Το χρυσό θυμίζει τη χαμένη θεϊκή υπόσταση, ενώ το ασημί μετατρέπεται σε πάγο και σεληνόφως. Αν υπάρχει ένας πρωταγωνιστής, αυτός είναι το κόκκινο. Είναι ο απαγορευμένος καρπός, η επιθυμία και, κυρίως, η στιγμή της επιλογής.

Η χαρακτηριστική σιλουέτα της Celia Kritharioti παραμένει αναγνωρίσιμη. Διαφάνειες, φίνα δαντέλα, βελούδο και αέρινα υφάσματα δημιουργούν ένα παιχνίδι ανάμεσα στην αποκάλυψη και την απόκρυψη. Το σώμα εμφανίζεται στιγμιαία και ύστερα εξαφανίζεται ξανά μέσα στις στρώσεις του υφάσματος. Είναι μια τεχνική που η σχεδιάστρια χρησιμοποιεί χρόνια, εδώ όμως εντάσσεται οργανικά στην αφήγηση της συλλογής.

Οι χρυσές κλωστές, τα ασημένια κεντήματα και οι χιλιάδες κρύσταλλοι Swarovski δεν λειτουργούν μόνο ως στοιχεία πολυτέλειας. Υποστηρίζουν την ιδέα του παγωμένου τοπίου, αντανακλώντας το φως σαν σταγόνες που πάγωσαν πριν προλάβουν να πέσουν. Όταν η λάμψη υπηρετεί την ιστορία και όχι το αντίστροφο, αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι αν η συλλογή ήταν θεαματική. Η haute couture ανέκαθεν στηριζόταν στο θέαμα. Το ερώτημα είναι αν το θέαμα συνοδεύεται από μια ιδέα που αντέχει περισσότερο από μία ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα. Στο Frozen Eden, η Κριθαριώτη επιχειρεί να μετατοπίσει τον βιβλικό μύθο από την έννοια της τιμωρίας στην έννοια της επιλογής. Οι γυναίκες της δεν μοιάζουν εξόριστες από την Εδέμ. Μοιάζουν να δημιουργούν έναν νέο κόσμο μέσα στα παγωμένα της τοπία. Και αυτή η μετατόπιση είναι ίσως το στοιχείο που δίνει στη συλλογή τη μεγαλύτερη συνοχή. Γιατί, όταν σβήσουν τα φλας, όταν η Jennifer Lopez αποχωρήσει και οι φωτογράφοι μαζέψουν τις κάμερές τους, αυτό που μένει από μια συλλογή υψηλής ραπτικής δεν είναι μόνο η εικόνα της. Είναι αν είχε κάτι να αφηγηθεί.

Photo credits: Aristotelis Spiliotopoulos/Bovary.gr