Τι λέει, αλήθεια; Προσωπικά απεχθάνομαι το μαύρο. Με στενοχωρεί. Κάποτε αγαπούσα το φούξια και το μοβ. Σήμερα προτιμώ το μπλε, το λευκό, το κίτρινο, το πράσινο και το κόκκινο. Έντονο, εμμονικό, ξεσηκωτικό. Όταν γύρισα από τις σπουδές μου στο Λονδίνο, σε μια εποχή που όλοι ήταν ντυμένοι στα μαύρα, θυμάμαι να μπαίνω σε έναν χώρο σαν το ουράνιο τόξο. Δεν ήταν μεταφορά. Ήταν η γκαρνταρόμπα μου. Τα σχόλια έπεφταν βροχή. Σαν να είχα παραβιάσει κάποιον άγραφο ενδυματολογικό νόμο.

Από τότε αναρωτιέμαι μήπως το χρώμα είναι τελικά η λύση σε περισσότερα προβλήματα απ’ όσα πιστεύουμε. Όχι επειδή θα αλλάξει τη ζωή μας, αλλά επειδή αλλάζει τον τρόπο που μπαίνουμε σε ένα δωμάτιο. Ας παίξουμε λοιπόν ένα παιχνίδι. Αν το αγαπημένο μας χρώμα αποκάλυπτε κάτι για την προσωπικότητά μας, τι θα ήταν; Δεν θα χρησιμοποιήσω καμία θεωρία ψυχολογίας των χρωμάτων. Αυτή είναι μια αυθαίρετη, εντελώς προσωπική ανάγνωση.

Κόκκινο. Το χρώμα της αγάπης, της γενναιοδωρίας και της θετικής σκέψης. Δεν το υποστηρίζουν όλοι. Το φοβούνται. Και, μεταξύ μας, πολύ καλά κάνουν.

Πορτοκαλί. Αισιόδοξο, ελπιδοφόρο, λίγο δύσκολο. Αλλά για τα δύσκολα είμαστε.

Κίτρινο. Είσαι ο άνθρωπος που επιστρέφει το καρότσι στο σούπερ μάρκετ αφού αδειάσει τα ψώνια στο πορτμπαγκάζ. Ενημερωτικά, είναι το λιγότερο αγαπημένο χρώμα παγκοσμίως. Στατιστικά μιλώντας. Που δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Εμένα μου αρέσει γιατί είναι και λίγο ξινό.

Πράσινο. Το πράσινο είναι το νέο κόκκινο. Τουλάχιστον αυτό προσπαθεί να μας πείσει η μόδα τα τελευταία χρόνια. Και, για πρώτη φορά, ίσως έχει δίκιο.

Μπλε. Η πιο αγαπημένη απόχρωση στον κόσμο, διαχρονικά. Ξαναβλέπεις σεζόν από τα Friends, παραγγέλνεις πίτσα πεπερόνι χωρίς να ανοίξεις τον κατάλογο και πηγαίνεις ακόμη τα πουκάμισά σου στη μαμά σου για σιδέρωμα. Μπλε, φυσικά.

Μοβ. Πένθιμο, μουντό, παρεξηγημένο. Εκτός αν είσαι φανατικός του Prince. Εκεί αλλάζει όλη η συζήτηση.

Λευκό. Κάπου διάβασα ότι όποιος αγαπά το λευκό χρειάζεται επειγόντως ψυχοθεραπεία. Μήπως μπέρδεψαν το λευκό με το μαύρο;

Μαύρο. Μπλε βαθύ σχεδόν μαύρο.

Ροζ. Έχεις ακόμη τον λογιστή της μαμάς σου. Παίζεις ηλεκτρονικά παιχνίδια με μανία για να κάνεις high score. Δεν κλείνεις ποτέ το κινητό σου. Ούτε όταν κοιμάσαι.

Γκρι. Όσοι δηλώνουν ότι το γκρι είναι το αγαπημένο τους χρώμα δεν είναι άνθρωποι. Είναι ρομπότ.

Καφέ. Η πιο δύσκολη απόχρωση της ντουλάπας. Αν πετύχει, δείχνει αριστοκρατική. Αν όχι, δημιουργεί περίεργους συνειρμούς. Μήπως να ξαναδούμε το χακί;

Η αλήθεια είναι ότι το αγαπημένο μας χρώμα μάλλον αλλάζει όσο αλλάζουμε κι εμείς. Στα είκοσι θέλεις να σε προσέχουν. Στα σαράντα θέλεις να νιώθεις καλά. Και κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχουν «σωστά» και «λάθος» χρώματα. Υπάρχουν μόνο εκείνα που σε κάνουν να χαμογελάς όταν ανοίγεις την ντουλάπα. Και μόνο γι’ αυτό, αξίζει να τους δίνουμε λίγη περισσότερη σημασία.

Photo credits: Zara