Κάποια ονόματα στη μόδα έχουν την παράξενη ιδιότητα να επιστρέφουν. Όσο κι αν πέσουν, όσο κι αν εκτεθούν, όσο κι αν περάσουν χρόνια, η μόδα τα ξαναφέρνει μπροστά μας, σαν να μην μπορεί να αποφασίσει αν θέλει να τα θυμάται ή να τα ξεχάσει. Ο John Galliano είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τώρα ήταν η σειρά του Met να βρεθεί στη δύσκολη θέση.

Ο John Galliano μίλησε με έναν τόνο πολύ διαφορετικό από εκείνον της μεγάλης επιστροφής. Στην επίσημη ανακοίνωσή του ευχαριστεί τον Max Hollein, τον Andrew Bolton και την Anna Wintour για την τιμή, αλλά στη συνέχεια αναλαμβάνει την ευθύνη για τα λόγια του παρελθόντος και αναφέρεται συγκεκριμένα στον πόνο που προκάλεσε στις εβραϊκές και ασιατικές κοινότητες. Το πιο ενδιαφέρον σημείο ίσως είναι η παραδοχή του ότι η εξιλέωση δεν μπορεί να έρθει μέσα από μια έκθεση, μια θεσμική αναγνώριση ή μια δημόσια χειρονομία. Είναι κάτι που συνεχίζεται, λέει, μέσα από τη στάση και τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου στον χρόνο.

Διαβάστε ακόμη: Όταν πήρα συνέντευξη από τον John Galliano: Ο άνθρωπος πίσω από τον μύθο της μόδας

Είναι μια σημαντική διατύπωση. Γιατί άλλο να επιστρέφεις στη δουλειά και άλλο να επιστρέφεις ως τιμώμενο πρόσωπο σε ένα μουσείο. Ο Galliano είναι, αναμφισβήτητα, ένας από τους σημαντικότερους σχεδιαστές των τελευταίων δεκαετιών. Ένας άνθρωπος που έκανε το catwalk θέατρο, που μπορούσε να δημιουργήσει ολόκληρους κόσμους γύρω από ένα φόρεμα, που έδωσε στη μόδα εικόνες τις οποίες δύσκολα ξεχνάς. Η δουλειά του είναι τεράστια. Και ακριβώς γι’ αυτό η επιλογή του Met είχε εξαρχής τόσο βάρος.

John Galliano

Μόνο που υπάρχει και το 2011. Οι αντισημιτικές και ρατσιστικές δηλώσεις που οδήγησαν στην απόλυσή του από τον Dior και στην καταδίκη του στη Γαλλία δεν εξαφανίστηκαν επειδή πέρασαν δεκαπέντε χρόνια. Ούτε επειδή ο Galliano πήγε σε αποτοξίνωση, ζήτησε συγγνώμη, μίλησε με ραβίνους και επέστρεψε στη μόδα μέσω της Maison Margiela. Η βιομηχανία τον συγχώρεσε. Ή, τουλάχιστον, αποφάσισε ότι το ταλέντο του άξιζε μια δεύτερη ευκαιρία.

Το Met όμως δεν είναι ο οίκος μόδας. Η απόφαση να τον τιμήσει προκάλεσε αντιδράσεις από δωρητές, πολιτικούς και εκπροσώπους της εβραϊκής κοινότητας στη Νέα Υόρκη. Η συζήτηση έφτασε μέχρι το διοικητικό συμβούλιο του μουσείου και η πίεση μεγάλωσε τις τελευταίες ημέρες. Η υπόθεση έπαψε να αφορά μόνο τον Galliano και έγινε υπόθεση του ίδιου του Met.

Και τώρα ο Max Hollein λέει επίσημα ότι, μετά από συζητήσεις με τον Galliano και όλους τους εμπλεκόμενους, συμφωνεί πως «δεν είναι η κατάλληλη στιγμή» για την έκθεση. Η Anna Wintour, από την πλευρά της, χαρακτήρισε την απόφαση του Galliano «γενναία». Ίσως όμως το πιο αποκαλυπτικό σημείο βρίσκεται αλλού. Το ίδιο το Met είχε ανακοινώσει τον Ιούλιο ότι η έκθεση θα εξέταζε όχι μόνο το έργο του αλλά και τη συμπεριφορά του, τις συνέπειές της και το ζήτημα της ηθικής ευθύνης απέναντι στο καλλιτεχνικό έργο.

Διαβάστε ακόμη:  Διαβάζοντας τον Dior: Το newspaper print του Galliano παραμένει επίκαιρο

Στη θεωρία, αυτό ακουγόταν σαν η τέλεια απάντηση. Στην πράξη, αποδείχθηκε ότι ίσως δεν ήταν αρκετό. Γιατί όταν ένα μουσείο αποφασίζει να αφιερώσει εννέα μήνες σε έναν δημιουργό και να ανοίξει την έκθεση με το πιο διάσημο πάρτι μόδας στον κόσμο, δεν παρουσιάζει απλώς ρούχα. Του δίνει θέση στην ιστορία. Και εκεί βρίσκεται όλη η δυσκολία του Τζον Γκαλιάνο.

Μπορείς να θαυμάζεις το έργο του. Μπορείς να αναγνωρίζεις το ταλέντο του. Μπορείς ακόμη και να πιστεύεις ότι ένας άνθρωπος μπορεί να αλλάξει. Το αν πρέπει να τον τιμήσεις είναι μια άλλη ερώτηση. Και αυτή τη φορά, ο Galliano αποφάσισε να μην περιμένει από το Met να τη δώσει.