«Υπάρχουν αρνητικά σχόλια στα social media, δεν γίνεται να μην υπάρχουν. Το ακούω, βλέπω αν υπάρχει κάποιο ψήγμα αλήθειας εκεί μέσα και – αν υπάρχει και μπορεί να με βοηθήσει να γίνω καλύτερος άνθρωπος – θα το πάρω. Αν δεν υπάρχει, δεν ασχολούμαι», δήλωσε η Μελίνα Ασλανδίου στην τηλεοπτική εκπομπή Weekend Live. Και έχει δίκιο. Σε έναν κόσμο όπου η κριτική κυκλοφορεί ταχύτατα και ανεξέλεγκτα, το ζητούμενο δεν είναι να αδιαφορούμε, αλλά να ξέρουμε πώς να τη χρησιμοποιούμε.

Διαβάστε ακόμη: Η απάθεια έχει τον ήχο τραγανών nachos

Σε μία εποχή που οι περισσότεροι γίνονται θιασώτες του “δε με νοιάζει τι θα πει ο κόσμος”, η φύση δεν παύει να μας θυμίζει ότι καμία ζωή δεν είναι αποκομμένη από τους άλλους. Όλα τα κύτταρα των ζωντανών οργανισμών προσαρμόζουν τη λειτουργία τους ανάλογα με τα σήματα που λαμβάνουν από το περιβάλλον, προκειμένου να επιβιώσουν. Υπάρχει τροφή, αλλαγή στις συνθήκες ή κίνδυνος;

Το ίδιο ισχύει και για εμάς: οι άνθρωποι που μαθαίνουν να αξιοποιούν το feedback γίνονται πιο ευέλικτοι και πιο ισορροπημένοι. Ακόμα και οι πιο πετυχημένες επιχειρήσεις το γνωρίζουν: τα κορυφαία brands δεν αγνοούν τους πελάτες τους, αλλά ακούν, προσαρμόζονται και βελτιώνονται, χωρίς να χάσουν την ταυτότητά τους.

Aπό βιολογική και κοινωνική σκοπιά, το γεγονός ότι είμαστε όντα που αποζητούν την προσοχή, την αποδοχή και τη σύνδεση με άλλους ανθρώπους είναι μία εξελικτικη στρατηγική. Στους προϊστορικούς χρόνους, η αποδοχή και η έγκριση ισοδυναμούσε με την επιβίωση ενώ η απόρριψη και η απομόνωση συνεπάγονταν θάνατο – πιθανώς με ένα φρικτό τρόπο ως βορά για ένα λιοντάρι, μια τίγρη ή μια αρκούδα. Αλλά ακόμη και στις σύγχρονες κοινωνίες που δεν ζουν πλέον στη ζούγκλα (κυριολεκτικά, τουλάχιστον) η ψυχολογία μας εξακολουθεί να επηρεάζεται βαθιά από τις γνώμες των άλλων. Το κλειδί είναι να βλέπουμε την αρνητική κριτική σαν εργαλείο, όχι σαν καταδίκη.

Είναι λίγο σαν το σχολείο: όταν λες ότι θέλεις να μπεις στην ιατρική αλλά οι βαθμοί σου δεν είναι καλοί, το feedback δεν είναι επίκριση, είναι κατευθυντήρια γραμμή για να γίνεις καλύτερος. Το ίδιο ισχύει για τη ζωή, τις σχέσεις και την προσωπική ανάπτυξη.

Διαβάστε ακόμη: Το δωμάτιο που δεν ξαναφόρεσε τα καλά του

Εδώ θα δώσω και μία άλλη οπτική:

Τα σχόλια των άλλων συχνά μας δείχνουν αυτό που ήδη ξέρουμε για τον εαυτό μας.

Ο συγγραφέας Neville Goddard έλεγε “everyone is you pushed out”. Η αρχή αυτή ήταν βασική στη θεωρία του και υποστήριζε ότι ο κόσμος γύρω μας, και ιδιαίτερα οι άνθρωποι με τους οποίους αλληλεπιδράμε, δεν δρουν ανεξάρτητα από την εσωτερική μας κατάσταση. Αντίθετα, αντανακλούν τις εσωτερικές μας πεποιθήσεις, σκέψεις και παραδοχές. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει σχόλια που πρώτοι εμείς τα έχουμε πει στον εαυτό μας; Αν πιστεύουμε συνειδητά ή ασυνείδητα ότι αξίζουμε σεβασμό και αγάπη, θα προσελκύουμε εμπειρίες που το επιβεβαιώνουν. Αν πιστεύουμε το αντίθετο, θα επαναλαμβάνουμε μοτίβα αποδοκιμασίας. Τολμάς λοιπόν να κοιτάξεις στον καθρέφτη;

Στην τελική, η σωστή στάση είναι να βρίσκουμε ισορροπία: να κρατάμε ό,τι μας βοηθάει να γίνουμε καλύτεροι και να αφήνουμε ό,τι μας παραλύει και δε μας ωφελεί. Τα σχόλια των άλλων μπορούν να γίνουν ένα πολύτιμο εργαλείο ανάπτυξης, αρκεί να τα διαβάζουμε σωστά και να μην χάνουμε ποτέ την ουσία του ποιοι είμαστε. Ας μάθουμε λοιπόν να χρησιμοποιούμε τη γνώμη των άλλων ως δάσκαλο αντί για τιμωρό και το feedback ως καύσιμο αντί για φρένο.

Photo credit: Eurokinissi

Creative: Ανδρέας Κωστόπουλος