Ο ανανεωμένος οίκος Hermès της Nadège Vanhée μοιάζει αποφασισμένος να αφήσει πίσω ένα από τα πιο πολύτιμα χαρακτηριστικά του οίκου: την αυτοσυγκράτηση. Σε πρόσφατη φωτογράφιση για το αμερικανικό, εβδομαδιαίο περιοδικό New Yorker, η γυναικεία συλλογή παρουσιάζεται μέσα από γυμνά σώματα, δέρμα και δεσίματα, σε μια αισθητική που κινείται ανάμεσα στο ερωτικό, το φετιχιστικό και το σοκαριστικό. Σε μοντέλα όλων των ηλικιών, με ραγάδες, ατέλειες, αλήθεια. Πόση αλήθεια όμως αντέχουμε;

Η καλλιτεχνική διευθύντρια του οίκου λέει ότι την ενδιαφέρουν ρούχα που μπορεί να συνδέονται με τη «ντροπή», όπως το σουτιέν, και μιλά για την ένταση ανάμεσα στη σεμνότητα και τη σεξουαλικότητα. Η ιδέα μπορεί να μοιάζει ενδιαφέρουσα αλλά η εικόνα ανοίγει ένα δυσκολότερο ερώτημα: γιατί η Hermès χρειάζεται τη ντροπή για να μιλήσει για τη γυναικεία επιθυμία;

Διαβάστε ακόμη: Όταν μια τσάντα τραγουδά «Je t’aime… Moi non plus»

Οι αντιδράσεις κάτω από τη φωτογράφιση είναι αποκαλυπτικές. Άλλοι βλέπουν φυσικά σώματα, χαλάρωση και μια πιο ατελή, άρα πιο ανθρώπινη εικόνα της γυναίκας. Άλλοι βλέπουν υποταγή, αντικειμενοποίηση και μια αισθητική που θυμίζει περισσότερο ταινία ακατάλληλη για ανηλίκους παρά την αφήγηση του οίκου Hermès για δεκαετίες.

Είχα την τύχη να συναντήσω την ιδρύτρια του οίκου πριν από χρόνια, Rena Dumas και να συνομιλήσω με τον Pierre-Alexis Dumas, για δυο ολότελα διαφορετικές προσεγγίσεις και συνεντεύξεις. Για να μιλήσουμε για το DNA του οίκου, ιστορίες που περνούν από γενιά σε γενιά, και πολυτέλεια που δεν φωνάζει, όταν δεν υπήρχε καν ο επίσημος όρος “quiet luxury”.

Διαβάστε ακόμη: Δεν χωράει τίποτα αλλά όλοι το θέλουν: η μεγάλη επιστροφή του clutch

Η εποχή έχει αλλάξει. Και κάπου εκεί η πολυτέλεια συναντά την οικονομία της προσοχής. Στην περίφημη σκηνή του The Devil Wears Prada, η Miranda Priestly εξηγεί πώς μια ιδέα από την πασαρέλα καταλήγει, μέσα από μια αλυσίδα επιρροών, στη μαζική αγορά. Η Hermès ήταν σχεδόν η εξαίρεση. Και χαιρόμασταν πολύ γι’αυτό. Δεν έχει σημασία αν η τσάντα Birkin μπορεί να αντιγραφεί από οποιονδήποτε, πολύ απλά γιατί δεν θα είναι ποτέ η αυθεντική.

Αρκεί που ξέρουμε πως τα ρούχα της Hermès δεν κατέληξαν ποτέ εύκολα σε μαζική τάση. Δεν χρειαζόταν. Η δύναμη του οίκου βρισκόταν στην κατασκευή, στο δέρμα, στην τεχνική, στην αίσθηση ότι η πραγματική πολυτέλεια δεν ζητά επιβεβαίωση. Τώρα η Hermès μοιάζει να διεκδικεί να γίνει προκαλέσει συζητήσεις γύρω από τη σύγχρονη μόδα και την εξέλιξη της.

Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο ρίσκο της Nadège Vanhée. Όχι επειδή η Hermès δεν δικαιούται να αλλάξει, αλλά επειδή το πέρασμα από τη διακριτικότητα στην πρόκληση είναι πιο εύκολο από όσο μοιάζει και πολλές φορές δεν υπάρχει καν επιστροφή. Ένα γυμνό σώμα τραβάει το βλέμμα. Ένα μαστίγιο παράγει αμέσως συσχετισμούς. Το σοκ λειτουργεί γρήγορα. Και ο απόηχος;

Το πραγματικό fashion statement, όμως, είναι δυσκολότερο. Nα δημιουργήσεις εικόνες που προκαλούν χωρίς να χρειάζονται το σώμα ως “κράχτη”. Η Hermès έχει κάθε δικαίωμα να γίνει πιο αισθησιακή, πιο τολμηρή, πιο σύγχρονη. Το ερώτημα είναι αν αυτή η νέα γλώσσα προσθέτει κάτι στον οίκο ή αν απλώς τον μεταφέρει σε ένα οπτικό λεξιλόγιο που η μόδα έχει χρησιμοποιήσει πολλές φορές. Και άλλωστε το κάνουν όλοι οι άλλοι.  Για δεκαετίες η Hermès έκανε την αυτοσυγκράτηση σύμβολο στάτους. Τώρα δοκιμάζει την πρόκληση. Με ένα λευκό κορμί σαν καμβά και ένα φερμουάρ που ανοίγει σε ένα μαύρο δερμάτινο ρούχο. Αν θα αυξηθούν οι πωλήσεις στο συγκεκριμένο ρούχο; Ο χρόνος θα δείξει.