Κάθε οικογένεια έχει τους καυγάδες της, αλλά οι δικοί τους είναι απολαυστικοί. Χαμπέοι και Τριαντάφυλλοι επέστρεψαν θριαμβευτές, με το Σόι σου να σαρώνει τόσο στην πρεμιέρα όσο και στο δεύτερο επεισόδιο. Reunion και για το Παρά Πέντε, καθώς οι συντελεστές του ετοιμάζουν ένα επετειακό επισόδιο με αφορμή τα 20 χρόνια από την προβολή της σειράς.

Διαβάστε ακόμη: Στην εποχή της ευκολίας (ή μήπως του εύκολου;) 

Όμως δεν είναι μόνο τα sequels. Μεγάλη επιτυχία σημειώνουν και οι διασκευές. Το Μία νύχτα μόνο μοιάζει αρκετά ως προς την πλοκή της με την δημοφιλή τουρκική σειρά «Χίλιες και μία νύχτες» που είχε προβληθεί και στην Ελλάδα το 2010, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Η άλλη έκπληξη της σεζόν, τα Φαντάσματα, αποτελεί διασκευή της βρετανικής σειράς Ghosts. Κάπως έτσι ένα ερώτημα αρχίζει να πλανάται πάνω από τους τηλεοπτικούς δέκτες: Γιατί η ελληνική τηλεόραση (κι εμείς μαζί της) προτιμάμε τόσο πολύ τα έτοιμα;

Η απάντηση είναι προφανής: οικονομία και ασφάλεια. Τα sequels και τα remakes είναι φθηνότερα, ασφαλέστερα και κυρίως προβλέψιμα. Ένα σενάριο που έχει ήδη πετύχει στο παρελθόν ή στο εξωτερικό είναι σαν franchise καφέ: ξέρεις ότι «δουλεύει», άρα το ρίσκο είναι μικρό. Για τους σταθμούς αυτό μεταφράζεται σε λιγότερα έξοδα, περισσότερους διαφημιστές, πιο εύκολες πωλήσεις. Έτοιμα σενάρια, έτοιμες φόρμες, έτοιμα σκηνικά. Μια τηλεοπτική παραγωγή που θυμίζει περισσότερο συναρμολόγηση με manual από τα ΙΚΕΑ, παρά με σχεδιασμό και δημιουργία.

Και ποιος δεν θέλει λίγο σίγουρη τηλεθέαση σε μια αγορά που φοβάται πια την αποτυχία;

Από την άλλη, εμείς, οι τηλεθεατές. Γιατί επιβραβεύουμε τα «έτοιμα» με τέτοια ποσοστά τηλεθέασης; Το Παρά Πέντε δεν είναι απλώς μια κωμωδία, είναι η ανάμνηση των πρωινών συζητήσεων με τους συμμαθητές (ή τους συμφοιτητές μας) για τις εξελίξεις. Το Σόι σου δεν είναι απλώς αστείες οικογενειακές καταστάσεις, είναι η comfort σειρά που μας κρατούσε συντροφιά με τοστ στον καναπέ, η τελευταία ανέμελη εποχή πριν μπει στις ζωές μας ο Covid. Και μετά υπάρχουν τα memes, τα GIFs, τα εσωτερικά αστεία με φίλους, υλικό πολιτιστικής συνέχειας και διαμόρφωσης συλλογικής ταυτότητας που έχουμε ανάγκη. Δεν βλέπουμε απλώς μια σειρά. Βλέπουμε την εποχή που ζούσαμε τότε. Στην πραγματικότητα, οι τηλεοπτικές επιστροφές λειτουργούν όπως η κουζίνα της μαμάς: μπορεί να μην έχει Michelin αστέρια, αλλά είναι νόστιμη και γεμάτη αναμνήσεις.

Αλλά θέλουμε όντως το «ξαναζεσταμένο φαγητό»; Ή απλώς δεν μας δίνουν τίποτα φρέσκο για να επιλέξουμε; Σίγουρα στην Ελλάδα υπάρχουν ταλαντούχοι νέοι σεναριογράφοι, πολλοί μάλιστα γράφουν για το θέατρο, το web ή μένουν ανεκμετάλλευτοι. Το πρόβλημα δεν είναι το ταλέντο, ούτε οι ιδέες για πρωτογενή σενάρια.

Το πρόβλημα είναι η ανασφάλεια και ο φόβος: ποιος θα επενδύσει σε μια νέα ιδέα όταν μπορεί να αγοράσει μια έτοιμη, δοκιμασμένη και φθηνότερη; Έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος: οι σταθμοί επενδύουν στα έτοιμα, το κοινό τα επιβραβεύει,  κι έτσι όλοι “αποδεικνύουν” ότι το πρωτότυπο δεν πουλάει, με αποτέλεσμα οι νέες ιδέες να μην φτάνουν ποτέ στην οθόνη.

Διαβάστε ακόμη: Δέχεσαι, ναι ή ναι; 

Οπότε τελικά τι προτιμά ο κόσμος; Ίσως η απάντηση να είναι απλή: ο κόσμος προτιμά καλές ιστορίες. Είτε είναι καινούριες, είτε αναθερμασμένες. Και όσο κι αν χρειαζόμαστε τις comfort σειρές κατά καιρούς, άλλο τόσο χρειαζόμαστε νέες ιστορίες. Το θέμα είναι να μην ξεχάσουμε πως η τηλεόραση που αγαπήσαμε κάποτε ήταν αυτή που τολμούσε. Γιατί αν το Παρά Πέντε έγινε επιτυχία είναι γιατί στην εποχή του δεν ήταν μία από τα έτοιμα, αλλά κάτι διαφορετικό.

Photo credit: @tosoisoyalphatv/Instagram

Creative: Ανδρέας Κωστόπουλος