Κοντά μαλλιά, κόκκινα χείλη, γάντια, υπερμεγέθη σκουλαρίκια, κόκκινα φορέματα. Φορούσε Έλληνες και ξένους σχεδιαστές, χρησιμοποιούσε τη μόδα σαν τρόπο έκφρασης, μία ακόμη περσόνα, έναν ακόμη ρόλο.

Και τώρα που «έφυγε» από τη ζωή, δεν θα την θυμόμαστε μόνο για την ερμηνεία, την ψυχή, το βάθος της φωνής, το συναίσθημα, αλλά και για το αισθητικό της αποτύπωμα. Γιατί η Μαρινέλλα υπήρξε και ίνδαλμα της μόδας.

Διαβάστε ακόμα: Η Μαρινέλλα «μας» και το «για πάντα»

Φορούσε μακριά φορέματα και παντελόνια. Μαύρο αλλά και μαύρο με άσπρο. Δεν φοβόταν τις έντονες αποχρώσεις. Μεταμορφωνόταν στη σκηνή, φλέρταρε με το είδωλο της και αγαπούσε τη μόδα. Την ένταση των αποχρώσεων που επέλεγε, τη δραματικότητα που συνδέεται με το απόλυτο μαύρο, την ανακωχή με το άσπρο.

Η Mαρινέλλα έλαμπε, με ή χωρίς κοσμήματα. Είχε την ακτινοβολία της σταρ αλλά ήξερε πως με το κατάλληλο κοστούμι μπορούσε να σκηνοθετήσει διαφορετικές εκδοχές του εαυτού της. Να ξαφνιάσει το κοινό της. Να ερμηνεύσει διαφορετικά ένα κομμάτι. Στη μικρή και στη μεγάλη οθόνη, στη σκηνή, στη ζωή.

Υπήρξε συλλέκτρια ρούχων και κοσμημάτων. Υφάσματα που αφηγούνται ιστορίες, κεντήματα, στο καμαρίνι της, στο σπίτι της, σε βάθος δεκαετιών. Και τι μένει; Φωτογραφίες, ντοκουμέντα, λεπτομέρειες, στιγμιότυπα, φλας. Ρούχα και αξεσουάρ που προδίδουν στοιχεία του χαρακτήρα της και της προσωπικότητας της: έντονα και τρυφερά, συναισθηματικά φορτισμένα, επιβλητικά.

Η Mαρινέλλα δεν ήταν σαν την Cher ή την Dalida. Της άρεσε να προκαλεί πρώτα τον εαυτό της, να αλλάζει στιλ, να πειραματίζεται, χωρίς να χάνει ποτέ το κέντρο της. Ήταν μοναδική και το γνώριζε καλά, δεν έμοιαζε με καμία άλλη ερμηνεύτρια. Γι’αυτό είχε επιλέξει να ορίζει η ίδια τι θα φορέσει, να σκηνοθετεί την εικόνα της. Να φορά τουρμπάνι με χρυσές παγιέτες στα μαλλιά, με κόσμημα για το εξώφυλλο ενός δίσκου της, ή ένα λευκό πουκάμισο-καφτάνι-shirtdress σε άλλο, με γαλάζια σκιά στα βλέφαρα, ένα στενό μαύρο φόρεμα, ένα κοστούμι, μια υπόνοια ασημένιας λάμψης μέσα στο σκοτάδι, με μια μαύρη-ασημένια δημιουργία.

Το προσωπικό της βεστιάριο θύμιζε μουσείο μόδας. Όταν ταξίδεψε στο Παρίσι, γύρισε με άλλο αέρα στην Ελλάδα. Ανακάλυψε την υψηλή ραπτική, έφερε νέο αέρα και ιδέες, επένδυσε σε δημιουργίες ιστορικών οίκων, όπως ο Dior και ο Yves Saint Laurent. Είχε, όμως, και την αγαπημένη της μοδίστρα, την Κάτια, πάντα κοντά της, περιζήτητη και ταλαντούχα.

Το ανδρόγυνο στιλ της πήγαινε πολύ. Είχε λανσάρει το κοντό μαλλί με φαβορίτες, υπήρξε από τις πρώτες που φόρεσαν παντελόνια για να τραγουδήσουν στην πίστα, αλλά την έχουμε δει και με εξαιρετικά καλοραμμένα ταγιέρ και φούστες μέχρι το γόνατο. Με κολιέ μέσα από τον γιακά, με μανίκια-νυχτερίδα, με ζιβάγκο, με ασορτί σκελετό γυαλιών σε συνδυασμό με το ρούχο της.

Για τον Γιάννη Ξανθούλη, η Μαρινέλλα ήταν «οπτικοακουστικό φαινόμενο». Για άλλους, brand. Πώς θα την θυμόμαστε; Στην Τελετή Λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα το 2004, με ένα λευκό φόρεμα με μανίκια-φτερά. Σε εξώφυλλο. με φόρεμα και χτένισμα σε στιλ Marilyn Monroe. Στην Eurovision, με παντελόνι. Στη σκηνή, τότε και τώρα, με παντελόνα, λευκή πουκαμίσα με ζώνη και κόσμημα σταυρό. Για να έχει ελευθερία. Και να πετάει. Στο φως.

Photo credits: Ιnstagram, Intime