Είναι η γυναίκα-μύθος που αδιαφορεί για τους τίτλους, κι ας ξέρει ότι είναι η μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού. «Μια φωνή που ξεχώρισε, μεσουράνησε, άντεξε και ακόμα μπορεί», έχει γράψει η Άννα Βίσση. Για την  Σοφία Βόσσου υπήρξε «Θεά» και «σημείο αναφοράς μας», και για τον Χρήστο Δάντη, «θεριό ανήμερο!».

Σκεφτόμαστε με φως τον μύθο, το αγρίμι, την γυναίκα που δεν συμβιβάστηκε ποτέ, υπήρξε γυναίκα και άνδρας μαζί. Η Κυριακή Παπαδοπούλου, η Κικίτσα, Κική, Κυριακούλα, η Mαρινέλλα πριν από τη Μαρινέλλα, δεν υπήρξε ποτέ ασπρόμαυρη. Μπορεί το μέσα της να είναι νουάρ αλλά το φως πλημμυρίζει την σκηνή, τη δισκογραφία, τους στίχους.

Η Μαρινέλλα που ξυπνούσε από το χάραμα, δεν φοβήθηκε ποτέ να πει την ηλικία της (γεννήθηκε το 1938 στη Θεσσαλονίκη), δεν της άρεσαν ποτέ υπέρτιτλοι όπως «Εκάβη του τραγουδιού», ντίβα, θεά… Kι ας υπήρξε η πρώτη σταρ στην Ελλάδα με κοντό μαλλί, παντελόνι και πουκάμισο…

Ο καθένας έχει τη «δική» του Μαρινέλλα. Τη Μαρινέλλα που έχει παρακολουθήσει αρκετές φορές στη σκηνή ζωντανά, στο Πανόραμα, στη Νεράιδα, στην Πλάκα, άκουγε η μαμά και ο μπαμπάς στις μεγάλες κασέτες, την έχει δει να τραγουδάει σε μια σκηνή γεμάτη γαρδένιες, το «φαινόμενο» που προσφέρεται για διαφορετικές αναγνώσεις.

Και είναι και οι μέντορες, οι έρωτες της, οι σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή της, που διεκδικούν κομμάτια της, στο κοινό φωτογραφικό άλμπουμ των αναμνήσεων που ξεθωριάζουν στον χρόνο. Ο Γιώργος Κατσαρός που περιέγραφε σαν ένα στοργικό μέντορα. Ο Άλκης Στέας που την αποκαλούσε «δεσποινίς Παπαδοπούλου». Ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Μίκης Θεοδωράκης. Ο Κώστας Χατζής.

Ο έρωτας της για τον Αλέκο Αλεξανδράκη στα 13 της. Η γνωριμία της με τον Στέλιο Καζαντζίδη όταν εκείνη ήταν 20 χρονών, ο γάμος τους το 1964, οι πέντε ταινίες, οι δίσκοι, το χειροκρότημα. Το ειδύλλιο με τον Φρέντυ Σερπιέρη, τον πρωταθλητή ιππασίας, και οι εμφανίσεις της ακόμη κι όταν ήταν οχτώ μηνών έγκυος. Ο Τόλης Βοσκόπουλος, ο δεύτερος σύζυγος της ζωής της και το διαζύγιο τη δεκαετία του ’80. Ο έρωτας στη ζωή της που κράτησε περίπου έξι χρόνια αλλά δεν θέλησε να αποκαλύψει το όνομα του, ούτε στο βιβλίο-εξομολόγηση-βιογραφία («Μαρινέλλα. Οι νύχτες που έγιναν μεσημέρια») που έβγαλε με συνομιλητή τον Γιάννη Ξανθούλη σαν «ιστορικό τεκμήριο». «Δεν κρυβόμασταν. Δεν ήταν μυστικό. Ο κόσμος το ξέρει αυτό το πρόσωπο. Εγώ είμαι ένα ιδιαίτερο άτομο, λίγο τρελό, λίγο παρορμητικό…», θα πει.

Για να συμπληρώσει: «Το για πάντα δεν υπάρχει παρά μόνο στη φωτογραφία». Η Μαρινέλλα γνώριζε καλά τι σημαίνει πάθος, υπέρβαση καρδιάς, ανέκαθεν της άρεσε να είναι σολίστ. Μια προσωπικότητα που αρνήθηκε να μιλήσει για τα παλιά, πολύ απλά γιατί τα βαριόταν. Υπήρξε παρορμητική και τελειομανής, με το χιούμορ των παλιών σταρ που έχουν χορτάσει τη ζωή.

Και όταν τραγουδούσε, επικοινωνούσε μαζί μας, σα να τραγουδούσε για τον καθένα μας χωριστά, φιλτράροντας κάθε στίχο μέσα από την καρδιά. Η Μαρινέλλα, που σπανίως έδινε συνεντεύξεις, είχε πει πως κάθε φορά που ανέβαινε στη σκηνή, δεν σκεφτόταν τίποτα, αφηνόταν στη στιγμή: «Είμαι μια γυναίκα που δεν με ενδιαφέρει η ηλικία. Ποτέ δεν με απασχόλησαν τα χρόνια μου. Για μένα η ημερομηνία γέννησης είναι απλώς ένας αριθμός για το ληξιαρχείο και τίποτα περισσότερο. Είμαι μια γυναίκα χορτασμένη. Αισθάνομαι πολύ τυχερή γιατί έχω ζήσει δεκάδες ζωές».

Photo credit: Instagram